ΜΑΤΙΕΣ Μη ειδήσεις

Πριν από 45 χρόνια, που άρχισα να «μπουσουλάω» στη δημοσιογραφία, οι δάσκαλοί
μου, διευθυντές και αρχισυντάκτες μου, με μάθαιναν ότι «στην εφημερίδα
δημοσιεύονται μονάχα τα σημαντικά πράγματα, που συμβαίνουν ολόγυρά μας. Οι
ασήμαντες ειδήσεις, που ενδιαφέρουν ελάχιστους ανθρώπους, πετιούνται στο
καλάθι των αχρήστων».

Τώρα που βραδιάζει πιο νωρίς και ο καιρός, συχνά, «έχει μούτρα», μαζεύομαι από
τις 7 στο σπίτι. Και φυσικά, διαβάζω, γράφω και παρακολουθώ διάφορες
τηλεοπτικές εκπομπές. Και, κυρίως, τα δελτία ειδήσεων. Θα το πω απ’ την αρχή:
Αυτά δεν είναι δελτία ειδήσεων. Είναι, κατά κανόνα, αέρας κοπανιστός! Και θα
συμφωνήσω απολύτως με τον συνάδελφο Σ. Πολυμίλη, που έγραψε, προ ημερών, στην
«Ελευθεροτυπία»: «… Η εικόνα που παρουσιάζουν πλέον όλα τα τηλεοπτικά δελτία
­ με την εξαίρεση ίσως της ΕΤ ­ έχει ξεπεράσει κάθε όριο, κάθε λογική
ενημέρωσης. Εδώ δεν μιλάμε πλέον για ειδήσεις, αλλά για δελτίο εντυπωσιασμού,
θανατολαγνίας, για έναν αχταρμά, όπου η μία ασημαντότητα διαδέχεται την άλλη…».

Και παρακάτω: «… Όλοι αντιγράφουν όλους, με συνέπεια, κάθε μέρα που περνά, η
κατάσταση να γίνεται και χειρότερη. Δώσ’ τους λαϊκά προσκυνήματα, δώσ’ τους
κηρύγματα του κ. Χριστόδουλου και παρ’ τους την ψυχή (…). Απαραίτητο
συμπλήρωμα η θανατολαγνία. Δεν υπάρχει τροχαίο που να μη βρει περίοπτη θέση
στα δελτία. Δεν υπάρχει θάνατος, κατά προτίμηση καλλιτέχνη, για τον οποίο να
μη διατεθούν άπειρα ρεπορτάζ και παράθυρα. Δεν υπάρχει κουτσομπολιό ή καβγάς
μοντέλας ή τραγουδίστριας, που να μην αξιολογηθεί στα “τοπ” θέματα. Δεν
υπάρχει καταστροφή, περίεργο ή ασυνήθιστο γεγονός, ακόμη κι αν έχει συμβεί σε
κάποια κωμόπολη της Ν. Αφρικής, που να μην προβάλλεται με καταιγιστικούς ρυθμούς…».

Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Και μου κάνει μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι
επιλέγουν τέτοιου είδους θέματα, για να συνθέσουν τα δελτία των σταθμών τους,
γνωστοί συνάδελφοι, που και ικανότητες έχουν και πείρα. Και γι’ αυτόν το λόγο
γνωρίζουν πολύ καλά τι αποτελεί είδηση, τι αποτελεί «νέο», που ο τηλεθεατής
επιθυμεί και πρέπει να πληροφορηθεί.

Ο Σ. Πολυμίλης, μιλάει και για «τα περιβόητα μηχανάκια και τα νούμερά τους».
Αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι υπεύθυνοι των τηλεοπτικών σταθμών έχουν
διαπιστώσει ότι οι ειδήσεις, οι οποίες δεν είναι ειδήσεις, αλλά χρωματιστά
φούμαρα, αρέσουν στον κόσμο. Κι αυτό είναι το πιο δυσάρεστο: ο ελληνικός λαός
σε υψηλό ποσοστό, έχει εθιστεί, πλέον, στις «μη ειδήσεις» και δεν θέλει να
μαθαίνει τίποτα που θα του χαλάσει τη ζαχαρένια, προβληματίζοντάς τον ή
ταρακουνώντας τον. Και γι’ αυτό το κατάντημα, μεγάλη ευθύνη έχουμε κι εμείς,
οι δημοσιογράφοι.