30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΤΖΙΟΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Εκκλησοχώρι Ιωαννίνων.

ΑΓΑΠΑ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ: Το πρώτο του ακορντεόν.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: Αυτούς που τον ένιωσαν.

ΘΥΜΑΤΑΙ ΜΕ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ: Αυτούς που τον αγάπησαν.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: «Το χρονικό του χρόνου» του Στέφεν Χόκιν.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Στο Βερολίνο, το 1985.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τους φίλους του.

Έγινε ευρύτατα γνωστός με το τραγούδι «Ώρες μου χρωματιστές», με το οποίο
συμμετείχε στο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού «Καθαρός ουρανός». Ο Κώστας
Μάντζιος ήδη κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό δίσκο «Μέρα νύχτα» και είναι
ιδιαίτερα ευτυχής. Θεωρεί ότι η αρχή του στον χώρο του τραγουδιού ήταν για τον
ίδιο εύκολη, ενώ τα πρώτα του βήματα πλάι στον Γιώργο Σταυριανό ήταν
«διστακτικά». Πάντως, θεωρεί ότι ο στίχος που του λέει πολλά είναι «Η ζωή μου
όλη είν’ ένα τσιγάρο» και η ευχή που δίνει εν όψει του 2000 είναι «Ψυχραιμία παιδιά».

ΕΡ.: «Μέρα νύχτα». Ένα ακόμη ατομικό CD;

ΑΠ.: Αισίως το τρίτο.

ΕΡ.: Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός;

ΑΠ.: Παντού και πάντα!

ΕΡ.: Κάθε αρχή και δύσκολη;

ΑΠ.: Για μένα ήταν εύκολη.

ΕΡ.: Καθαρός ουρανός… αστραπές δεν φοβάται;

ΑΠ.: Α, παροιμίες σαν αυτή δεν τις αμφισβητώ.

ΕΡ.: «Ώρες μου χρωματιστές». Ήταν ό,τι καλύτερο;

ΑΠ.: Ένα από τα καλύτερα.

ΕΡ.: Τα πρώτα σας βήματα πλάι στον Γιώργο Σταυριανό;

ΑΠ.: Διστακτικά, σ’ έναν άγνωστο για μένα χώρο.

ΕΡ.: Τι θα του λέγατε σήμερα;

ΑΠ.: Θα τον ρωτούσα αν τον ικανοποιεί η μέχρι τώρα πορεία μου.

ΕΡ.: «Ελένη». Είναι… υπαρκτό πρόσωπο;

ΑΠ.: Ναι, βρίσκεται μέσα στον καθένα μας.

ΕΡ.: «Ένα τίποτα ζητούσα». Από τη ζωή;

ΑΠ.: Από την αλήθεια των γύρω μου.

ΕΡ.: «Δυο γυναίκες, δυο αγάπες»… Ήτανε το πάθος σας;

ΑΠ.: Είναι και θα είναι!

ΕΡ.: «Πού να γυρνάς». Με αποδέκτη;

ΑΠ.: Τον έρωτα πάντα.

ΕΡ.: «Μου ‘πες πως θα με βρεις». Τελικά, σας… βρήκε;

ΑΠ.: Νιώθω ότι ποτέ δεν μ’ έχασε.

ΕΡ.: «Πες μου πού πάνε τα φιλιά». Όταν το τραγουδάτε τι σας έρχεται στον νου;

ΑΠ.: Οι καινούργιες αγάπες που περιμένουν να τις ανακαλύψω.

ΕΡ.: «Το μαύρο αστέρι» κρύβει… αισιοδοξία;

ΑΠ.: Αισιοδοξία για το παιχνίδι της ζωής και του έρωτα.

ΕΡ.: Είστε ικανοποιημένος με την έως τώρα πορεία σας;

ΑΠ.: Ναι, περιμένω όμως πάντα τα καλύτερα.

ΕΡ.: Το τραγούδι πάνω απ’ όλα;

ΑΠ.: Είναι η ζωή μου.

ΕΡ.: Έχετε μετανιώσει για κάποιες επιλογές σας;

ΑΠ.: Όχι ανεπανόρθωτα.

ΕΡ.: Υπήρχαν άνθρωποι που σας γύρισαν την πλάτη;

ΑΠ.: Ναι, αλλά η πλάτη μου δεν θα δει ποτέ τη δική τους.

ΕΡ.: Τι σας φοβίζει περισσότερο στον χώρο του τραγουδιού;

ΑΠ.: Το εμπόριο.

ΕΡ.: Περισσότερες οι ευχάριστες ή μήπως οι δυσάρεστες στιγμές στον χώρο σας;

ΑΠ.: Ποσοτικά οι δυσάρεστες, ποιοτικά οι ευχάριστες.

ΕΡ.: Αρκούν μόνον οι φωνητικές ικανότητες για να κάνει κάποιος καριέρα;

ΑΠ.: Όχι, δεν βλέπετε τι γίνεται γύρω μας;

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε ευχαριστώ;

ΑΠ.: Σε όσους με πίστεψαν και συνεχίζουν να με πιστεύουν.

ΕΡ.: Πότε σας πέρασε από τον νου να γίνετε τραγουδιστής;

ΑΠ.: Μετά τη ραδιοφωνική επιτυχία τού «Ώρες μου χρωματιστές».

ΕΡ.: Και πότε πιάσατε για πρώτη φορά το μικρόφωνο;

ΑΠ.: Δέκα χρόνια νωρίτερα.

ΕΡ.: Οι άνθρωποι που σας πίστεψαν;

ΑΠ.: Πολλοί, αλλά ο πιο καθοριστικός ήταν ο Γιώργος Σταυριανός.

ΕΡ.: «Όλη η ζωή μας». Με τρεις λέξεις;

ΑΠ.: Υγεία, έρωτας, συνείδηση.

ΕΡ.: Ένα τραγούδι συναδέλφου σας που θα θέλατε να το λέγατε ­ σε πρώτη
εκτέλεση ­ εσείς;

ΑΠ.: «Δυο γιους είχες μανούλα μου» του Μίκη Θεοδωράκη με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

ΕΡ.: Ένας στίχος που σας λέει πολλά;

ΑΠ.: Η ζωή μου όλη είν’ ένα τσιγάρο / που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω /
κι όταν γίνει γόπα, κέρασμα στο Χάρο / όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρω.

ΕΡ.: Μια συμβουλή που κρατάτε πάντα ως κόρην οφθαλμού;

ΑΠ.: Μέτρον άριστον.

ΕΡ.: Και μια ευχή εν όψει του 2000;

ΑΠ.: Ψυχραιμία παιδιά!