ΜΑΤΙΕΣ Θεσσαλονίκη

Όποτε με ζορίζει η Αθήνα, πιάνω μια γωνιά, κλείνω τα μάτια, σκέφτομαι τη
Μυτιλήνη τον Αύγουστο, τον Μόλυβο όλου του καλοκαιριού και ηρεμώ. Και όποτε με
παραζορίζει, παίρνω το αεροπλάνο και πάω στη Θεσσαλονίκη. Στο σπίτι της
γυναίκας μου. Στην «παλιά παραλία». Κοιτάζω από το μπαλκόνι τη θάλασσα, που
άρχισε να ξαναγίνεται γαλάζια ­ σημάδι ότι ο «βιολογικός» προχωρεί ­ ταξιδεύω
ίσαμε τις κορυφές του Ολύμπου, πέρα μακριά, και η ζωή μου μοιάζει «αλλιώς
ωραία»…

Ανέβηκα για τρεις μέρες στη «συμπρωτεύουσα» (τι παραμύθι κι αυτό, με τον
όρο… «συμπρωτεύουσα»! Η Αθήνα κρατάει τα πάντα για την πάρτη της και
χρυσώνει το χάπι, για τη Θεσσαλονίκη, κάνοντάς την κι αυτήν, στα λόγια, ολίγον
πρωτεύουσα!..). Τώρα, με την παγωνιά. Και χάρηκε η ψυχή μου. Ιδίως μ’ αυτά τα
«δίμετρα» κορίτσια, που στέκονται μπρος στις βιτρίνες της Τσιμισκή, χαζεύουν,
ψωνίζουν, συζητούν και ευωδιάζει ο τόπος από ομορφιά και υγεία.

Πήγα και σ’ ένα νυκτερινό κέντρο, όπου εμφανίζεται ο φίλος και στενός
συνεργάτης μου Γιάννης Σπανός. Στην παρέα, ανάμεσα σε πολλούς, ο Άκης
Τσοχατζόπουλος, ο Γιώργος Δασκαλάκης, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος, ο Ευτύχης
Δαμιανάκης, ο Κώστας Κουτσογιάννης, ο καθηγητής Γιάννης Μυλωνάς. Τραγουδήσαμε,
θυμηθήκαμε, ονειρευτήκαμε. Και ο Άκης χόρεψε το «Άκου πώς κλαίει ο μπαγλαμάς».
Όχι με τον τρόπο που χόρευε ζεϊμπέκικο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αλλά, πιο βαριά,
πιο πρωτόγονα. Σωστά, πάντως. Και με συγκίνηση.

Θεσσαλονίκη, όμως, χωρίς Γουσίδη είναι, για μένα, μηλόπιτα χωρίς μήλα. Τον
γνωρίζω από νεαρό ­ το ’65. Από τη βρώμικη περίοδο της Αποστασίας. Δώσαμε
νοερά τα χέρια, ένα απομεσήμερο, που μου τηλεφωνούσε από ένα… περίπτερο, έξω
από το Αριστοτέλειο, για να βγάλω «παράρτημα» ­ συνηθισμένη δουλειά, εκείνο
τον καιρό ­ με τίτλο «Βομβαρδίζεται το Πανεπιστήμιο»! Έκτοτε, ο Δημήτρης
προχώρησε. Πολύ. Έβγαλε εις πέρας σημαντικές αποστολές στο εξωτερικό ­ με τους
πολιτικούς πρόσφυγες, με τον Μάρκο Βαφειάδη κ.ά. ­ ανέλαβε τη διεύθυνση του
γραφείου των «ΝΕΩΝ» στη Θεσσαλονίκη, δημιούργησε μια ολόκληρη ομάδα νέων
δημοσιογράφων, που έχουν ανοίξει από καιρό περπατησιά στο επάγγελμα, είναι
πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας – Θράκης.

Με το που με βλέπει, αρχίζει να ουρλιάζει γελώντας! Ύστερα, παραγγέλνει καφέ,
με οδηγεί στο γραφείο του και πιάνει να τηλεφωνεί, βρίζοντας, στον κοσμαγάπητο
φωτορεπόρτερ Γιάννη Κυριακίδη ή «Αρκούδα»! Και το σόου συνεχίζεται για ώρες,
σε κάποιο ουζάδικο. Παλιά, στον «Καπετάνιο» και τον «Ανάπηρο», αργότερα στο
«Μικράκι», τώρα στην «Αγορά», του Χρήστου του Μυτιληνιού. Τούτη τη φορά, στη
συντροφιά ήταν και ο Σπύρος Σακέτας. Αυτός ο σπουδαίος ψηλέας, με την άγρυπνη
αριστερή συνείδηση, ο Παοκτζής, ο ποιητής, ο αντιστασιακός, ο πάντα
ερωτευμένος με τα λαϊκά κουτούκια και τη γνήσια ρετσίνα.

Αχ, μωρέ Θεσσαλονίκη, τι γλύκα έχεις…