ΜΑΤΙΕΣ Τα ωραία

Πήγα για τέσσερις μέρες στη Θεσσαλονίκη. Και τη βρήκα ομορφότερη από κάθε άλλη
φορά. Ίσως γιατί είχα να την επισκεφθώ περισσότερο από ένα χρόνο. Διάστημα
πολύ μεγάλο για μένα. Που όταν αγαπώ έναν τόπο ­ και τη Θεσσαλονίκη την αγαπώ
ιδιαίτερα ­ κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να είμαι κοντά του. Αρπάζοντας από τα
μαλλιά, όποια ευκαιρία εμφανίζεται στον ορίζοντα.

Η ευκαιρία, για τούτο το ταξίδι, μου δόθηκε από τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Που
ενέταξε στα «Δημήτρια» μια συναυλία με τραγούδια μου, από την ορχήστρα της
ΕΤ3. Συναυλία, που έγινε την περασμένη Δευτέρα στο Πανεπιστήμιο, με μαέστρο
τον Άκη Γεροντάκη και ερμηνευτές τη Μαρία Δημητριάδη, τον Δημήτρη Νικολούδη
και τη Μυρτώ Μποζίκη.

Αρκετά για τον εαυτό μου. Τώρα, η πόλη. Που σου παίρνει το μυαλό, έτσι καθώς
είναι πλημμυρισμένη από νεαρά κορίτσια και αγόρια, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα,
βράδυ, εκεί, στην «πυρίκαυστο» ζώνη της παραλίας. Καφενεία, «φραπεδιές»,
κουβεντολόι, πειράγματα, σουλάτσο, χαρά, ζωή! Γεμίζει η ψυχή σου από φως, με
όλην αυτήν τη δροσιά! Και, βέβαια σε πιάνει το παράπονο, που σε «καβάλησαν» τα
χρόνια και δεν παίρνεις και συ μέρος στις καθημερινές, μεγαλειώδης γιορτές,
της ένδοξης νεότητας…

Έλεγα, κάποτε, ότι η Τσιμισκή είναι ένας δρόμος, όπου μπορείς να συναντήσεις,
σ’ ένα δίωρο, 12-2 το μεσημέρι, τις ωραιότερες γυναίκες της Θεσσαλονίκης.
Συμβαίνει, ακόμη, αυτό. Αλλά η «πασαρέλα», πλέον, έχει επεκταθεί. Περιλαμβάνει
και τμήματα της Μητροπόλεως και της Προξένου Κορομηλά, που είναι το βασίλειο
των μπουτίκ. Και, πρωτίστως, της παραλιακής Λεωφόρου Νίκης, από την
Αριστοτέλους και πέρα, η οποία, όπως εξήγησα και παραπάνω, «δεν παίζεται» με τίποτα!

Πέρασα από τη γειτονιά του Λευκού Πύργου. Το πρώην Βασιλικό Θέατρο είναι
έτοιμο σχεδόν. Το ίδιο και το Μέγαρο Μουσικής, ένα χιλιόμετρο πιο μακριά.
Κατέβηκα και στα Λαδάδικα. Η περιοχή αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς. Πολλά
μπαρ, εστιατόρια, ταβέρνες, ρετσινάδικα. Παρατήρησα, όμως, ότι η πελατεία
τους, σε σύγκριση με άλλες χρονιές, ήταν περιορισμένη. Τι συμβαίνει;

Πρόβλημα μέγα, όπως πάντα, το κυκλοφοριακό. Στην παραλία, από την άκρη του
λιμανιού έως τον Πύργο, δεν μπορείς να περάσεις από το ένα πεζοδρόμιο στο
άλλο! Πήχτρα τα αυτοκίνητα, όλες τις ώρες, όλες τις μέρες! Να πάθει, δηλαδή,
κάποιος έμφραγμα και να πεθάνει, γιατί δεν θα καταφέρει το νοσοκομειακό να τον
μεταφέρει έγκαιρα στο νοσοκομείο!

Πρόβλημα και με τη μυρωδιά, από τη θάλασσα. Κάποια δίωρα – τρίωρα, εκεί προς
τις «Ομπρέλλες» του Ζογγολόπουλου, δεν μπορείς να σταθείς! Και η μπόχα,
φυσικά, απλώνεται, ώς και την Εγνατία ακόμη! Τι γίνεται με τα «έργα»; Είναι
φοβερό πράγμα, μια τόσο όμορφη, μεγάλη και ζωντανή πόλη να βασανίζεται, χρόνια
και χρόνια, από τη βρώμα και να περιμένει να φυσήξει Βαρδάρης για να γλιτώσει…