Δεύτερο σχόλιο

* Ήταν κάποτε, θα θυμόμαστε ίσως σε μερικά χρόνια, μία πρωταθλήτρια
Ελλάδος που αντάλλαξε, στη μέση της αγωνιστικής περιόδου, τη βεβαιότητα με το
διαρκώς αναπάντεχο. Ο Ολυμπιακός του Μπιγκόν, λες και ο καινούργιος προπονητής
έφερε μαζί του περισσότερο από νέες ιδέες μία νέα συνήθεια (να σπάσει όλες τις
παραδόσεις), όταν δεν έπαιζε καλά νικούσε και όταν έβρισκε την αγωνιστική του
ταυτότητα έχανε. Έπειτα από τέσσερα παιχνίδια που κέρδισε χωρίς να είναι
καλύτερος από τους αντιπάλους του, ηττήθηκε από τον ΟΦΗ, την ημέρα που έπιασε
την καλύτερη απόδοση των τελευταίων χρόνων στην Κρήτη. Ο Μπιγκόν ανάστησε τον
Αλεξανδρή και μας μπέρδεψε όλους ­ χωρίς αναγκαστικά αυτά τα δύο φαινόμενα να
σχετίζονται.

* Ήρθε κάποτε, θα λένε σίγουρα στην Κρήτη σε μερικά χρόνια, ένας
Κοσταρικανός σέντερ φορ που δεν τον ήξερε ούτε η μητέρα του. Ούτε ο ίδιος
άλλωστε ήταν σίγουρος πως, μετά τις δοκιμαστικές προπονήσεις του καλοκαιριού,
θα παρέμενε και, πολύ λιγότερο, θα έκανε ένα ολόκληρο νησί να πίνει τσικουδιά
στ’ όνομά του. Ο Ρόλαντ Γκόμεζ έβαλε δύο γκολ στην ΑΕΚ περνώντας όλα την άμυνά
της, δύο στον Παναθηναϊκό σαν σε προπόνηση και ένα χθες στον Ολυμπιακό μέσα
από το μάτι μιας βελόνας. Το μάτι του Γκέραρντ δικαιώνεται, ίσως όμως όχι τα
προγνωστικά του, αφού η ομάδα του φέτος, εκτός από ψυχή, έχει και ρέντα.

* Πήγε κάποτε, θα αναλύουν σύντομα στα πηγαδάκια της Αριστοτέλους, ένας
μεγάλος προπονητής στον ΠΑΟΚ, την εποχή που περισσότερο η ομάδα του είχε
ανάγκη. Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς δεν μπορούσε, γιατί δεν ήταν δυνατόν, αλλά και
γιατί δεν είναι αυτός ο τρόπος του, να μεταμορφώσει την ομάδα από τη μία
στιγμή στην άλλη. Η ισοπαλία με τον Απόλλων μετά τη σπουδαία εμφάνιση με τον
Ολυμπιακό, απέδειξε για μία ακόμα φορά την ανάγκη, αλλά και την αξία της
υπομονής στο ποδόσφαιρο.

* Άρχισε κάποτε, θα διηγείται σε λίγα χρόνια ο Αλαμάνος στις παρέες
του, η ομάδα ξαφνικά να ανεβαίνει. Από σχεδόν κλινικώς νεκρός ο Απόλλωνας, με
τους ίδιους τους γνωστούς (μεταξύ τους) φιλάθλους του να τον έχουν ουσιαστικά
ξεγράψει, με τον νεαρό Βάντσικ να είναι ο κινητικότερος παίκτης του, κατάφερε,
χωρίς προφανή αιτία, αλλά εκμεταλλευόμενος με τον καλύτερο τρόπο το δώρο μιας
ΑΕΚ που έκανε τη δική της μετάβαση ­ από το κακό στο απροχώρητο ­ να βγάλει το
κεφάλι από το νερό και ν’ αρχίσει, κόντρα σε κάθε λογική, να ελπίζει. Τίποτα
ιδιαίτερο δεν άλλαξε και, όμως, όλα άλλαξαν ­ η μαγεία του αθλητισμού είναι
και αυτή.

* Διεξήχθη κάποτε, θα ανακαλούμε με δυσκολία στη μνήμη μας σε λίγο
καιρό, το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων. Πρωταθλήματα συνεχίσθηκαν χωρίς
κάποιες ομάδες τους, κύπελλα ξεκίνησαν χωρίς τους πολυτροπαιούχους τους, το
Μαρακανά ξαναμπήκε ­ έστω και αργά το βράδυ ­ στα σπίτια μας, αλλά κανείς δεν
έδειξε να πολυνοιάζεται. Η υπερτιμημένη Μάντσεστερ βούλιαξε, η άγνωστη
μεξικανική Νεκάξα αναδείχθηκε και δύο βραζιλιάνικες ομάδες με αιώνια έχθρα και
πολλά τύμπανα βρέθηκαν στον τελικό. Ευκαιρία για μεγάλο θέαμα, σκεφθήκαμε.

* Τέλειωσε κάποτε, στις τρεις τη νύχτα για τους Έλληνες
τηλε-φιλάθλους, και αυτό το ματς. Και τι έμεινε; Σχεδόν τίποτα, παρά τα
χιλιάδες τσαλιμάκια, τα εκατοντάδες απευθείας κόρνερ και τα δεκάδες απευθείας
φάουλ από τα σαράντα μέτρα. Ένα ιταλικό παιχνίδι της σειράς αποτελεί πολύ
καλύτερο ποδοσφαιρικό θέαμα. Πώς να τολμήσουμε λοιπόν να προβλέψουμε το
παραμικρό για το ποδόσφαιρο του νέου αιώνα, όταν ακόμα και οι μεγάλες σταθερές
μάς απογοητεύουν;