[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ένα τουρκικό κανάλι μετέδωσε απευθείας τη στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη
για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και μαθητές ενός σχολείου της Αθήνας πήγαν
στην Άγκυρα, για να γιορτάσουν εκεί την εθνική επέτειο. Όλα αυτά σε θέμα ­
τηλεοπτική παραγωγή ­ υπό τον γενικό τίτλο «Ελλάς – Τουρκία – προσέγγιση».
Αυτά συν το εξαιρετικό κλίμα στις συνομιλίες Παπανδρέου – Τζεμ στη
Θεσσαλονίκη, συν την, λίγα 24ωρα πριν, ειδησεογραφία, ότι καταλήγουμε σε 8
συμφωνίες με την Τουρκία σε θέματα «χαμηλής έντασης», δημιούργησαν πάλι κλίμα
στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Άντε τώρα να πείσει τους Ευρωπαίους ο Σημίτης
γιατί η Ελλάδα λέει «όχι» στον χαρακτηρισμό της Τουρκίας ως υποψήφιας προς
ένταξη στην Κοινότητα χώρας. Γιατί θα το πει το «όχι», αυτό είναι το μόνο σίγουρο…

Όχι στους νοσταλγούς

Ποιος είπε το «Όχι» το ’40; Το «Όχι» το είπε ο λαός, πιστεύει η συν-τριπτική
πλειοψηφία. Υπάρχουν βέβαια και κάτι νοσταλγοί του παρελθόντος που αμαύρωσαν
την εθνική επέτειο με προκηρύξεις περί του «Όχι» που είπε ο Μεταξάς. Αλλά δεν
ήταν αυτό το μοναδικό παρατράγουδο της εθνικής επετείου. Για πολλούς ήταν πολύ
συγκινητικό το ότι παιδιά της Βορείου Ηπείρου έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο της
Ελλάδας και έκαναν δηλώσεις για το πόσο περήφανοι αισθάνονται ως Ελληνες. Το
έπαιξαν κατά κόρον τα κανάλια, αλλά κανείς δεν διερωτήθηκε πώς θα
αισθανόμασταν ως λαός και ως χώρα αν κάποια παιδιά στα μειονοτικά χωριά της
Θράκης έψαλαν στην εθνική επέτειο της Τουρκίας τον εθνικό της ύμνο. Μέχρι την
παραίτηση της κυβέρνησης θα απαιτούσαν οι εγχώριοι υπερπατριώτες. Έχουμε
τρελαθεί εντελώς και κλείνουμε αυτιά και μάτια μπροστά σε τέτοια φαινόμενα;

Μια απάντηση

Αυτιά δεν είναι σίγουρο ότι κλείνουμε, μάτια όμως ναι, μπροστά σ’ αυτό που
συμβαίνει με τα αποθηκευμένα πυρηνικά στον Άραξο. Οι αρμόδιοι υπουργοί κάνουν
ότι δεν γνωρίζουν τίποτε και εκτρέπονται σε σιβυλλικές δηλώσεις, αντί να πουν
ευθέως την αλήθεια. Οι Αμερικανοί σιωπούν και έχουν τους λόγους τους που το
κάνουν. Η κυβέρνηση όμως; Γιατί δεν απαιτεί την απομάκρυνση των πυρηνικών από
το ελληνικό έδαφος; Τώρα που κατέρρευσε η σοβιετική υπερδύναμη τι λόγο ύπαρξης
έχουν; Εναντίον ποίου στρέφονται και ποιον προστατεύουν; Ερωτήσεις χωρίς απάντηση…

Απλές λύσεις

Απαντήσεις στο κρίσιμο ερώτημα «και τώρα τι κάνουμε;» αναζητάει η κυβέρνηση,
από την ημέρα που έκανε τη θεματική στροφή στο Βιντεολόττο, που ο κόσμος την
θεωρεί ήττα και εκείνη μιλάει για υπέρβαση. Μέχρι στιγμής δεν έχει λύσει τον
γρίφο, καθώς η Ν.Δ., που παίζει μια χαρά το χαρτί της σκανδαλολογίας, είναι
αποφασισμένη να μην την αφήσει να πάρει ανάσα. Όπως οι παλιοί ψυχολόγοι που
σύστηναν σε περιπτώσεις ερωτικής απογοήτευσης «εργασιοθεραπεία» ως το μόνο
αντίδοτο, το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης κατέληξε στην τακτική της
φυγής προς τα εμπρός μέσω της εργασιοθεραπείας. Ήτοι, πιάνουμε ένα πρόβλημα
κυβερνητικής πολιτικής και το χτυπάμε από κάτω, μέχρι που να μην είναι πια
πρόβλημα. Απλό…

