ΜΑΤΙΕΣ Με τη βροχή

Τίποτα δεν έδειχνε ότι οι βροχές είναι επί θύραις. Μια – δυο ψιχάλες, αραιά
και πού, κάθε άλλο παρά δημιουργούσαν την αίσθηση ότι μπαίνουμε στο φθινόπωρο.
Αντίθετα· ενίσχυαν την εντύπωση ότι βρισκόμαστε ακόμα στο καλοκαίρι. Αυτό το
ατέλειωτο ελληνικό καλοκαίρι με τα κοντά πουκάμισα και τα παπούτσια δίχως
κάλτσες, που αδιαφορεί τελείως για την καθεστηκυία τάξη των ημερολογίων και
κάνει ό,τι του ‘ρχεται στο κεφάλι.

Ακριβώς, γι’ αυτό, το βράδυ της Παρασκευής, που τρώγαμε, ολόκληρη παρέα, κάτω
από την τέντα μιας παραλιακής ταβέρνας, στο Παλιό Φάληρο, όταν άρχισε, εκεί
κατά τις 10, μια σιγανή βροχή, δεν σηκωθήκαμε για να μπούμε μέσα στο μαγαζί.
Κάτσαμε στις θέσεις μας. Και όλοι επικροτήσαμε, μ’ ένα χαμόγελο, αυτό που
έλεγε μια κοπέλα, στο διπλανό τραπέζι: «Είναι πολύ όμορφα, να τρως δίπλα στη
θάλασσα, η θερμοκρασία να είναι κοντά στους 30 βαθμούς και η βροχή να
τραγουδάει πάνω απ’ το κεφάλι σου…».

Το Σάββατο, όμως, «γύρισε το φύλλο». Η βροχή βγήκε φουριόζα στους δρόμους,
ματαίωσε εξόδους, έβγαλε από την άκρη τους τις ομπρέλες κι από τις ντουλάπες
ζακέτες και σακάκια. Το κυριότερο· χτύπησε πολλούς από μας, με τον στίχο του
Παλαμά, που λέει, αν θυμάμαι καλά, «ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την
αρχοντιά μου». Γιατί, βεβαίως, σ’ αυτή τη χώρα, σ’ αυτή την περιοχή, σ’ αυτή
την πόλη, ζουν και δεκάδες χιλιάδες σεισμόπληκτοι. Που τίποτα δεν φοβούνται
περισσότερο από τη βροχή. Χθες είχαμε καλοκαιρία. Αλλά η κυβέρνηση πρέπει να
βιαστεί. Να τα παρατήσει όλα, που λέει ο λόγος, και ν’ ασχοληθεί με το μέγα
πρόβλημα της στέγασης των ξεσπιτωμένων. Δεν λέω πως δεν το κάνει. Το κάνει, με
νύχια και με δόντια (ο Λαλιώτης, μου έλεγε, πως αν δεν λυθούν τα προβλήματα
των σεισμοπαθών, δεν πρόκειται να τον δει το κρεβάτι του, πριν από τις 3 το
πρωί). Αλλά χρειάζεται να πατήσει κι άλλο «γκάζι». Για να φύγει ο κόσμος από
τις σκηνές, να μπει σε σπίτια, να μη βρέχεται, να μην κρυώνει, να αισθάνεται
κάπως ασφαλής, μέσα στη συμφορά που τον βρήκε. Ο σεισμός έγινε στις 7
Σεπτεμβρίου. Έχουν περάσει 41 μέρες από τότε. Ήταν αδύνατο, σε τόσο σύντομο
χρονικό διάστημα, να βρεθούν καταλύματα για 100.000 ανθρώπους. Γιατί, πριν απ’
όλα, δεν υπήρχαν ούτε υπάρχουν ετοιμοπαράδοτα σπίτια, για 20.000 ­ και βάλε ­
οικογένειες. Θα επιμείνω, ωστόσο: η κυβέρνηση πρέπει να βιαστεί. Ακόμα
περισσότερο. Γιατί, σε λίγο, όπως φαίνεται, θα έχουμε πολλές βροχές. Και κρύο.
Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, από το να κρυώνει μια γερόντισσα ή ένα παιδί.