Θα παίξεις καλά, αλλιώς…

Στην κολύμβηση οι γονείς διαδραματίζουν τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη του παιδιού-αθλητή, αφού στη διάρκεια της προπόνησης παρακολουθούν από κοντά τα όσα συμβαίνουν

«Ο κ. Χρήστος;». «Ναι». «Καλημέρα. Είμαι ο πατέρας του Νίκου. Θέλω απόψε να
βάλετε τον γιο μου να παίξει».

Ο διάλογος δεν είναι φανταστικός. Είναι πραγματικός. Όπως και τα πρόσωπα. Για
ευνόητους λόγους, δεν αναφέρουμε τα πραγματικά ονόματα, προκειμένου να μην
εκθέσουμε πρόσωπα και πράγματα.

Εδώ και χρόνια, στο παρασκήνιο του αθλητισμού, αναπτύσσεται μια διαφορετική
σχέση, ανάμεσα στους γονείς από τη μια μεριά και στους αθλητές-παιδιά τους,
στους προπονητές και στους συλλόγους από την άλλη. Μια σχέση πάθους που
αρκετές φορές καταλήγει σε καβγάδες.

Στην εποχή μας, οι γονείς θέλουν να στρέψουν τα παιδιά τους στον αθλητισμό, με
στόχο να τα κρατήσουν μακριά από τους κινδύνους που υπάρχουν. Άλλοι, πάλι,
στέλνουν τα παιδιά τους στα γυμναστήρια, επειδή μέσω των γόνων τους θέλουν να
καλύψουν τα δικά τους απωθημένα. Πράγματα που οι ίδιοι δεν κατάφεραν ποτέ να
πραγματοποιήσουν και θέλουν να τα ζήσουν μέσω των παιδιών τους.

Εγωιστικό; Βεβαίως. Όπως εγωιστικό είναι να θέλουν τα παιδιά τους πρώτα, να μη
δέχονται συμβουλές από κανέναν, να πετούν το χρονόμετρο στο κεφάλι του
παιδιού, επειδή δεν ήταν καλός ο χρόνος που πέτυχε.

Και αν αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος, υπάρχει και η άλλη. Ο χρόνος και
το χρήμα που ξοδεύουν οι γονείς και δεν μπορεί κανείς να τα αμφισβητήσει.

Το θέμα «γονιός και αθλούμενο παιδί» είναι τεράστιο. Και για λόγους που εύκολα
γίνονται κατανοητοί, κανείς δεν θέλει να μιλήσει επωνύμως.

Καταφέραμε, όμως, να συλλέξουμε ορισμένα… ενδιαφέροντα περιστατικά που έχουν
συμβεί. Όπως:

*** Ο γονιός (ο πατέρας συνήθως) να προχωρεί στην εξέδρα και να χρονόμετρα τις
προσπάθειες του παιδιού. Ή να δίνει οδηγίες, εν είδει προπονητή.

*** Να πετάει το χρονόμετρο ή ό,τι έχει στο χέρι στο παιδί, επειδή οι
προσπάθειές του δεν ήταν καλές.

Οι προπονητές των αθλητών αντιμετωπίζουν συχνά προβλήματα, καθώς οι γονείς επεμβαίνουν όσο περισσότερο μπορούν

*** Να ορμάει στους προπονητές, να διαπληκτίζεται μαζί τους και αρκετές φορές
να έρχεται στα χέρια.

*** Να διαπληκτίζεται με άλλους γονείς.

*** Να κατηγορεί τον προπονητή ότι αδικεί το παιδί του ή πως κάνει διακρίσεις
εις βάρος ορισμένων παιδιών.

Μέχρι πού φθάνουν όμως οι γονείς; «Ειδικά σε σχολικούς αγώνες, περνούν την
«κόκκινη γραμμή». Και όταν λέω «κόκκινη γραμμή», εννοώ πως δεν διστάζουν να
χορηγήσουν στα παιδιά τους ουσίες που τους έχουν συστήσει φίλοι, γιατροί ή
προπονητές, προκειμένου να έχουν καλές επιδόσεις, ώστε να κερδίσουν το μπόνους
και να εισαχθούν στα ΤΕΦΑΑ ή σε άλλα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα», μας είπε
γνωστός προπονητής κολύμβησης.

Και αν η χορήγηση ουσιών, που μπορεί να είναι και απαγορευμένες, μόνο θλίψη
μπορεί να προκαλεί, το περιστατικό που μας διηγήθηκε άλλος προπονητής προκαλεί
γέλια: Πατέρας και γιος τρώνε στο τραπέζι και ο πατέρας παίρνει ένα χάπι
βιταμίνης, για να δείξει στο παιδί του ότι πρέπει να πάρει κι αυτό, δεν είναι
τίποτα κακό μια βιταμίνη, προκειμένου να αντέξει στην προπόνηση.

