ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ευαισθησία

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Θαν. Σταματέλος, Καστέλλι Παρνασσίδας,
γράφει: «Έχω υπόψη μου ένα τεράστιο σουπερμάρκετ, κολοσσό πραγματικό.
Παραγωγοί και βιοτέχνες, γνωρίζοντας πως αυτός ο γίγαντας έχει πάνω από
100.000 πελάτες, εκλιπαρούν τον αρμόδιο για συνεργασία, οπότε αρχίζει το
παζάρεμα και πληρωμή με επιταγή 6 μηνών έως ένα χρόνο. Που σημαίνει πουλάει
τοις μετρητοίς και πληρώνει σε ένα χρόνο. Τύφλα να ‘χουν οι τράπεζες, αφού
τοκίζουν ξένα λεφτά.

Αυτή η τακτική είναι γνωστή και κυρίως σ’ αυτούς που εργάζονται στον κολοσσό.
Δύο εργαζόμενες γυναίκες έβαλαν σε μια σακούλα σκουπιδιών ορισμένα είδη. Η μία
από τις δύο, πολύτεκνη μητέρα, σκέφτηκε πως σε περίπτωση που θα γίνει
αντιληπτή από άνθρωπο της υπερ-τράπεζας θα τους γίνει αθόρυβα μία επίπληξη.
Και εδώ έκανε το μοιραίο λάθος: αφού της βρήκαν τα πράγματα, αξίας 60.000
δραχμών, την οδήγησαν στην Ασφάλεια. Όση ώρα ήταν στο κτίριο της Αστυνομίας
και πριν ολοκληρωθεί η ανάκριση, η γυναίκα αυτή θα μονολογούσε: “Καλά, αυτούς
τους μεγάλους κυρίους που κάνουν καταχρήσεις δεν τους σέρνουν στην Ασφάλεια;
Αυτούς που εμπορεύονται αλλοδαπές γυναίκες και άλλους με ναρκωτικά δεν τους
πιάνουν;”. Μέσα στην απελπισία της, μόνη της έδωσε την απάντηση: “Αυτοί όλοι
δεν είναι εγκληματίες. Εγώ όμως στα μάτια των παιδιών μου είμαι”. Και
πιάνοντας το πόμολο του παραθύρου, έκανε τον τελευταίο συλλογισμό. “Ύστερα απ’
αυτόν τον διασυρμό, τι να την κάνω τη ζωή;”. Και πέφτοντας στο κενό, άφησε την
τελευταία της πνοή.

Έπεσε και σκοτώθηκε μην μπορώντας να αντέξει τη ρετσινιά, έλεγε το ρεπορτάζ.
Και πέρασε στα ψιλά η είδηση, ενώ θα έπρεπε για πολύν καιρό να την έχουμε στην
επικαιρότητα, τονίζοντας μάλιστα πως τα παιδιά αυτής της γυναίκας θα πρέπει να
αισθάνονται υπερήφανα για τη μάνα τους. Φαντάζεστε, αν τα μέσα ενημέρωσης
έπιαναν σαν αφορμή την ευαισθησία αυτής της γυναίκας, τι θα συνέβαινε; Μπορεί
να παραδειγματίζονταν και αυτοί με τις τόσες και τόσες λοβιτούρες, που περνάνε
αλώβητοι, και να άνοιγαν τα παράθυρα για να πέσουν στο κενό. Βέβαια, θα ήταν
τόσο πολλά τα πτώματα που θα πέρναγε καιρός, ώσπου να καθαρίσουν οι δρόμοι…».