ΜΑΤΙΕΣ Χαρτοπαιξία

Έλεγα, προχθές, ότι ο τζίρος στην αγορά, μόνο το περασμένο Σαββατοκύριακο
(18-19 Δεκεμβρίου), έφθασε τα 200 δισεκατομμύρια! Και την ίδια στιγμή
σκεφτόμουνα ότι τα χρήματα που θα πέσουν, όλες αυτές τις άγιες μέρες, σε
καζίνα και ρουλέτες, καφενεία με «θανάση» και κουμκάν, «καβάτζες» με
μπαρμπούτι και λέσχες ­ φανερές και κρυφές ­ με πόκα και άλλα… αθώα
παιχνίδια της τράπουλας, μπορεί να είναι… περισσότερα!..

Όταν ήμουνα νέος, έπαιζα κι εγώ, τέτοιες μέρες, ατέλειωτες ώρες, χαρτιά. Πόκα,
φυσικά, και τα παράγωγά της. Διάφορες οι παρέες. Πολύ παλιά, ο Λοΐζος, ο
Θεοφίλου, η Τζένη Βάνου, η Ντίνα ­ η γυναίκα του Πάριου, και κανα-δυο ακόμη.
Αργότερα, ο Νώντας, ο Γιώργος, η Βέρα, ο Λουκιανός, ο Νεγρεπόντης, ο Νταλάρας.
Κατόπιν, ο Λυκούργος, ο Αντώνης, ο Σάκης, ο Βαγγέλης, ο Δημήτρης, ο Κώστας, ο
Σταύρος, ο Κοντοβάς, ο Χαρδαβέλλας, ο Λιάνης, ο Νίκος, ο Σιδέρης…

Ξεκινάγαμε απομεσήμερο Χριστουγέννων, για «μια ψιλή», όπως λέγαμε, και
ξεμπερδεύαμε ­ αν ξεμπερδεύαμε ­… 60 ώρες αργότερα, κουρέλια από την αϋπνία,
το τσιγάρο και τα καπρίτσια της τύχης. (Τότε ήταν που ο Βαγγέλης, αφού ζητούσε
«δικαίωμα», άφηνε κάτω τα χαρτιά του και έλεγε: «τι ωραίο πράγμα θα ήταν, να
είχαμε εδώ και μια γυναίκα! Όχι για να παίζει μαζί μας, αλλά για να φτιάχνει
καφέδες και να αδειάζει τα τασάκια!..»).

Θυμάμαι πρόσωπα, παρτίδες, κόλπα, μπλόφες, ψιλοκλεψίματα, εκνευρισμούς,
καβγάδες, θαλασσοδάνεια, «πέτσινες» επιταγές, με κάποια κόπωση, βέβαια, αλλά
και με νοσταλγία. Κι αμέσως μετά, με πιάνει μελαγχολία βαθιά. Γιατί αρκετοί
απ’ αυτούς τους φίλους ­ ο Λοΐζος, ο Νεγρεπόντης, ο Αντώνης, ο Δημήτρης, ο
Κοντοβάς κι ο Κουπαρούσος, που τον λησμόνησα ­ δεν υπάρχουν πια γύρω μου.
Καρδιές, εγκεφαλικά, ηπατίτιδες και τροχαία, τους κόψανε τη ζωή, τόσο ξαφνικά,
τόσο ύπουλα, τόσο άδικα…

Οι παρέες της πόκας… Τα διάφορα «καρέ», όχι με στενούς φίλους, αλλά με
περιστασιακούς συμπαίκτες. Πώς το λέει ο Ουράνης; «… Απ’ τους φίλους που
παίζαμε πότε-πότε χαρτιά / θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: “Τον Ουράνη /
μην τον είδε κανείς; ” “Έχει μέρες που χάθηκε” / Θ’ απαντήσει άλλος παίζοντας:
“Μα αυτός έχει πεθάνει! / Μια στιγμή θα κοιτάξουνε ο καθένας τον άλλο / θα
κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι / θε να πουν: τ’ είν’ ο άνθρωπος! Χτες
ακόμα εζούσε! / Και βουβά το παιχνίδι τους θ’ αρχινήσουνε πάλι…».

Πώς μου ήρθε, αλήθεια, και μιλάω για τέτοια πράγματα, σήμερα, Πρωτοχρονιά και
άρα «μέρα χαράς και γλεντιού»; Ούτε κι εγώ ξέρω. Πιθανόν γιατί, άλλες εποχές,
αξέχαστες, ­ ξεχνιούνται οι πίσω σου σελίδες, οι νεανικές; ­ θα ήμουνα
σκυμμένος αυτή την ώρα πάνω στην τσόχα, θα έδειχνα την κέντα μου ή το φουλ μου
και θα ετοιμαζόμουν, αν είχα κερδίσει, ν’ απλώσω το χέρι μου και να μαζέψω τις
μάρκες από το τραπέζι…

Θυμάμαι τον Κοντοβά, που μου ‘λεγε, γελώντας: «του χαρτοπαίχτη, του ψαρά, του
κυνηγού το πιάτο / δέκα φορές είν’ αδειανό και μια φορά γεμάτο». Μα πιο πολύ
ακόμα, θυμάμαι τους στίχους του Καρούζου, «Γέροντας πια και πρώην καπνιστής
(…) ο Βαρβαρόσσας…». Γέροντας, βέβαια, δεν είμαι. Είμαι, όμως, σίγουρα,
πρώην καπνιστής και πρώην χαρτοπαίχτης… Όπως οι περισσότεροι της παλιάς συντροφιάς…