[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εσείς πού μένετε; Εμείς στον 5ο όροφο μιας πολυκατοικίας στον Άγιο Δημήτριο.
Εμείς, διότι οι άλλοι, από τους υπόλοιπους ορόφους, έτοιμοι ήταν να πάρουν τα
όρη και τα βουνά, θύματα των προβλέψεων για σεισμό το Σαββατοκύριακο. Το
γεγονός ότι αρκετοί πάντως Αθηναίοι έχουν αναζητήσει καταφύγιο γι’ αυτό το ­
κρίσιμο κατά το ΒΑΝ και τους οπαδούς του ­ Σαββατοκύριακο σε περιοχές πέριξ
της Αττικής, που ευρίσκονται εγγύτερα τού θεωρητικώς εντοπισθέντος πιθανού
επικέντρου του σεισμού, ουδόλως έχει σημασία. Το θέμα ήταν να μην τους εύρει
εν Αθήναις ο σεισμός. Και κάνουν μια χαρά οι ξενοδόχοι και οι ταβερνιάρηδες
των πέριξ, που είδαν τώρα στο τέλος της τουριστικής περιόδου να επανακάμπτουν
τα πλήθη των Αθηναίων, που είναι και χουβαρντάδες, ως γνωστόν…

Πες μου, γιατρέ…

Η κυβέρνηση, που βρίσκεται αδύναμη μπροστά στη μαζική υστερία που έχει
καταλάβει αρκετούς πολίτες, τι άλλο να κάνει, συνιστά ψυχραιμία. Και δηλώνει
με πείσμα ότι «δεν θα μας κάνουν ψυχοπαθείς». Όχι, δεν θα μας κάνουν, αλλά
γιατί συναντώ όλο και περισσότερους Ναπολέοντες στον δρόμο, γιατρέ μου;

Φήμες για αδειούχους

Φήμες, φήμες, και ξανά φήμες, και να πάλι φήμες. Όλοι κάτι ξέρουμε, όλοι κάτι
ακούσαμε, σε όλους κάποιος ψιθύρισε κάτι έγκυρο στ’ αυτί. Κάπως έτσι
κυκλοφόρησε την Πέμπτη η φήμη που διέτρεξε απ’ άκρου εις άκρον τη Δημόσια
Διοίκηση και προκάλεσε ρίγη συγκινήσεως σε εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους
υπαλλήλους που είδαν μπροστά τους να ξανοίγεται ένα υπέροχο τριήμερο: «Δόθηκε
άδεια λόγω του επικείμενου σεισμού, και οι υπηρεσίες δεν θα λειτουργήσουν την
Παρασκευή (χθες)». Όμως, όπως όλα τα ωραία, έτσι τέλειωσε γρήγορα και η φήμη:
με οργή η Βάσω Παπανδρέου διέψευσε κατηγορηματικά ότι υπήρξε ποτέ τέτοιο
ενδεχόμενο. Και προειδοποίησε τους διευθυντές των υπουργείων ότι θα λάβει
μέτρα κατά των «αδειούχων». Οι εφημερίδες δεν έπεσαν θύμα καμιάς φήμης και,
όπως βλέπετε, κυκλοφορούν κανονικά. Δυστυχώς…

Το είχαν πει…

Αντιθέτως, κάτι άλλες φήμες που κυκλοφορούσαν εδώ και ημέρες και είχαν φθάσει
μέχρι τους οδηγούς των υπουργών, προειδοποιούσαν ότι «το Χρηματιστήριο θα
σκάσει». Το έλεγαν, το ξανάλεγαν, αλλά κανείς δεν τους πίστευε, διότι πολλοί
σκέφτονταν ότι ισχύει η γνωστή παροιμία με τον τσοπάνο και τον λύκο, ως προς
το πρώτο σκέλος τουλάχιστον, εκεί που ο τσοπάνος καλεί για πλάκα σε βοήθεια
για τον λύκο που δήθεν έπεσε στα πρόβατα. Το φώναξε μια, το φώναξε δυο, τρεις,
τέσσερις, την πέμπτη όμως που ο λύκος επιτέθηκε στο κοπάιδι, δεν υπήρχε κανείς
να τον βοηθήσει. Η κρίση λοιπόν έρχεται, έλεγαν όλοι, μόνο που ελάχιστοι πήραν
στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις. Οι άλλοι έμειναν. Και μέχρι την περασμένη
Τρίτη έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ, βλέποντας τον Δείκτη να κατεβαίνει, να
κατεβαίνει και σταματημό να μην έχει. Κοκκίνισε το μάτι τους, βλέποντας στην
τηλεόραση τα απανωτά «λίμιτ νταουν».

