[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Η μπίλια στη ρουλέτα της πολιτικής «έκατσε» στο 20 του Οκτωβρίου και, ξαφνικά,
κουλοχέρηδες, καζίνα, παράνομος τζόγος, Ίντερνετ, νόμιμος τζόγος, Ολυμπιακοί
Αγώνες έγιναν ένα! Ένας «αχταρμάς», για την ακρίβεια, όπου δύσκολα κανείς
μπορεί να βγάλει άκρη. Και για την αυτοκαταστροφική διάθεση της κυβέρνησης,
που εκεί που φαινόταν να τα ελέγχει απολύτως όλα έκανε ­ πάλι ­ μία έτσι και
την άδειασε τη (γεμάτη) καρδάρα με το γάλα. Και για την υποκριτική συμπεριφορά
της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που σκόπιμα ανακάτεψε τα πιο ανόμοια πράγματα
για να καταφέρει, όχι να κερδίσει πόντους, αλλά για πρώτη φορά, ύστερα από
πολύν καιρό, να αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα στην πολιτική σκακιέρα.
«Μαντάμ ε μεσιέ, φετ βοζέ»…

Σε λάθος πλευρό

Κανείς δεν ισχυρίσθηκε ποτέ ότι στην πολιτική οι άνθρωποι ή τα κόμματα
πορεύονται με τον σταυρό στο χέρι. Ως εκ τούτου, το να κλαυθμηρίζει η
κυβέρνηση ότι η ιστορία αυτή, που ξεσήκωσε με το βιντεολόττο η αξιωματική
αντιπολίτευση, ήταν ύπουλο χτύπημα κάτω από τη ζώνη ακούγεται ως ανέκδοτο.
Όμως τι περίμεναν; Ότι η Ν.Δ. θα πορευόταν ως τις εκλογές με σταυρωμένα χέρια,
για να ηττηθεί ­ κάτι που εθεωρείτο περίπου βέβαιο; Όσοι λοιπόν βαυκαλίζονται
να πιστεύουν στην κυβερνητική παράταξη ότι «εντάξει, χάσαμε μια μάχη, αλλά όχι
τον πόλεμο» φαίνεται ότι κοιμούνται σε λάθος πλευρό. Διότι ο Κ. Καραμανλής δεν
κέρδισε μόνο τη συγκεκριμένη μάχη, κέρδισε και ένα σπουδαίο λόγο, για να
αρνηθεί ψήφο στον Κ. Στεφανόπουλο. Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά,
μπορεί να ισχυρισθεί ακινδύνως για την εκλογική του πελατεία ότι «προέχει να
φύγει από την εξουσία η φαύλη κυβέρνηση». Με τις υγείες σας…

Όταν βάζεις την υπογραφή σου

Εντελώς ανθυγιεινό πάντως είναι να είσαι υπουργός. Διότι όσο διοικείς, δηλαδή
δίνεις εντολές στις ιδιαιτέρες, στους συμβούλους, στους παρατρεχάμενους
γενικώς, έχει καλώς. Όταν όμως υπογράφεις, δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει.
Υπάρχει βεβαίως και η άλλη εκδοχή ­ αυτή που τηρούσε και τηρεί εν ενεργεία
υπουργός, να μην υπογράφει τίποτε και να συσσωρεύονται βουνά οι φάκελοι στο
γραφείο του ­ αλλά δεν θα ασχοληθούμε με την περίπτωση. Θα αναφερθούμε στους
υπουργούς που δεν προσέχουν και βάζουν την υπογραφή τους κάτω από νομοσχέδια ή
προκηρύξεις διαγωνισμών. Υπογράφοντας αναλαμβάνουν και την υποχρέωση της
στήριξης της υπογραφής τους, γεγονός εξαιρετικά ανθυγιεινό (πολιτικά), όπως
προαναφέρθηκε. Κάπως έτσι αισθάνθηκαν να περπατούν στο κενό ο Ε. Βενιζέλος, η
Ελ. Παπαζώη, ο Α. Φούρας και εκ καθήκοντος ο Δημ. Ρέππας, που αντελήφθη για
μία ακόμη φορά τη ματαιότητα της ηλεκτρικής καρέκλας του κυβερνητικού εκπροσώπου…

Κοίτα ποιος μιλάει

Σε μεγάλο προβληματισμό βρίσκεται η κυβέρνηση για το πώς η Νέα Δημοκρατία
κατάφερε να χτυπήσει αυτή τη φλέβα χρυσού με το βιντεολόττο. Σιγά τον
προβληματισμό. Ανάγνωση των δημοσκοπήσεων που αφορούν τις τάσεις της κοινής
γνώμης έκαναν οι άνθρωποι. Το μυστικό, λένε, βρίσκεται στο ότι η λέξη
«τζόγος», λόγω και του Χρηματιστηρίου, ήταν στην πρώτη θέση στις απαντήσεις
για το τι συζητεί η κοινωνία. Παράλληλα, οι υπαρκτές ­ και ορατές ­ συνέπειες
της εξάπλωσης των καζίνων και των κουλοχέρηδων στην επαρχία είχαν ήδη
δημιουργήσει το υπόστρωμα στην κοινωνία για τις «βλαβερές συνέπειες του
τζόγου». Έτσι ανακάλυψε η Ν.Δ. τη διαφθορά, τη διαπλοκή και τον τζόγο. Την
ταινία «Κοίτα ποιος μιλάει» μάλλον δεν θα την έχουν δει στη Ρηγίλλης…

