Η εθνική μας στρατηγική

Πέρα από τις λοιπές αντιρρήσεις μας για την ΟΝΕ, που στην ουσία είναι μόνο
Νομισματική Ένωση, και πέρα από τις συνέπειές της στην οικονομία και την
κοινωνία, η ΟΝΕ είναι επιζήμια σαν εθνική επιλογή αυτή την κρίσιμη περίοδο
γιατί, απλούστατα, δεν μπορούμε να την σηκώσουμε.

Εδώ μπαίνει ένα τεράστιο ερώτημα. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και η
αξιωματική αντιπολίτευση, προχωρεί σ’ αυτήν την πολιτική όταν τα αδιέξοδα κραυγάζουν;

Το ζήτημα είναι τεράστιας σημασίας και από αυτό θα κριθεί το μέλλον μας για
πολλές δεκαετίες. Η απάντηση είναι ότι το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο, με μικρές
εξαιρέσεις, είναι δυστυχώς εξάρτημα ή και απόφυση των ξένων μεγάλων κεφαλαίων,
κάτι που το οδηγεί και σε αντίστοιχες επιλογές και, τελικά, σε υπαλληλική
σχέση προς το μητρικό ξένο κεφάλαιο.

Το πρόβλημα και στον τόπο μας σήμερα είναι ότι τμήμα της πολιτικής εξουσίας
ταυτίστηκε με αυτό ακριβώς το κεφάλαιο, στα πλαίσια της «σύγχρονης αρχής» να
«αποπολιτικοποιηθεί η οικονομία», ή ότι «χρειάζονται διαχειριστές,
τεχνοκράτες, όχι πολιτικοί, και ας αφήσουμε την αγορά να λειτουργήσει». Όταν
όμως αυτό γίνεται σε χώρα με ανοιχτά εθνικά θέματα, το αποτέλεσμα μπορεί να
είναι μοιραίο.

Άλλες προτεραιότητες

Δεν κατηγορούμε βέβαια τις μεγάλες επιχειρήσεις για προδοσία ή εθνική
μειοδοσία. Απλώς, έχουν άλλες προτεραιότητες και σίγουρα δεν είναι αυτός ο
ρόλος τους. Άλλο ζήτημα αν τους έχει εκχωρηθεί από κάποιους πολιτικούς που
λειτουργούν με νοοτροπία υπαλλήλου.

Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πραγματικό πρόβλημα. Ένας συνασπισμός
εξουσίας με τεράστια οικονομικά και προπαγανδιστικά μέσα στρατευμένα, με
ελάχιστες εξαιρέσεις, στη «μοναδική σκέψη και αλήθεια», παράρτημα της
οικονομικής ολιγαρχίας και, τέλος, με σοβαρό τμήμα της πολιτικής εξουσίας σε
θέση εκφραστή ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, ασκεί μια τεράστια πλύση
εγκεφάλου. Ο συνασπισμός αυτός μεθοδεύει ιδέες του τύπου «ο πατριωτισμός είναι
αξία παρωχημένη και αντίθετη με την οικονομική ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό,
που είναι τα μόνα που πρέπει να μας ενδιαφέρουν».

Καίρια μάχη

Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η καίρια μάχη πρέπει να δοθεί στο επίπεδο
των αξιών. Είναι δηλαδή πολιτισμική. Θέλουμε μια κοινωνία ανώνυμων ιδιωτών,
χωρίς προέλευση, χωρίς ταυτότητα, χωρίς ιστορία και, επιπλέον, μόνον
απασχολήσιμων, ούτε καν εργαζομένων;

Ή θέλουμε μια κοινωνία πολιτών, με ιστορία και αυτοσεβασμό και, φυσικά,
είμαστε διατεθειμένοι το κόστος αυτών των επιλογών να το καταβάλουμε;

Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντήσουμε, πριν αποφασίσουμε για τις
υπόλοιπες πτυχές που πρέπει να έχει μια άλλη εξωτερική πολιτική, που ακριβώς
αυτές τις τελευταίες αρχές θέλει να διαφυλάξει.

Η κυβερνητική πολιτική στη χώρα μας έχει σαν βασική, αν και ανομολόγητη θέση
την άποψη ότι η ιστορική φάση του έθνους παρήλθε, τα σύνορα ανήκουν σε άλλη
εποχή και, συνεπώς, δεν αξίζει και δεν πρέπει να δαπανούμε για τέτοια
πράγματα. Υποστηρίζει η άποψη αυτή ότι «υπάρχουν βέβαια και κάποιοι
παρωχημένοι, που ακόμα δεν το κατάλαβαν, αλλά η ζωή θα τους ξεπεράσει. Η
παγκοσμιοποιημένη οικονομία και κοινωνία είναι πια γεγονός».

