Πόλεμοι που μυρίζουν πετρέλαιο

Οι αποτρόπαιες πολιτικές δολοφονίες στο αρμενικό Κοινοβούλιο συνιστούν την
τελευταία αιματηρή απόδειξη για το μέγεθος της αναταραχής στην πλούσια σε
πετρέλαιο περιοχή του Καυκάσου. Οι θάνατοι του Βαζγκέν Σαρκισιάν και του
κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Καρέν Ντερμισιάν προήλθαν από τις σφαίρες
αινιγματικών αγνώστων που ισχυρίζονταν ότι κάνουν πραξικόπημα. Οι φόνοι όμως
αποτελούν τμήμα μιας ευρύτερης και σκοτεινότερης εικόνας πολιτικής βίας στην
περιοχή από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Το κίνητρο για τη
βία στην περιοχή πρέπει να αναζητηθεί στα δισεκατομμύρια δολάρια που αξίζει το
πετρέλαιο που έχει εντοπισθεί ανατολικά της Αρμενίας, στην Κασπία Θάλασσα.

Η προοπτική της πετρελαϊκής ευμάρειας στον 21ο αιώνα έχει χωρίσει την περιοχή,
που ούτως ή άλλως σπαράσσεται από ιστορικές αντιπαλότητες, σε δύο εχθρικά
στρατόπεδα. Σ’ αυτούς που έχουν πετρέλαιο, όπως το Αζερμπαϊτζάν, που λόγω του
πετρελαϊκού πλούτου απέκτησε νέους συμμάχους όπως την Βρετανία, τις ΗΠΑ και το
ΝΑΤΟ.

Ο τοπικός του φίλος είναι η Γεωργία και ο πιο κοντινός μη σοβιετικός σύμμαχος
η Τουρκία. Και στο στρατόπεδο αυτών που δεν έχουν πετρέλαιο, στους οποίους
ανήκει η Αρμενία τους οποίους καθοδηγεί η Μόσχα, με σύμμαχο το Ιράν.

Η σύγκρουση είναι σύγχρονη, η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο στρατοπέδων παίρνει
όμως παραδοσιακές μορφές.

Για να φτάσει το πετρέλαιο της Κασπίας στη Δύση, στην περιοχή πρέπει να γίνει
ειρήνη. Αυτό αποδείχτηκε μέχρι τώρα αδύνατο. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν με
αποφασιστικότητα να προωθήσουν συμβιβασμό στο πιο καυτό πρόβλημα ανάμεσα στην
Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, αυτό του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Οι φόνοι της Τετάρτης μπορεί να σχετίζονται άμεσα με αυτό.