ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Δ. Χατζής

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Χρ. Αποστολόπουλος, Αμπελακίων 13, Αθήνα, γράφει:

Ένας από τους λόγους ύπαρξης της κρατικής μηχανής στα ευνομούμενα κράτη είναι
η δραστική παρέμβαση για την ικανοποίηση του κοινού περί του δικαίου
αισθήματος, ιδίως στις περιπτώσεις εκείνες όπου το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο
εμφανίζεται αδύναμο ή ανεπαρκές. Εδώ και καιρό υπάρχει ένα ζήτημα: η τύχη των
γραπτών του Δημήτρη Χατζή.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς φιλόλογος, αριστερός ή Γιαννιώτης, για να
συνειδητοποιήσει το λογοτεχνικό ανάστημα του Δημήτρη Χατζή. Το έργο του, εκτός
από τοιχογραφία της Ελλάδας του 20ού αιώνα, είναι σπουδαίο λογοτεχνικό
επίτευγμα μορφής και περιεχομένου. Καλός και άγιος ο νόμος περί πνευματικών
δικαιωμάτων, αλλά η κατάχρησή του από τις εμμονές ενός ατόμου είναι
επικίνδυνη. Όταν διεξάγεται τιτάνιος και άνισος αγώνας για να έρθουν οι νέοι
κοντά στο καλό βιβλίο, τι θα πει ο φιλόλογος καθηγητής στον 16άρη μαθητή του
που θα διαβάσει στο εγχειρίδιο της Β’ Λυκείου τον «Σιούλα τον Ταμπάκο» και
εντυπωσιασμένος θα αναζητήσει στα βιβλιοπωλεία το «Τέλος της Μικρής μας
Πόλης», για να δεχτεί τη στερεότυπη αρνητική απάντηση; Πώς θα διευρύνουμε τον
αριθμό των Ελλήνων αναγνωστών και θα καλλιεργήσουμε την ποιότητά τους, όταν
δεν μπορούμε να τους εξασφαλίσουμε αριστουργήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας;

Κάποτε η πολιτεία αποφάσισε ­ και ορθώς ­ ότι η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη
ανήκει σε όλους τους Έλληνες και όχι σε μια δισκογραφική εταιρεία. Μήπως
έφτασε η ώρα, κυρία Παπαζώη και συναρμόδιοι υπουργοί, να αποφασίσετε το ίδιο
και για τον Σιούλα τον Ταμπάκο, τον Σαμπεθάι Καμπιλή, τη Μαργαρίτα Περδικάρη
και τους υπόλοιπους ήρωες του Δημήτρη Χατζή; Έχουμε δει κατά καιρούς τόσες και
τόσες «φωτογραφικές» τροπολογίες να ψηφίζονται εν μιά νυκτί σε άσχετα
νομοσχέδια, για να εξυπηρετήσουν τα ταξίματα βουλευτών και υπουργών. Δεν
αξίζουν, επιτέλους, τα γράμματα κι ο πολιτισμός αυτού του τόπου το δικό τους
ρουσφέτι;

Ο Μιχ. Κουβάτσος, Αχαρνών 173, Αθήνα, γράφει:

Μέσα στην τελευταία συμφορά, οφειλομένη σε θεομηνία (σεισμός) που έπληξε
αναπάντεχα τη βόρειο-βορειοδυτική περιοχή του Λεκανοπεδίου και χάθηκαν
δυστυχώς (από τη μια ώρα στην άλλη) δεκάδες συμπολίτες μας, μεταξύ των οποίων
και αρκετά μικρά παιδιά και καταστράφηκαν πολλές εκατοντάδες σπίτια,
καταστήματα και εργοστάσια και που προκάλεσαν το πένθος, τη θλίψη και την
απόγνωση σε πολλές οικογένειες, προβάλλεται η παρήγορος ελπίδα ότι οι αρμόδιες
υπηρεσίες του κράτους (Πυροσβεστική Υπηρεσία, Αστυνομία, Ένοπλες Δυνάμεις
κ.ά.) ευρέθησαν σε ετοιμότητα και κινητοποιήθηκαν αποτελεσματικώς σε σύντομο
χρονικό διάστημα. Χάρις στον μεγάλο ηρωισμό της Ειδικής Μονάδας (ΕΜΑΚ) του
Πυροσβεστικού Σώματος ­ με αυτοθυσία και προσπάθειες επί 24ώρου βάσεως, με
αγωνία, αλλά και αυτοπεποίθηση ­ διεσώθησαν αρκετοί συνάνθρωποί μας, που ήταν
εγκλωβισμένοι στα ερείπια. Αξίζει σε όλους ­ ιδίως στην ΕΜΑΚ ­ το μέγα εύγε! Η
Πολιτεία (Πρόεδρος της Δημοκρατίας) και η Ακαδημία Αθηνών πρέπει να τους
τιμήσουν και θα τους τιμήσουν. Μπράβο τους».