Αυτό εννοούμε όταν λέμε στην αρχή του παρόντος άρθρου ότι η κυβέρνηση κάνει
τις επιθυμίες της πραγματικότητα, τα ζητούμενα τετελεσμένα και ιστορικές
φάσεις αδιαμόρφωτες ως συντελεσθείσες πλέον.

Συσπείρωση

Εμείς δεν συμμεριζόμαστε όλα αυτά. Αναγνωρίζουμε, όμως, ότι η μάχη για την
εθνική ακεραιότητα και αξιοπρέπεια απαιτεί συσπείρωση ευρύτερων κοινωνικών και
πολιτικών δυνάμεων και αυτή είναι η βάση της «Εθνικής Λαϊκής Ενότητας», που
είναι αναγκαία και σήμερα όσο ποτέ.

Εμείς βλέπουμε ότι η εξωτερική πολιτική έχει μια διάσταση βαθύτερα κοινωνική,
αφού κοινωνικές δυνάμεις καλούνται να την στηρίξουν. Από την προώθηση και
επιτυχία της εθνικής λαϊκής ενότητας, που θα πρέπει να στηρίζεται στις
κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας, της παραγωγής και του πολιτισμού, θα
εξαρτηθεί η επιτυχία της άλλης εξωτερικής πολιτικής που θα έχει τις παραπάνω αρχές.

Για την Τουρκία

Επειδή τις τελευταίες ημέρες γίνεται πολύς λόγος για δήθεν βελτίωση των
σχέσεών μας με την Τουρκία, αξιοποιώντας κάποιοι τα συναισθήματα του ελληνικού
λαού και κάποιες ανθρωπιστικές πράξεις με αφορμή τους σεισμούς στις δύο χώρες,
κρίνουμε σκόπιμο να πούμε κάποιες σκέψεις για την Τουρκία, για να δούμε,
τελικά, ποια είναι η αντίπαλη χώρα και τι έχουμε να περιμένουμε.

Η Τουρκία είναι ένα πολυεθνικό κράτος, με κατ’ επίφαση δημοκρατία. Με μεγάλες
κοινωνικές ανισότητες. Με πολιτισμικό χάσμα που χωρίζει μια μικρή δυτικόστροφη
κοινωνική τάξη από τις πολυπληθείς λαϊκές μάζες, και με εντυπωσιακή γεωγραφική
ανισοκατανομή της ανάπτυξης μεταξύ της αφάνταστα καθυστερημένης Ανατολίας και
τής σχετικά αναπτυγμένης Δυτικής Μικράς Ασίας.

Η Τουρκία διατηρείται ενωμένη, μόνον κάτω από την πίεση του στρατιωτικού
κατεστημένου. Γι’ αυτό και το σύστημά της δεν μπορεί ποτέ να είναι
δημοκρατικό. Δημοκρατία στην Τουρκία σημαίνει να τεθούν στο πολιτικό περιθώριο
οι στρατιωτικοί και να τεθεί, έτσι, σε κίνδυνο η ενότητα της χώρας. Το δόγμα
του Ατατούρκ και των κληρονόμων του στρατιωτικών, ότι στην Τουρκία υπάρχουν
μόνο Τούρκοι, είναι η άτυπη νομιμοποίηση της ουσιαστικής δικτατορίας που
υπάρχει στην Τουρκία. Από την άλλη πλευρά πάλι, οι στρατιωτικοί για να
«νομιμοποιήσουν» την παραμονή τους στην εξουσία, ως άρχουσα τάξη, παράγουν
εθνικούς κινδύνους για την ακεραιότητα της Τουρκίας, π.χ. Κούρδοι, Έλληνες
Αρμένιοι, Σύριοι, Ιρανοί, Ρώσοι, δίνοντας στον τουρκικό λαό το αίσθημα της
περικύκλωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι η Τουρκία έχει κακές σχέσεις με όλους τους
γείτονές της.

Όποιοι περιμένουν ειρηνική συνύπαρξη με αυτήν την Τουρκία που σήμερα υπάρχει,
είναι τουλάχιστον αφελείς και, όταν μάλιστα είναι στην κυβέρνηση της χώρας
μας, είναι ταυτόχρονα και πολύ επικίνδυνοι. Πρέπει να συμφιλιωθούμε με τη
σκέψη ότι οι παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις θα μας συνοδεύουν για
απροσδιόριστο χρόνο, εκτός αν τους παραχωρήσουμε ό,τι μας ζητούν και επιθυμούν
οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Πρέπει, επίσης, να γνωρίζουμε ότι είναι στοιχείο δομικό του τουρκικού
καθεστώτος ότι εξευρωπαϊσμός με εκδημοκρατισμό της Τουρκίας σημαίνει και
ενδεχόμενο διάσπασής της ή ακόμα και αλλαγής σφαίρας επιρροής. Γι’ αυτό και το
στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας, που στηρίζεται από τις ΗΠΑ για να την
ελέγχει απόλυτα, αν όχι ουδέποτε, τουλάχιστον πολύ δύσκολα, θα στέρξει στον
εξευρωπαϊσμό και εκδημοκρατισμό με τέτοιο τίμημα.

