ΗΠΑ: Κόβουν από τα σχολεία για τις… φυλακές

«Στη δεκαετία του ’60 το “Αρχιπέλαγος του γκουλάγκ” του Σολζενίτσιν
κινητοποίησε τον δυτικό κόσμο για τις φριχτές φυλακές της πρώην Σοβιετικής
Ένωσης και για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τριάντα χρόνια μετά, οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει το δικό τους “γκουλάγκ”: πάνω από
πέντε εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες ­ δηλαδή πάνω από ένας στους πενήντα ­
είναι ή μέσα στις φυλακές ή σε επιτηρούμενη ή δυνητική ελευθερία. Η
βαρβαρότητα του αμερικανικού σωφρονιστικού συστήματος δεν έχει τίποτα να
ζηλέψει από εκείνη του πρώην σοβιετικού».

Με αυτά τα λόγια η Μαριάν Wertz ξεκινά το αποκαλυπτικό άρθρο της για τις
φυλακές στη χώρα του Αγάλματος της Ελευθερίας. Για να συνεχίσει: «Το 1995
αποτελεί τη χρονιά-σταθμό όπου για πρώτη φορά, από τον δημόσιο προϋπολογισμό,
ξοδεύονται περισσότερα χρήματα για το χτίσιμο φυλακών παρά για το χτίσιμο ή τη
συντήρηση σχολικών κτιρίων. Οι πολιτείες ξοδεύουν 30% περισσότερα για τις
φυλακές και 18% λιγότερα για την εκπαίδευση, απ’ ό,τι το 1987».

Χρονιά που σημαδεύει και τη «στροφή»: αντί πρόληψη του εγκλήματος μέσα από τα
σχολεία, αυστηρότερη τιμωρία του με τη φυλακή. Άρα: μείωση των κονδυλίων για
την εκπαίδευση και αύξηση των κονδυλίων για τη «στενή».

Πράγμα που χαροποιεί υπέρμετρα τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, που προτιμούν, αντί
να τρέχουν στην Ταϊβάν ή παλιότερα στην Κορέα για φθηνά εργατικά χέρια, τώρα
να προσλαμβάνουν εργάτες μέσα από τις φυλακές, που έχουν το επιπλέον προτέρημα
να «μη δικαιούνται διακοπών και να είναι πάντα παρόντες στον τόπο της δουλειάς
τους». (Διαφορετικά δεν θα θεωρηθούν απεργοί, αλλά… δραπέτες).

Η Unlcor, ένα βιομηχανικό συγκρότημα, δημιουργία του Ομοσπονδιακού Γραφείου
των Φυλακών, περηφανεύεται σήμερα ότι έχει ετήσιο τζίρο μισό δισεκατομμύριο
δολάρια. Από το 1934, όταν άρχισε να λειτουργεί, έφθασε σήμερα να παράγει 150
διαφορετικά είδη, από έπιπλα μέχρι εξαρτήματα των πυραύλων Πάτριοτ. Οι εργάτες
της (οι κατάδικοι) κερδίζουν από 25 σεντς μέχρι ένα δολάριο το πολύ την ώρα
(αν είναι πτυχιούχοι).

Ωστόσο στη χώρα της ιδιωτείας, δηλαδή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που είναι
κατ’ εξοχήν η μεγάλη και σύμμαχος χώρα των ΗΠΑ, δεν ήταν δυνατόν οι ιδιωτικές
επιχειρήσεις να αφήσουν να περάσει μια τέτοια ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Έτσι
από το 1979 ένας νόμος τις επιτρέπει να αλιεύουν εργατικά χέρια από τον χώρο
των εγκλείστων. Δηλαδή εργάτες, με άλλα λόγια χωρίς κανένα κόστος. Ούτε ΙΚΑ,
ούτε Ασφάλεια, ούτε αποζημίωση σε περίπτωση ατυχήματος προς τους συγγενείς,
ούτε φόρο. Καθαρός, παρθένος από συνδικαλιστική πανάκεια, ο φυλακισμένος
αντιπροσωπεύει τον ιδανικό προ-μαρξικό εργάτη.

«Κατάδικοι όλου του κόσμου εξεγερθείτε», θα έγραφε σήμερα ο αγαπητός Κάρολος
Μαρξ, αφού οι ΗΠΑ, μας αρέσει ή όχι, κανοναρχούν τον κόσμο.

Το έγκυρο περιοδικό «Atlantic monthly» στο τεύχος του Ιουνίου δημοσίευσε το
δεύτερο μέρος της έρευνάς του για το «βιομηχανικό-σωφρονιστικό σύμπλεγμα»,
επισημαίνοντας ότι αν αποφυλακιστούν τα δύο περίπου εκατομμύρια των εργατών
στις φυλακές, το ποσοστό της ανεργίας στις ΗΠΑ θα αυξανόταν κατά 2%.

«Η ύπαρξη αυτής της παράλληλης αγοράς εργασίας», συνεχίζει η Wertz, βοηθά τη
μείωση του γενικού μέσου όρου των ημερομισθίων, εξαναγκάζοντας τους μη
σκλάβους εργάτες, δηλαδή τους «απελεύθερους», να δέχονται τα προσβλητικά
μεροκάματα των εργοδοτών τους, αφού, στην αντίθετη περίπτωση, εκείνοι μπορούν
ν’ αποταθούν στις φυλακές.

Με τριάντα εκατομμύρια δολάρια καθαρό κέρδος, μια συγκεκριμένη επιχείρηση
δημιούργησε, σε συνεργασία με άλλες, ένα ισχυρότατο «λόμπι» στην Ουάσιγκτον
για να πιέζει τους γερουσιαστές να εγκρίνουν συνέχεια επέκταση των φυλακών
ώστε να χωρούν ολοένα και πολυαριθμότεροι κατάδικοι. Η παρουσία τους στον ίδιο
χώρο διευκολύνει την αλυσίδα της παραγωγής.

Το άρθρο της Wertz λέει ακόμα πολλά. Για την καταπάτηση των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων στις περισσότερες φυλακές, για τη χρήση ηλεκτροσόκ, για την ποινή
του θανάτου (η μόνη χώρα της Άγριας Δύσης που ακόμα τη διατηρεί και μάλιστα σε
πορεία ανόδου), για την έλλειψη κάθε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κυρίως σε
ό,τι αφορά την έγκαιρη διάγνωση της ηπατίτιδας και του AIDS (70% των καταδίκων
υποφέρουν από τα δύο, και από αυτούς το 90% θα αποφυλακιστεί μια μέρα, αν δεν
βγει πρώτα με τα δυο πόδια μπροστά από την κεντρική πύλη) κτλ.

Δεν θα επιμείνω σε αυτά. Σας καλώ μόνο μια στιγμή να σταματήσετε να σκέφτεστε
άλλα πράγματα και να συλλογισθείτε πως μια χώρα που ξεκίνησε με το σύνθημα
«όλα για τον λαό, με τον λαό και διά του λαού», που το Σύνταγμά της έχει σαν
επιταγή το «κυνήγι της ευτυχίας», πώς έφτασε σήμερα, από ποια διαστροφή της
ιστορίας και της ανοχής των πολιτών της, να χτίζει ολοένα φυλακές, ενώ εμείς
τρέχουμε ν’ αποκτήσουμε τα διπλώματα σπουδών των Πανεπιστημίων της για να
βρούμε ευκολότερα δουλειά.

Μήπως θα βρίσκαμε ευκολότερα δουλειά σαν πτυχιούχοι κατάδικοι των φυλακών της;