Ο Μπιλ τουρίστας

Απλά δείχνουν τα πράγματα στο θέμα της επίσκεψης του προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ
Κλίντον. Όλο αυτό το διάστημα των τεσσάρων-πέντε μηνών που μεσολαβεί από την
ημέρα που «έκλεισε» η επίσκεψη, η κυβέρνηση γενικά και το υπουργείο Εξωτερικών
ειδικότερα σπαζοκεφάλιαζαν με το τι θα φέρει αυτή η επίσκεψη. Σε ποια
προβλήματα θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα ώστε να βρεθεί μια λύση, ποια θα
πέσουν στο τραπέζι σε δεύτερο στάδιο, ποια θα αφεθούν για το μέλλον κ.λπ.
Τώρα, όμως, που έφθασε το πλήρωμα του χρόνου ­ σε 15 ημέρες ακριβώς ο Μπιλ, η
Χίλαρι, και οι 1.000 που τους συνοδεύουν θα είναι εδώ ­ ουδείς πονοκέφαλος.
Ξέρουμε ότι ο κύριος Κλίντον δεν φέρνει τίποτε. Θα περάσει απλώς ένα γουίκ εντ
στην Αθήνα. Τόσο απλά…

Και μαύρη τρύπα

Αντιθέτως, εντελώς περιπεπλεγμένα είναι τα πράγματα σε ορισμένες εκλογικές
περιφέρειες της χώρας για το ΠΑΣΟΚ. Δέκα «μπλακ χόουλ», δέκα μαύρες τρύπες
εντόπισε η ενδελεχής ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων στις ευρωεκλογές και
τις περυσινές δημοτικές εκλογές. Και αφορούν ισάριθμες εκλογικές περιφέρειες,
όπου οι τοπικοί ΠΑΣΟΚοι προτίμησαν να βγάλουν τα μάτια εαυτών και αλλήλων αντί
να αναμετρηθούν με τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Χριστιανικό είναι να μην
υπάρχουν πάθη με τους αντιπάλους, αλλά δεν είναι καθόλου χριστιανικό όταν αυτά
τα πάθη εξατμίζονται στο εσωτερικό του κόμματος, με αλληλοκαρφώματα, τα οποία
δίνονται σχεδόν πάντοτε ύπουλα. Και επ΄ αυτού τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ όλα μαζί
και καθένα ξεχωριστά, ειδικά τα κορυφαία, θα μπορούσαν να αναπτύξουν ολόκληρη
πραγματεία με τίτλο «πώς να μαχαιρώσετε τον σύντροφό σας χωρίς να σας αντιληφθεί»…

Κάτι ξεχάσαμε

Ολόκληρη πραγματεία θα μπορούσαν να συντάξουν οι ψυχίατροι, αλλά και οι
κοινωνιολόγοι, με την περίπτωση αυτού του 23ετούς που ανέλαβε για λογαριασμό
μας να καθαρίσει τον τόπο από τους «βρώμικους» αλλοδαπούς! Εμείς που ζούσαμε
στην φενάκη ότι ο Λεπέν και τα ανθρωποειδή του εγκαταβιούν στη Γαλλία και ότι
ο περιούσιος λαός της οικουμένης δεν έχει μολυνθεί από τον ρατσισμό και την
ξενοφοβία, φαίνεται ότι κοιμόμασταν με το ίδιο πλευρό. Αλλά τι να περιμένεις
από μια κοινωνία που χειροκροτεί εκείνον που σκότωσε με την καραμπίνα τον
Αλβανό γιατί τον έκλεψε ή νόμισε ότι τον έκλεψε ή τους άλλους που απειλούν, με
τις καραμπίνες στο χέρι, να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους. Μια κοινωνία που
ξεχνάει ότι 500.000 από αυτή βρέθηκαν μόλις πρόσφατα στην Αυστραλία κι άλλοι
τόσοι στη Γερμανία. Και εκατοντάδες χιλιάδες από τις αρχές του αιώνα στην
Αμερική. Μετανάστες. Νόμιμοι ή (κυρίως) παράνομοι…

Δημόσια κολοκυθιά

Στα πόσα χρόνια μπορεί κανείς να είναι παράνομος και μετά να γίνει νόμιμος;
Στα πέντε. Και γιατί στα πέντε; Σε πόσα τότε; Να γίνει σε δέκα. Και γιατί σε
δέκα; Ε, τότε σε πόσα; Να γίνει σε δεκαπέντε… Η δημόσια κολοκυθιά που
παίζεται μεταξύ του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος
σχετικά με το πόσα χρόνια θα διαρκεί η ευθύνη των μηχανικών για κακοτεχνίες ή
παραλείψεις στην κατασκευή κτιρίων, είναι ένα καλό ηθικό δίδαγμα για το πώς
θεσμοθετούνται οι νόμοι στην Ελλάδα. Έχεις ισχυρό συνδικαλιστικό όργανο με
πλάτες; Έφτιαξες τον νόμο στα μέτρα σου. Δεν έχεις; Την παρτίδα την κερδίζει ο
νομοθέτης. Στο μεταξύ τα θύματα της Ρικομέξ και του Φουρλή δεν έχουν κλείσει
ούτε δύο μήνες στον τάφο…