ΜΑΤΙΕΣ Τα νησιά (2)

Ήξερα τον Μόλυβο καταπράσινο, πλημμυρισμένο από ξένους τουρίστες, πολύβουο,
χαρούμενο, με τη θάλασσα να πλαγιάζει γαλήνια στα πόδια του κάστρου και το
σαλκίμι της «απάνω αγοράς» να ευωδιάζει. Και βρήκα έναν Μόλυβο τελείως
αλλιώτικο, την περασμένη Παρασκευή, που τον επισκέφθηκα για το συνέδριο των
υπουργείων Αιγαίου και Εθνικής Οικονομίας, με θέμα «Προοπτικές και προκλήσεις
Ανάπτυξης για τον ελληνικό νησιωτικό χώρο».

Το κρύο ήταν ανυπόφορο. Τα μαγαζιά, κλειστά. Οι περισσότεροι δρόμοι, χωρίς
φως. Οι διαβάτες, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η πιάτσα των ταξί,
έρημη. Μόνη παρηγοριά, μέσα σ’ αυτή τη μαυρίλα, το ξενοδοχείο-καφενείο του
Καραντώνη, ο «Άδωνις», όπου καμιά εικοσαριά Μολυβιάτες, καπνίζοντας αβέρτα,
έπαιζαν κουμκάν, μπιρίμπα και τάβλι…

«Καλώς τον!» με υποδέχθηκε ο φίλος μου Αλέκος Πετρίδης και παράγγειλε, αμέσως,
για λογαριασμό μου, ένα διπλό κονιάκ, για να «στανιάρω». «Τι γίνεται, Αλέκο;»
τον ρώτησα. «Έτσι είναι πάντα ο Μόλυβος, όταν φεύγει το καλοκαίρι;». «Έτσι και
χειρότερα…», μου απάντησε κάποιος ψηλός, που δεν τον γνώριζα. «Τον χειμώνα,
φοβάσαι να βγεις από το σπίτι σου! Τέτοια νέκρα! Και σκοτάδι-πίσσα!».

Θυμήθηκα τα λόγια του δημάρχου της γειτονικής Πέτρας, του Στέλιου Παυλή, στο
συνέδριο: «Εγώ, για να αισθανθώ επιτυχημένος δήμαρχος, θέλω να υπάρχει ζωή,
πολιτισμός, νεολαία, να υπάρχουν παιδιά και τον χειμώνα στο χωριό μου.
Φιλοδοξία μου δεν είναι να γεμίσω με έργα την Πέτρα. Τα έργα θα γίνουν, αργά ή
γρήγορα. Η μεγάλη αγωνία μου είναι να δημιουργηθεί κοινωνία, όπως παλιά, στον
τόπο μου. Δεν θέλω το χωριό μου να είναι μόνο παραθεριστικός οικισμός, που από
τον Οκτώβρη και μετά νεκρώνεται. Δεν θέλω, οι συντοπίτες μου, ύστερα από το
καλοκαίρι, να φεύγουν για την Καλλονή, τη Μυτιλήνη ή την Αθήνα…».

Τα ίδια, περίπου, λόγια άκουσα και από άλλους συνέδρους-δημάρχους
«παραθεριστικών οικισμών». Το πρόβλημα, που το υποψιαζόμουν, αλλά δεν το
γνώριζα, είναι γενικό. Δεν ξέρω αν αφορά και τη Μύκονο, τη Ρόδο ή την Κέρκυρα.
Σίγουρα, όμως, αφορά όλα τα άλλα νησιά. Που τους θερινούς μήνες βουλιάζουν από
τον κόσμο, αλλά «με την πρώτη στάλα της βροχής» πέφτουν σε μια «θανάσιμη
μοναξιά». Και για να ξαναγυρίσω στον Μόλυβο, με τον οποίο με συνδέουν τόσα και
τόσα: δεν υπήρχε ταβέρνα, για να φάμε! Τρεις ταβέρνες άνοιξαν, όλες κι όλες,
για το συνέδριο και μόνο! Και ξανάκλεισαν, μόλις οι σύνεδροι αποχαιρέτησαν τον
Σταύρο Μπένο, με την ευχή «ό,τι είπαμε εδώ, να πραγματοποιηθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα…».

Πώς θα αρχίσουν να ξαναζούν τα «τουριστικά» νησιά, τους δύσκολους μήνες του
χειμώνα; Πώς θα καταφέρουν οι δήμαρχοι να κρατήσουν τους συγχωριανούς τους
στις εστίες τους; Είναι στοιχήματα που δεν έχουν κερδηθεί. Θα κερδηθούν μοναχά
με τη συνεργασία της πολιτείας, της αυτοδιοίκησης, αλλά και των τοπικών
κοινωνιών. Για τα νησιά, όμως, και το συνέδριο, χρειάζεται να γράψω και ένα
τρίτο χρονογράφημα. Το Σάββατο.