ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θα ξανάρθω μού ψιθυρίζει…

Τραβάω το καλοκαίρι από την κοντομάνικη μπλούζα του. Κάθησε του λέω, μη
φεύγεις, μείνε λίγο ακόμα. Εκείνο όμως δείχνει να έχει πάρει την απόφασή του.
Θα το ήθελα, μου λέει το βλέμμα του, όμως είναι πια ώρα. Κοιτάω γύρω μου και
βλέπω πως τίποτα δεν θέλει να αλλάξει. Το πρωινό φως πασχίζει να κρατήσει τη
διαύγειά του, η θάλασσα μου γνέφει να την αγκαλιάσω με απλωτές, ο ήλιος έχει
δώσει εντολή στα σύννεφα να μείνουν σε στάση ανάπαυσης. Μείνε λίγο ακόμα,
συνεχίζω να λέω. Κι εκείνο μου στέλνει τα υγρά φιλιά του με τις σταγόνες από
το γινωμένο αχλάδι που στάζει στο στόμα μου. Σιχαίνομαι να γίνομαι μελό και με
αναγκάζεις. Σιχαίνομαι τις σκηνές του αποχαιρετισμού μεγάλης διάρκειας. Όμως
επιμένεις να βομβαρδίζεις τη μνήμη μου με τις στιγμές μας. Παιχνίδια της αφής,
των αισθήσεων, των λέξεων μπερδεύονται απέναντί μου στον θρυμματισμένο
καθρέφτη του παραθαλάσσιου δωματίου. Το ξέρω ότι θα φύγεις, γιατί κι εγώ το
θέλω πολύ. Χαζεύω την τσάντα με την ξεχασμένη ψάθα και τα ίχνη της λευκής
άμμου στο μαγιό που δεν ξεβγάλθηκε με γλυκό νερό για να φύγουν τα αλάτια από
εκείνο το μπάνιο με την πανσέληνο. Ένα φτερό παγωνιού που παίζει κρυφτό με τα
μπλε και πράσινα χρώματά του, συντροφεύει την αλλόκοτη παρέα μας. Ψάχνω για τα
κουκούτσια από το καρπούζι πίσω από τα δαχτυλίδια καπνού που μου φοράς στα
δάχτυλα. Μου δείχνεις την αχνιστή πιατέλα με τη μηλόπιτα. Ανοίγω την ντουλάπα
για να μυρίσω λάδι μάνγκο και παπάγιας και εσύ κρύβεις στις τσέπες κανέλα και
γαρίφαλα. Θα ξανάρθω μού ψιθυρίζεις και χαμογελάω. Αλίμονο αν δεν ήξερα ότι
έτσι θα γίνει. Αλλάζω πλευρό για να συνεχίσω την πλάνη του ονείρου. Μια βαθιά
ανάσα με ξυπνάει. Η κοντομάνικη μπλούζα είναι στην αγκαλιά μου.