Τι πρέπει να ξέρει ένας γονιός, για να μη φθάσει να κάνει κακό στον εαυτό του,
αλλά και στο παιδί του;

«Όπως στο σχολείο δεν ανοίγεις την πόρτα και δεν παρεμβαίνεις στη δουλειά του
δασκάλου ή του καθηγητή, έτσι και στο γυμναστήριο δεν επεμβαίνεις στη δουλειά
του προπονητή» μάς είπε γνωστός προπονητής. Ο οποίος όμως δεν «χαρίστηκε»
στους συναδέλφους του: «Αυτό είναι ασφαλώς το ιδεώδες. Και σπάνια συναντάμε
τέτοιες περιπτώσεις γονιών. Γι’ αυτό ο προπονητής θα πρέπει να είναι πρώτα από
όλα παιδαγωγός. Να ξέρει πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσει το παιδί. Και στη
συνέχεια πώς θα αντιμετωπίσει τους γονείς. Αρκετοί συνάδελφοί του, κοιτάζουν
αφ’ υψηλού. Έχουν τη νοοτροπία «εγώ είμαι και σας έχω γραμμένους όλους στα
παλιά μου παπούτσια». Με τέτοια νοοτροπία όμως δεν μπορεί να επιβιώσει. Και
είναι σίγουρο ότι κάθε μέρα θα έρχεται σε σύγκρουση με γονείς».

Σε ορισμένα αθλήματα όπου η εκγύμναση των παιδιών αρχίζει σε πολύ μικρές
ηλικίες, όπως για παράδειγμα η γυμναστική, η κολύμβηση κ.λπ., οι γονείς
διαδραματίζουν τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη του παιδιού. Αφού στη διάρκεια της
προπόνησης παρακολουθούν από κοντά τα όσα συμβαίνουν, επεμβαίνουν, έχουν άποψη
κ.λπ.

Πολλές φορές οι γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στα γυμναστήρια, επειδή μέσω των γόνων τους θέλουν να καλύψουν τα δικά τους απωθημένα

Όπως μας είπε γνωστός προπονητής, οι… χειρότεροι γονείς είναι οι παλιοί
αθλητές. Ή όσοι έχουν κάνει, έστω και για ένα φεγγάρι, αθλητισμό. Γιατί στην
πλειονότητά τους είναι άνθρωποι που τα ξέρουν όλα, κάνουν παρατηρήσεις επί
τεχνικών θεμάτων, ενώ δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που μετά την προπόνηση
στο γυμναστήριο δίνουν στα παιδιά τους το δικό τους πρόγραμμα.

Γονιός-δυνάστης

Σε πολλές περιπτώσεις ο γονιός φθάνει να γίνει δυνάστης για το παιδί. Φωνάζει
συνεχώς για τις επιδόσεις του. «Γιατί ο Γιάννης έκανε καλύτερη ντρίμπλα από
εσένα;». «Γιατί ο Κώστας πήδηξε πιο ψηλά στο ριμπάουντ;». «Μα είναι
κολυμβήτρια εσύ; Η Μαρία πέρασε καλύτερα στο πρώτο πενηντάρι και σε κέρδισε».
Και φυσικά η κατάληξη είναι πάντα η ίδια: «Βάλε μυαλό. Προσπάθησε περισσότερο.
Δεν είναι δυνατόν να είσαι δεύτερος. Ο πρώτος είναι πάντα πρώτος. Τον δεύτερο
τον έχουν ξεχάσει ύστερα από λίγον καιρό».

Και αυτές είναι… πολιτισμένες μορφές αντίδρασης γονιών. Γιατί υπάρχουν άλλοι
που δέρνουν τα παιδιά τους. Τα δέρνουν, τα εξευτελίζουν. Και στη διαδρομή, από
το γυμναστήριο μέχρι το σπίτι, μετά την προπόνηση, τους «περνούν» γραμμή για
τον προπονητή, τον τρόπο προπόνησης κ.λπ. Τα επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό, κάτι
που στη συνέχεια αποβαίνει εις βάρος του παιδιού, όταν βγαίνει στην κοινωνία
και καλείται να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής.

Γονείς-μάναντζερ

Σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς αναλαμβάνουν και τον ρόλο του μάνατζερ για τα
παιδιά τους. Αποφασίζουν για τον προπονητή, για τις συνεντεύξεις, για το αν θα
μεταγραφούν και σε ποια ομάδα. Όχι βεβαίως με κακό σκοπό.

Στην προσπάθειά τους όμως να πετύχουν το καλύτερο για το παιδί, συχνά – πυκνά
αντί να το βοηθήσουν το βάζουν σε δύσκολες ατραπούς. Γιατί κρίνουν με γνώμονα
το χρήμα και όχι φυσικά τις ανάγκες του παιδιού.

Μη φαντασθεί κάποιος ότι όλα αυτά είναι ελληνικό φαινόμενο. Αντιθέτως,
συμβαίνουν σε όλες τις γωνιές του κόσμου. Αφού παντού οι γονείς είναι γονείς,
και τα παιδιά, παιδιά.