ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κανείς δεν έμαθε…

Μοιάζει, λιγάκι, σαν παραμύθι, αλλά είναι αληθινό. Ήταν μια φορά κι έναν καιρό
ένας βασιλιάς. Καλός βασιλιάς ­ όπως αυτοί στα παραμύθια, όχι σαν τους άλλους
που είχαμε εμείς εδώ… Αυτός, λοιπόν, ο νεαρός βασιλιάς ­ μιας κοντινής σε
μας ασιατικής χώρας ­ συνήθιζε να μεταμφιέζεται και να περπατά στους δρόμους
σαν ένας απλός πολίτης.

Τη μια έκανε τον ζητιάνο, την άλλη τον ταξιδευτή, την παράλλη κάτι άλλο. Και
πήγαινε στα μέρη όπου συνωστιζόταν ο κόσμος, σε υπηρεσίες από τις οποίες
ζητούσε βοήθεια ή εξυπηρέτηση, για να δει αυτό που του έκρυβαν οι σύμβουλοι
και οι παρατρεχάμενοί του. Να δει, δηλαδή, πώς ζούσαν οι υπήκοοί του, αν ήταν
ευτυχισμένοι ή πεινούσαν, αν τους ταλαιπωρούσαν στης δημόσιες υπηρεσίες κι αν
έβρισκαν τη βοήθεια που χρειάζονταν ή όχι.

Πριν από λίγες μέρες, ο νεαρός βασιλιάς έκανε το ίδιο, με στόχο αυτή τη φορά
τα νοσοκομεία της χώρας του. Είδε και έφριξε. Κι ύστερα άστραψε και βρόντηξε ­
όχι προεκλογικά, πραγματικά.

Και πού να ‘ρχόταν στην Ελλάδα… Να πάει, ας πούμε, στις πέντε το πρωί στα
ιατρεία του ΙΚΑ, στα νοσοκομεία σε μέρα εφημερίας ή σε ιδιωτικές κλινικές
χωρίς να έχει πολλά λεφτά. Να ζητήσει πληροφορίες από υπαλλήλους που θα του
μιλήσουν υποτιμητικά στον ενικό, και από γιατρούς να τον ενημερώσουν καθώς
τους κυνηγά στο διάδρομο. Κι ύστερα, κουρασμένος, να μπει στη σειρά και μέσα
στο αγιάζι και στο κρύο να περιμένει το λεωφορείο…

Αλλά, βλέπεις, εμείς δεν είχαμε ποτέ έναν “άρχοντα” που να θέλει πραγματικά να
δει. Να αφήσει το… παλάτι του με την αυλή και τους συμβούλους του και να
κατέβει κάτω. Γι’ αυτό ποτέ κανείς από τους δικούς μας “βασιλιάδες” δεν έμαθε
την αλήθεια…