ΜΑΤΙΕΣ «Μιλένιουμ»

Το σπίτι μου βρίσκεται κοντά στην Ακρόπολη. Γείτονές μου, υπάλληλοι,
επαγγελματίες, συνταξιούχοι, έμποροι, αλλά και η Ειρήνη Παπά και ο Θεοδωράκης
και ο Κακογιάννης και ο Ψυχοπαίδης και άλλοι πολλοί. Συνολικά, πάνω από 2.000
άνθρωποι. Κάθε καλοκαίρι, με τις παραστάσεις στο Ηρώδειο, τρελαινόμαστε! Όλοι
οι δρόμοι πήζουν από τ’ αυτοκίνητα! Στη Δ. Αρεοπαγίτου, στη Μακρυγιάννη, στη
Ρ. Γκάλλι, στην Απ. Παύλου, κορναρίσματα, καβγάδες, καυσαέρια, οδηγοί και
τροχονόμοι με σπασμένα νεύρα, πανδαιμόνιο! Και τα πεζοδρόμια, όπως και τα
κάθετα δρομάκια (Παρθενώνος, Προπυλαίων κ.λπ.) κατειλημμένα από παντός είδους
τροχοφόρα. Με δυο λέξεις: απερίγραπτη κατάσταση.

Σ’ αυτή την περιοχή αποφασίσθηκε να εορτασθεί το… «Μιλένιουμ» (Δεν μας άρεσε
το «χιλιετία», βλέπετε…). Και όχι άδικα: ο Παρθενώνας είναι το μνημείο των
μνημείων. Και συμβολίζει, ασφαλώς, την Αθήνα και τον πολιτισμό της. Και τη
νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου θα ‘χουμε και τηλεοράσεις, που θα μεταδίδουν εικόνες
σε όλο τον κόσμο και όλα αυτά τα ωραία. Πιστεύω, όμως, ότι οι διοργανωτές
πρέπει να λογαριάσουν σοβαρά έναν πολύ κρίσιμο παράγοντα: πώς θα φτάσει ο
κόσμος στον Διόνυσο, το Θησείο και το Ζάππειο, όπου θα στηθούν οι βασικές
εξέδρες για τις συναυλίες και τις άλλες εκδηλώσεις; Πού θα παρκάρουν τα Ι.Χ.
με τα οποία θα προσεγγίσουν τον «ιερό βράχο» τα πλήθη των Αθηναίων, από το
κέντρο, τις γειτονιές και τους γύρω δήμους; Είμαι βέβαιος ότι θα γίνει
σκοτωμός και, τελικά, θα μας βγει ξινή η γιορτή, αν δεν παρθούν από τώρα
μέτρα, γι’ αυτό το «πεζό» ζήτημα. Έλπίζω και εύχομαι, την κρίσιμη νύχτα με τα
«φωτιστικά πολυθεάματα», να μη βρέχει. Γιατί αν βρέχει, θα πάει τζάμπα και
βερεσέ το ένα δισεκατομμύριο, που θα ξοδέψει το υπουργείο Πολιτισμού, γι’ αυτό
το λαμπρό, όπως σχεδιάζεται, πανηγύρι. Και ένα ερώτημα, επ’ ευκαιρία: πού θα
βρει αυτό το δισεκατομμύριο η κ. Παπαζώη, που συνεχώς κλαίγεται για τη φτώχεια
του υπουργείου της, το οποίο μονίμως καταγγέλλεται για τη μη εκπλήρωση των
υποχρεώσεών του;

Μια ματιά και στο πρόγραμμα: καλύπτεται, ολόκληρο, σχεδόν, από ελληνικό
τραγούδι. Απουσιάζουν, όμως, όλα τα «μεγάλα ονόματα», από πλευράς ερμηνευτών.
Πού είναι ο Νταλάρας; Πού είναι η Αλεξίου; Πού είναι η Πρωτοψάλτη, η
Μοσχολιού, ο Μητροπάνος, η Γαλάνη, ο Πουλόπουλος, ο Πάριος, η Μαρινέλλα, ο
Μητσιάς και τόσοι άλλοι; Με τον Λουδοβίκο των Ανωγείων, τον Ν. Ζερβουδάκη, τον
Ν. Ζιώγαλα, τον Μανώλη Φάμελλο κ.λπ. θα γίνει η δουλειά; Και πάμε και
παρακάτω: να ακουστεί, ασφαλώς, Θεοδωράκης. Προς Θεού! Να ακουστεί Χατζιδάκις.
Να ακουστεί και Σαββόπουλος. Αλλά για ποιο λόγο έφαγε η «μαρμάγκα» όλους τους
άλλους σημαντικούς «έντεχνους» Έλληνες συνθέτες; Ποιοι απέκλεισαν από τη
γιορτή τον Ξαρχάκο, τον Μαρκόπουλο, τον Μούτση, τον Μικρούτσικο, τον
Κουγιουμτζή, τον Πλέσσα, τον Νικολόπουλο, τον Σπανό, τον Κραουνάκη, τον
Λεοντή, τον Χατζηνάσιο; Τους έγινε πρόταση και την απέρριψαν; Είμαι περίεργος
να μάθω ποιος φρόντισε να… εξορισθεί από το πρόγραμμα το έντεχνο λαϊκό
τραγούδι που ανέβασε τον πήχυ πολύ ψηλά, επί τρεις δεκαετίες; Είναι δυνατόν να
στήνεται «πάλκο» στο Θησείο (με πέντε ορχήστρες, παρακαλώ…) για να παιχτούν
ρεμπέτικα, σμυρναίικα, λαϊκά, καντάδες, οπερέτες, ελαφρά κ.λπ. και να μη
χαλαλίζεται ούτε μια ώρα για τραγούδια του Γκάτσου, του Λειβαδίτη, του
Χριστοδούλου, του Μύρη, του Ελευθερίου, του Βίρβου, του Καμπανέλλη, του
Αναγνωστάκη και του Γκούφα; Για το «Μιλένιουμ», όμως, θα γράψω και μεθαύριο.