ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Φονιάδες

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νίκος Δάτσικας, Ελευθέρου Ανθρώπου και Ευξείνου
Πόντου 89, Άνω Γλυφάδα, γράφει:

«Σαν ηθικό χρέος και μνημόσυνο στο αδικοχαμένο παιδί μου και σαν έκφραση του
αβάσταχτου πόνου μου, καθώς και της οικογενείας μου, της γυναίκας του και όλων
των φίλων και συγγενών που πόνεσαν πολύ, εκφράζω το μίσος και την αγανάκτηση
όλων μας, για την αδιαφορία, την αναισχυντία και την αναλγησία όλων των
υπευθύνων αδιακρίτως, είτε αυτοί είναι υπουργοί, δήμαρχοι, εργολάβοι, εργάτες
κ.λπ. που αφήνουν ανεξέλεγκτους και ασύδοτους αυτούς που ευθύνονται για την
προφύλαξη και προστασία των αθώων πολιτών μέσα στην ανελέητη κόλαση και
ζούγκλα που κατάφεραν να μας μαντρώσουν!

Δυόμισι χρόνια παλεύουν οι άχρηστοι να διαμορφώσουν ένα δρόμο 150 μ. στην οδό
Κύπρου της Αργυρούπολης και καθημερινά εισπράττουν βρισιές και κατάρες απ’
τους ταλαίπωρους βιοπαλαιστές, που κινδυνεύουν, ανά πάσαν στιγμήν, απ’ τις
κακοτεχνίες, τις ατέλειες και την πλήρη αδιαφορία τους για σωστή σήμανση και
επαρκή έλεγχο και φωτισμό, με συνέπεια τη σύγχυση, τον τρόμο, τις συγκρούσεις,
τα δυστυχήματα, μέχρι και θανάτους!

Ελεγκτές όμως ­ ο ένας πίσω από τον άλλον ­ υπάρχουν μόνο για τα μέσα
μεταφοράς, μπας και τους ξεφύγει και κανένας πολίτης και χάσουν το…
εισιτήριο! Για τη ζωή μας, όμως; Αυτοί πάντως είναι ασφαλείς!

Τι άλλο να γράψω; Να χάνεις το παιδί σου από δική του υπαιτιότητα στα 36 του,
δεν μπορείς να πεις τίποτα. Να το χάνεις όμως από εγκληματικές παραλείψεις και
ζαμανφουτισμό των υπευθύνων που τους πληρώνεις για να σε προστατεύουν, είναι
να τρελαίνεσαι ή να καταντάς φονιάς!..

Για όλα τα αδικοχαμένα θύματα και όλους τους πληγωμένους ομοιοπαθείς, αλλά και
προς συνετισμόν ώστε να μην πληρώσουν και άλλοι αθώοι, ένας πονεμένος και
οργισμένος πατέρας».

Ο Δημ. Κυριαζής, Βοσπόρου 111, Καλογρέζα, γράφει:

«Κάποιοι, που αυτοαναγορεύονται σε προοδευτικούς, αριστερούς, αντιρατσιστές
και λοιπά ­ γενικόλογα και ανέξοδα ­, μόλις οι αρμόδιοι κάτι προσπαθήσουν για
τον έλεγχο της εγκληματικότητας, φουσκώνουν τα “ανθρωπιστικά” τους και
φωνασκούν στις εφημερίδες, “αδέρφια μας αλήτες (μετανάστες) πουλιά!..”. Αλλά,
δεν είδα κανέναν τους, π.χ., στις ομηρίες των λεωφορείων, να σπεύσουν εκεί και
να ζητήσουν να πάρουν αυτοί τη θέση των ομήρων, αποδεικνύοντας έτσι ότι την
“αδερφοσύνη” την εννοούν. Ούτε είδα να κάνουν κάτι για να αποζημιώνονται τα
θύματα των ληστειών ­ π.χ., να συστήσουν κάποιο φορέα ειδικό. Μάλλον σε αυτό
είναι συνεπείς, μιας και ελόγου τους “προλετάριοι διεθνιστές”, στα κείμενά
τους μερικοί χαρακτηρίζουν τα θύματα “μπουρζουάδες” και εκμεταλλευτές των Αλβανών…

Πνίγει τη χώρα μας η ανευθυνότητα, ο πνευματικός χαβαλές…».