ΜΑΤΙΕΣ Εθελοντές

Την εκπομπή «Συν και πλην», που μεταδίδεται από τη ΝΕΤ κάθε μέρα ­ εκτός
Σαββατοκύριακου ­ την παρακολουθώ πολύ συχνά. Γιατί έχει ευπρέπεια. Και
ζεστασιά. Δεν δημιουργεί αιχμές, δεν προκαλεί, δεν αυθαδιάζει. Είναι
«σπιτικιά», με την έννοια ότι τα «υλικά» της ποτέ δεν είναι ροζέ, νάιλον,
δεύτερης κατηγορίας. Επί πλέον, η Μπήλιω Τσουκαλά και η Ελένη Αρώνη, που την
παρουσιάζουν, είναι όμορφες, χωρίς καμιά εκζήτηση, έξυπνες, ενημερωμένες και
χειρίζονται σωστά τη γλώσσα. Ο δε τρίτος της παρέας, ο Αντρέας Ροδίτης, είναι
γλυκός, έχει χιούμορ, έχει ετοιμότητα και ο νους του είναι συνεχώς στο πώς θα βοηθήσει.

Στο «Συν και πλην», λοιπόν, πριν από μερικές μέρες, άκουσα την Άννα Βαγενά,
τον Στέλιο Ελληνιάδη, τον Παύλο Κοντογιαννίδη και τον Νότη Μαυρουδή να λένε
πολύ ωραία πράγματα. Να μιλάνε, δηλαδή, γι’ αυτή την σπουδαία υπόθεση που
ονομάζεται «εθελοντισμός». Ένα «κίνημα», που δεν έχει διαδοθεί ιδιαίτερα στον
τόπο μας, ενώ αντίθετα, στην Ευρώπη και κυρίως στη Γερμανία, όπως μου δόθηκε η
ευκαιρία να μιλήσω και στο παρελθόν, μέσα από τις «Ματιές», έχει σημαντικό
κοινωνικό ρόλο.

Βαγενά, Ελληνιάδης, Κοντογιαννίδης και Μαυρουδής ανασκουμπώθηκαν, μετά τον
σεισμό, και τρέχουν κάθε μέρα στις περιοχές που χτύπησε ο Εγκέλαδος για να
βοηθήσουν. Όχι με λεφτά. Αλλά, προσφέροντας την ψυχή τους. Παίζουν,
τραγουδούν, διαβάζουν, ψυχαγωγούν, με ένα λόγο, τους σεισμόπληκτους, που τόσο
έχουν ανάγκη ν’ ανοίξουν μια χαραμάδα ελπίδας στη ζοφερή περίοδο που ζούνε.
Ταυτόχρονα, οι τέσσερις, δημιουργούν και άλλους πυρήνες καλλιτεχνών, ώστε,
κάθε βράδυ, στο Μενίδι, στα Λιόσια, στη Μεταμόρφωση, παντού, να γίνονται
παρόμοιες εκδηλώσεις, δωρεάν, φυσικά. Ο σεισμός, εδώ που τα λέμε, δεν
ταρακούνησε μόνο την αττική γη. Ταρακούνησε και συνειδήσεις. Και έθεσε σε
κίνηση ψυχικούς μηχανισμούς, που βρίσκονταν σε αδράνεια ή περίμεναν μιαν
αφορμή για να κινητοποιηθούν. Με ιδιαίτερη συγκίνηση σημείωσα αυτό που είπε ο
Ελληνιάδης. Ότι, δηλαδή, δυο δασκάλες, από τη Λαμία (;), αγόρασαν διάφορες
προμήθειες, μπήκαν στο λεωφορεία της γραμμής, ήρθαν στην Αθήνα, πήγαν σ’ έναν
καταυλισμό, μοίρασαν αυτές τις προμήθειες σε σεισμοπαθείς και, ύστερα από δύο
ώρες, πήραν και πάλι το λεωφορείο, για να γυρίσουν στον τόπο τους! Μια
ταλαιπωρία πολύ μεγάλη, που την απάλυνε η επιθυμία, η ανάγκη της προσφοράς.

Σκέφτομαι: πόσο θ’ αλλάξει αυτή η χώρα, αν καταφέρουμε να ξεφύγουμε, οι
περισσότεροι, από τα προσωπικά μας τείχη και αρχίσουμε να προσφέρουμε, μέσα
από τον εθελοντισμό, ό,τι μπορούμε, στον κόσμο που μας χρειάζεται.