30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Μια γη χωρίς σύνορα.

ΑΠΕΛΠΙΖΕΤΑΙ: Με την αδικία.

ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ: Με ιστορίες αγάπης.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Την απιστία, το ψέμα, την αχαριστία.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τις διακοπές.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Με τον νου.

«Επιβάλλεται» είναι ο τίτλος του δεύτερου προσωπικού δίσκου του Στέλιου
Διονυσίου. Τον πρώτο τον είχε κάνει πριν από δύο χρόνια με τον Μάριο Τόκα
(τίτλος του «Ψηλά τα χέρια») και είχε αγαπηθεί ιδιαίτερα. Ο Στέλιος Διονυσίου,
γιος του Στράτου Διονυσίου, θεωρεί ότι το μεγαλύτερο και ανεκτίμητο σχολείο
ήταν τα μαθήματα που πήρε από τον πατέρα του, ενώ πιστεύει ότι στα πρώτα του
βήματα, πλάι στον αδελφό του Άγγελο Διονυσίου, μεγάλο ρόλο έπαιξε όχι μόνον η
φωνή του αλλά και το όνομά του.

ΕΡ.: «Επιβάλλεται». Ο δεύτερος προσωπικός δίσκος;

ΑΠ.: Επιβάλλεται για όσους αγαπούν το λαϊκό τραγούδι κι εμένα.

ΕΡ.: Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από τον πρώτο;

ΑΠ.: Όσο ακριβώς χρειαζόταν για να ετοιμαστεί.

ΕΡ.: Μάριος Τόκας. Πόσο σάς βοήθησε;

ΑΠ.: Πολύ και τον ευχαριστώ.

ΕΡ.: Φίλιππος Γράψας. Τι θα του λέγατε σήμερα;

ΑΠ.: Τον ευχαριστώ για τα όμορφα τραγούδια που μου έγραψε, αλλά ιδιαίτερα το
«Θυμάμαι έναν πατέρα».

ΕΡ.: «Με όνομα βαρύ σαν ιστορία». Έτσι είναι;

ΑΠ.: Ναι, κι έχω χρέος να φανώ αντάξιος.

ΕΡ.: Γιατί πιστεύετε ότι αγαπήθηκε τόσο πολύ;

ΑΠ.: Γιατί είναι μια υπέροχη δουλειά που δίνει την ευκαιρία στον κόσμο, μέσα
από μένα να εκφράσει την αγάπη του στον Στράτο.

ΕΡ.: «Ψηλά τα χέρια». Σε ποιον θα λέγατε;

ΑΠ.: Στους πολιτικούς.

ΕΡ.: Τι έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο στα πρώτα σας βήματα. Η φωνή σας; Το όνομά σας;

ΑΠ.: Ο συνδυασμός και των δύο.

ΕΡ.: Εσείς τι πιστεύετε ότι έχετε κληρονομήσει από τον Στράτο Διονυσίου;

ΑΠ.: Τον χαρακτήρα του και το χάρισμα της φωνής.

ΕΡ.: Ο πατέρας σας ήταν το μεγαλύτερο και ανεκτίμητο σχολείο;

ΑΠ.: Ναι.

ΕΡ.: «Πιο τρελός απ’ τους τρελούς». Το μήνυμα που περνάτε με αυτό το τραγούδι;

ΑΠ.: Ότι ο έρωτας μπορεί να σε φτάσει ως την τρέλα.

ΕΡ.: «Τέτοιες ώρες οι φαντάροι». Τι κάνουν;

ΑΠ.: Σημαδεύουν το φεγγάρι και μεθάνε από έρωτα.

ΕΡ.: «Δύο φορτηγά». Για ένα ταξίδι στο όνειρο;

ΑΠ.: Για ένα ταξίδι στο πάθος! Ας πούμε Αθήνα – Θεσσαλονίκη.

ΕΡ.: «Το στοίχημα». Με ποιον θα βάζατε σήμερα.

ΑΠ.: Με τον εαυτό μου.

ΕΡ.: «Γεννήθηκε ο παλιατζής!». Έχει μείνει για πάντα στην καρδιά σας;

ΑΠ.: Δεν ξεχνιέται ο τρόπος που με υποδέχθηκε στη ζωή ο πατέρας μου.

ΕΡ.: Το βάπτισμα του πυρός στο τραγούδι, πλάι στον πατέρα σας, ήταν ό,τι καλύτερο;

ΑΠ.: Η πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου.

ΕΡ.: Ποια ήταν τα τραγούδια που ερμηνεύσατε τότε ­ το 1990 ­ στο «Στράτο»;

ΑΠ.: «Το μπουλούκι του Νικόλα», «Μας υποχρέωσες».

ΕΡ.: Τα πρώτα επαγγελματικά σας βήματα κοντά στον αδελφό σας Άγγελο ­ το 1996
­ στη Θεσσαλονίκη πόσο δύσκολα ήταν;

ΑΠ.: Κάθε αρχή και δύσκολη.

ΕΡ.: Τι έχετε κρατήσει από τη συνεργασία σας με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη;

ΑΠ.: Τη μοναδικότητά της.

ΕΡ.: Με την Άννα Βίσση;

ΑΠ.: Την άψογη συνεργασία μας.

ΕΡ.: Με τον Σταμάτη Γονίδη;

ΑΠ.: Ήταν μόνο για 30 ημέρες.

ΕΡ.: Μία συμβουλή που σας έχει δώσει ο πατέρας σας;

ΑΠ.: Τις κλασικές πατρικές συμβουλές. Μη ξεχνάτε ότι ήμουν παιδί.

ΕΡ.: «Επιβάλλεται», παρέα με τον Χρήστο Νικολόπουλο;

ΑΠ.: «Επιβάλλεται» με έναν τέτοιο μεγάλο συνθέτη.

ΕΡ.: Με τον Θανάση Πολυκανδριώτη;

ΑΠ.: «Δεν αναβάλλεται».

ΕΡ.: Τον Αλέκο Χρυσοβέργη;

ΑΠ.: «Είναι ζήτημα ζωής», αφού αυτός, όπως και οι υπόλοιποι που αναφέρεις,
έχουν γράψει και για τον Στράτο.

ΕΡ.: Τον Λευτέρη Χαψιάδη;

ΑΠ.: «Τρελός για σένα» Λευτέρη Χαψιάδη.

ΕΡ.: Ένα τραγούδι συναδέλφου που θα θέλατε πολύ να το είχατε πει εσείς;

ΑΠ.: Πολλά από πολλούς.

ΕΡ.: Το τραγούδι πάνω απ’ όλα;

ΑΠ.: Το τραγούδι είναι η ζωή μου.

ΕΡ.: Τι σημαίνει για σας ευτυχία;

ΑΠ.: Τα πάντα.

ΕΡ.: Εάν δεν ήσασταν τραγουδιστής, τι θα θέλατε να είστε;

ΑΠ.: Τραγουδιστής.