Σκηνές που… πετάνε

Φλέβα χρυσού φαίνεται ότι χτύπησαν και οι περί τις σεισμόπληκτες περιοχές της
Αττικής. Μια απλή καταγραφή των σκηνών που έκαναν οι υπηρεσίες αποκάλυψε ότι
ενώ μοιράστηκαν περίπου 25.000 σκηνές, ικανές να «φιλοξενήσουν» περί τις
150.000 αστέγους, τελικώς μόνο 8.000 βρέθηκαν στημένες. Οι άλλες, 17.000,
έχουν φαίνεται πάρει τον δρόμο της… «προσφυγιάς» ή του εμπορίου. Οι
καταγγελίες των πρώτων μετά τον σεισμό ημερών για τη δράση κυκλωμάτων εμπορίας
στη βοήθεια προς του σεισμοπαθείς αποδεικνύεται ότι έχουν βάση και τώρα
απομένει στις Αρχές να βρουν την άκρη. Εκτός κι αν επιλέξουν να περιμένουν το
καλοκαίρι, να δουν αυτές τις εξαιρετικά ανθεκτικές και απόλυτα ποιοτικές
σκηνές, στημένες στα κάμπινγκ της επικράτειας. Πόσο κοστίζει η καθεμία; Περί
το μισό εκατομμύριο…

Γιατροί χωρίς… τσίπα

Σκηνές δεν χρησιμοποιούν μόνο οι σεισμοπαθείς ­ ή οι εκδρομείς ­ αλλά και οι
πρόσφυγες θύματα πολέμου. Κάτι σκηνές χρησιμοποιούσαν και οι «γιατροί χωρίς
σύνορα» ως ιατρεία ή χειρουργεία στον πόλεμο του Κοσόβου. Αυτοί οι άνθρωποι
που με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση βοηθούν τους πρόσφυγες να έχουν
τουλάχιστον καλύτερη υγεία ­ αφού δεν έχουν τίποτε άλλο. Έτσι η είδηση για την
απονομή στην οργάνωση του Νόμπελ Ειρήνης θεωρήθηκε ως αυτονόητη απόδειξη ότι η
κοινωνία των ανθρώπων γνωρίζει να επιβραβεύει τέτοιες προσπάθειες. Έλα όμως
που και οι «γιατροί χωρίς σύνορα» δεν είναι τόσο υπέροχοι όπως πιστεύαμε. Η
διαγραφή από τα μητρώα της του ελληνικού τμήματος, επειδή πρόσφερε βοήθεια στο
σερβικό τμήμα του Κοσόβου, αποδεικνύει πως η οργάνωση υπακούει σε πολιτικές
επιταγές και φροντίζει να εναρμονίζεται πλήρως με την πολιτική που ακολουθούν
οι δυτικές κυβερνήσεις στο θέμα της Γιουγκοσλαβίας. Και ο ανθρωπισμός, ο
διεθνισμός, η αλληλεγγύη, η φιλανθρωπία πού πήγαν, ρε παιδιά;

Φαντάσματα…

Οι ανθρωπιστικές αξίες δεν ήταν ποτέ το φόρτε της υπερδύναμης, της μοναδικής,
ντε, υπερδύναμης στον κόσμο, των ΗΠΑ. Συμπεριφερόταν ως απόλυτος άρχων και
συμπεριφέρεται. Κατόπιν αυτού, το να φρίττουμε, διότι εδώ πιο πέρα, μόλις 250
χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας, οι Αμερικανοί φίλοι είχαν αποθηκεύσει
πυρηνικά όπλα, δεν έχει και πολύ αξία. Το σημαντικό είναι να έρθουν να τα
πάρουν, διότι εμείς μεν δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε ­ και ευτυχώς που
δεν μπορούμε ­ εκείνοι δε απ΄ ό,τι φαίνεται δεν τα χρειάζονται πλέον. Έχουν
αλλάξει οι καιροί και το αντίπαλον δέος είναι ένα φάντασμα πλέον…

… και φαντάσματα

Το φάντασμα του συνδικαλιστικού της Ασφάλειας υπερίπτατο πάνω από μια
διαδήλωση οικοδόμων. Αστυνομικός βιντεοσκοπούσε την πορεία. Τρελό; Αστείο.
Παραμονές του 2000, με τον συνδικαλισμό να λειτουργεί εν πλήρη ελευθερία,
κάποιοι εκεί στην Ασφάλεια ασχολούνται με ανοησίες του στυλ κατάγραψέ τους σε
κασέτα να δούμε ποιοι είναι. Πάντως η ιστορία των διαδηλώσεων στο κέντρο των
πόλεων γενικά, και της Αθήνας ειδικότερα, πρέπει να ειδωθεί επιτέλους και από
την κυβέρνηση και από τα κόμματα. Την Πέμπτη, για παράδειγμα, από το πρωί
μέχρι αργά το βράδυ, παρέλυσε κάθε κυκλοφορία στο κέντρο και την ευρύτερη
περιοχή, από συνεχείς διαδηλώσεις της τάξεως των 100 ατόμων. Που έκλειναν τους
δρόμους και ταλαιπωρούσαν χιλιάδες οδηγούς και εποχούμενους σε μέσα μαζικής
μεταφοράς. Αλήθεια, ποιος μπορεί να κλείνει τα μάτια μπροστά σ’ αυτή την ιστορία;