Ανώμαλη προσγείωση

Κοκκίνισε το μάτι τους και από θυμό για τους χειρισμούς της κυβέρνησης. Η
οποία κυβέρνηση, έχοντας τις κεραίες ανοιχτές και πιάνοντας τον θυμό που
ξεχείλιζε, αποφάσισε να κάνει κάτι ­ παρέμβαση το λένε αυτό. Με δύο αποφάσεις
του προέδρου της Τραπέζης της Ελλάδος συγκράτησε την πτώση του Χρηματιστηρίου
και μαζί και την οργή των μικροεπενδυτών που έβλεπαν τα λεφτουδάκια τους να
εξανεμίζονται. Πρόσκαιρα, πάντως. Διότι αν ο επενδυτής έχει μάθει στο «λιμιτ
απ» πώς να τον προσγειώσεις (ανώμαλα) στην πραγματικότητα του «λιμιτ ντάουν»;

Σκληροί σαν βούτυρο

Ανώμαλη ήταν και η προσγείωση όλων εκείνων που πίστευαν ­ μα, υπάρχουν ακόμη
αφελείς σ’ αυτή τη χώρα ­ ότι οι Αμερικανοί φίλοι μας, και ειδικά ο Μπιλ
(Κλίντον), θα έτριζαν τα δόντια στους Τούρκους και τον Ετζεβίτ και θα
βρισκόταν επιτέλους λύση στο Κυπριακό. Αυτοί οι ευφάνταστοι που αγνοούν ότι 25
χρόνια τώρα, οι Αμερικανοί όλο πιέζουν (με το μαλακό, και σε… πληθυντικό
βαθμό) τους Τούρκους και οι άλλοι όλο και σκληραίνουν τη στάση, δείχνουν τώρα
έκπληκτοι με την εξέλιξη των συνομιλιών στην Ουάσιγκτον μεταξύ του Αμερικανού
προέδρου και του Τούρκου πρωθυπουργού. Δεν λένε που πάλι καλά δεν πίεσε ο
Ετζεβίτ τον Μπιλ (Κλίντον) να μας πιέσει με τη σειρά του; Όρκο, πάντως, μην
παίρνετε ότι δεν συνέβη και αυτό…

Για τώρα τρέχουν…

Υπάρχουν επίσης κάποιοι άλλοι που διερωτώνται προς τι η πρεμούρα των
Αμερικανών για ένα θέμα, όπως το Κυπριακό, που μοιάζει άλυτο. Απλά είναι τα
πράγματα. Το 2000 είναι έτος εκλογών για τις ΗΠΑ, ο Μπιλ (Κλίντον) θέλει να
φανεί δραστήριος επί του θέματος, διότι όλο το προηγούμενο διάστημα δεν έκανε
απολύτως τίποτε, και έχει τους λόγους του που το κάνει. Ο πρώτος λέγεται Αλ
Γκορ, θα είναι πιθανότατα ο υποψήφιος των Δημοκρατικών για το προεδρικό
αξίωμα, και ο δεύτερος ονομάζεται Χίλαρι Κλίντον και θα είναι υποψήφια στη Νέα
Υόρκη για τη Γερουσία. Και ο Αλ και η Χίλαρι έχουν απόλυτη ανάγκη τις ψήφους
τής πολυάριθμης ελληνοαμερικανικής κοινότητας, δεδομένου ότι όλες οι
δημοσκοπήσεις φέρνουν τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ, τον υποψήφιο των
Ρεπουμπλικάνων, καμιά 20αριά μονάδες μπροστά. Ω, άνι, ο Μπιλ έχει ισχυρό
κίνητρο να ασχοληθεί με το Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Τουλάχιστον, μέχρι τον ερχόμενο Νοέμβριο. Μετά, ποιος νοιάζεται…

Το μυαλό στην άνοιξη

Εκλογές θα έχουμε και εμείς εδώ τον άλλο χρόνο ­ και μάλιστα νωρίς. Στις 26
Μαρτίου, τελευταία Κυριακή του πρώτου μήνα της άνοιξης. Το γνωρίζουν όλοι, το
αποδέχονται όλοι πλέον, και μόνο οι ρομαντικοί πιστεύουν ότι δεν μπορεί, στο
τέλος κάτι θα γίνει και θα συμφωνήσουν όλοι στο πρόσωπο αυτού του άξιου
Προέδρου που ονομάζεται Κων. Στεφανόπουλος. Μόνο που στο πολιτικό παιχνίδι,
ελάχιστη σημασία έχουν οι αξίες. Εκείνο που πρωτεύει είναι το κομματικό
συμφέρον. Και το κομματικό συμφέρον όλων (και εκείνων που θέλουν τις εκλογές
και εκείνων που ΔΗΛΩΝΟΥΝ ότι δεν τις θέλουν) επιτάσσει εκλογές τον Μάρτιο. Και
όποιον πάρει ο Χάρος…

Απορίες…

Διότι στις εκλογές ένας κερδίζει και οι άλλοι χάνουν. Δεν είναι όπως στις
δημοσκοπήσεις, που συνήθως καταφέρνουν να έχουν και τον σκύλο χορτάτο και την
πίτα ολόκληρη. Ήτοι προηγείται μεν η Νέα Δημοκρατία του ΠΑΣΟΚ, αλλά η κοινή
γνώμη είναι ικανοποιημένη σε σημαντικό βαθμό από την αποτελεσματικότητα της
κυβέρνησης. Αφού λοιπόν είναι ικανοποιημένη η κοινή γνώμη, γιατί δεν λέει ότι
θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, αλλά δηλώνει ότι θα ψηφίσει Ν.Δ.; Απορία, ε…