ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μια εκπομπή

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Γιώργος Κ. Ζαχαρόπουλος, Ακαδημίας 62,
Αθήνα, γράφει:

«Είμαι αναγνώστης της εφημερίδας σας όπου γράφει και ο κ. Λευτέρης
Παπαδόπουλος, τα τραγούδια του οποίου ιδιαίτερα αγαπώ.

Τον άκουσα σήμερα ώρα 11 στον ραδιοσταθμό Φλας να λέει για τον αείμνηστο
συνάδελφό του στο “Βήμα” (και δάσκαλό μου στο Αστικό Δίκαιο) Αθανάσιο
Κανελλόπουλο, ότι όταν αυτός θα έχει ξεχαστεί, η μουσική του Λεοντή θα
συνεχίζει να τέρπει τους Έλληνες.

Αν τα παραπάνω τα έλεγε κάποιος άσχετος με τη δημοσιογραφία, την πολιτική και
την επιστήμη, δεν θα με εξέπλητταν. Ο κ. Παπαδόπουλος, όμως, γνωρίζει ποίου
πνευματικού, κυρίως, και επιστημονικού μεγέθους ήταν ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος
και είναι άδικο να τον υποβαθμίζει, έστω και αν δεν έγραψε στίχους ή μουσική
για τραγούδια. Άφησε όμως θαυμαστό δημοσιογραφικό, συγγραφικό, επιστημονικό
και νομοπαρασκευαστικό ­ ο φορολογικός Ν. 820/1978 θεωρείται ο αρτιότερος από
τη σύσταση του ελληνικού κράτους ­ έργο, που θα διαβάζεται από πολλούς προς
τέρψη επί χρόνο τουλάχιστον όσο και η μουσική του Λεοντή και θα μελετάται
εσαεί από τους επιστήμονες προς μάθηση. Μια επανόρθωση από τη στήλη του στα
“ΝΕΑ” επιτρέψτε μου να τη θεωρώ οφειλόμενη».

Απάντηση: Ο κ. Ζαχαρόπουλος άκουσε την εν λόγω εκπομπή, προφανώς από το
ραδιόφωνο του αυτοκινήτου του, καθώς πήγαινε στη δουλειά του. Γιατί το λέω: ο
σταθμός ήταν ο Πλάνετ και ο συνθέτης για τον οποίο μιλούσα ο Λοΐζος και όχι ο
Λεοντής. Αυτά, όμως, είναι επουσιώδη. Στην ουσία: αφηγήθηκα ένα περιστατικό,
με πρωταγωνιστές τους αξέχαστους Αθ. Κανελλόπουλο και Μάνο Λοΐζο, και εμένα.
Είπα: είχαμε πάει, ένα μεσημέρι, με τον Λοΐζο στο Γενικό Λογιστήριο, όπου μας
περίμενε ο Αθ. Κανελλόπουλος, υπουργός των Οικονομικών, τότε, για κάποια
θέματα της Ένωσης Συνθετών, την οποία εκπροσωπούσαμε. Ο υπουργός, από την
πρώτη στιγμή, άρχισε να μας συμπεριφέρεται σαν να ήμαστε σκουπίδια. Ιδίως
επετίθετο στον Λοΐζο, γιατί εμένα με γνώριζε καλά, δεδομένου ότι δουλεύαμε επί
σειράν ετών, στην ίδια εφημερίδα. Το ύφος του ήταν απαράδεκτο, οι αιχμές του
συνεχείς, η φρασεολογία του σχεδόν υβριστική. Και τότε, ο Λοΐζος παρατήρησε:
«Τι νομίζει ότι είναι αυτός και μιλάει μ’ αυτόν τον τρόπο; Σε λίγα χρόνια,
κανείς δεν θα ασχολείται μαζί του. Ενώ τα δικά μου τραγούδια θα ζουν και θα
βασιλεύουν, για πολλές δεκαετίες ακόμη…».

Αυτά είπε ο Λοΐζος. Τι είδους επανόρθωση να κάνω; Δεν αμφισβητώ το ότι ο Αθ.
Κανελλόπουλος άφησε σημαντικό έργο πίσω του. Αλλ’ αυτό δεν σημαίνει, ότι ως
υπουργός μπορούσε να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε, εκείνο το
δύσκολο μεσημέρι, στο Γενικό Λογιστήριο…