Το κατεστημένο

Από την άλλη πλευρά, γνωρίζει το τουρκικό στρατιωτικό κατεστημένο της Άγκυρας
ότι μια χαμένη μάχη σε περίπτωση θερμού επεισοδίου θα σημάνει και το τέλος
του, αφού θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Γι’ αυτό, οι προκλήσεις εναντίον μας
θα εγγίζουν μόνο το κατώφλι του θερμού επεισοδίου, το οποίο η στρατιωτική
ηγεσία θα διευκολύνει μόνον όταν θα είναι απόλυτα βέβαιη για το αποτέλεσμα,
όπως έγινε το 1974 στην Κύπρο.

Η αποφασιστικότητα, συνεπώς, της ελληνικής πλευράς και ο σαφής καθορισμός των
αδιαπραγμάτευτων θέσεών μας δίνουν τις μεγαλύτερες εγγυήσεις ότι η Τουρκία δεν
θα υποστεί τον πειρασμό ή, ακόμα καλύτερα, δεν θα πάρει το λαθεμένο μήνυμα ότι
και αυτή τη φορά η Ελλάδα θα υποχωρήσει. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η
προσέγγιση του τουρκικού προβλήματος δεν μπορεί να συγχέεται με τον ανθρωπισμό
και τα συναισθήματα των δύο λαών ούτε με βάση τις ανούσιες δηλώσεις Τούρκων
πολιτικών ή άλλων αξιωματούχων τρίτων χωρών, που έχουν αντίθετα με τα ελληνικά
συμφέροντα, στο Αιγαίο, την Κύπρο, τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, στα πλαίσια
της νέας τάξης πραγμάτων που θέλουν να διαμορφώσουν. Κατά συνέπεια, η
προσέγγιση του τουρκικού προβλήματος πρέπει να γίνει με συνδυασμό κινήσεων, οι
οποίες θα στοχεύουν στο να συνειδητοποιήσει η τουρκική πλευρά ότι η
τυχοδιωκτική πολιτική της μπορεί να έχει θανατηφόρο για το τουρκικό καθεστώς
κόστος. Οι κινήσεις αυτές θα πρέπει να είναι μείγμα μέτρων διπλωματικών και
αμυντικών, που να δίνουν τη μέγιστη αποτροπή.

Η εθνική μας στρατηγική θα πρέπει να είναι η σύνθεση της ευρωπαϊκής, της
βαλκανικής και της μεσογειακής πολιτικής μας. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, που
είναι ψυχροπολεμικές έτσι και αλλιώς, έχουν περάσει από καιρό σε μια φάση
«μαχητικής συνύπαρξης». Αυτή η φάση θα κρατήσει απροσδιόριστο χρονικό
διάστημα, επί όσο χρόνο, δηλαδή, θα υπάρχει αυτό το καθεστώς στην Τουρκία.

Την προστατεύουν

Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., όπως η τελευταία εκφράζεται από το Διευθυντήριο των
Βρυξελλών, προστατεύουν την Τουρκία σε αυτήν τη συγκυρία, γιατί εκτιμούν πως η
διάλυσή της θα βλάψει τα συμφέροντά τους στην περιοχή, αποσταθεροποιώντας την,
προς όφελος άλλων δυνάμεων που δεν ελέγχονται.

Η Τουρκία και σήμερα είναι ο μεγάλος ασθενής της περιοχής και το τελευταίο
κεφάλαιο του γνωστού Ανατολικού Ζητήματος. Τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή
συγκλίνουν, ή και ταυτίζονται, με συμφέροντα χωρών μη φιλικών στην Τουρκία ή
ανταγωνιστικών προς τις Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης.

Πρέπει, συνεπώς, κάθε φορά να αναζητούνται ισορροπίες και συμμαχίες που θα
συμβιβάζονται με τα διαφορετικά συμφέροντα. Αυτό, όμως, σημαίνει να ορίσουμε
προτεραιότητες, και μια τέτοια είναι η ανάσχεση της τουρκικής προκλητικότητας.

Νέες ισορροπίες

Η σύνεση και η προστασία του εθνικού μας συμφέροντος απαιτεί να περιμένουμε
την ολοκλήρωση της νέας ισορροπίας, προτού σπεύσουμε σε θυσίες και
παραχωρήσεις, στο όνομα μιας «ευρωπαϊκής προοπτικής», αγνώστου ή και
ανύπαρκτου περιεχομένου, προς την οποία μας εξωθούν επίμονα οι εντός των
τειχών «ευρωπαϊστές». Εκεί βρίσκεται και η αντίρρησή μας για την άμεση ή
έμμεση άρση του βέτο στην υλοποίηση του Χρηματοδοτικού Πρωτοκόλλου και άλλων
οικονομικών διευκολύνσεων από την Ε.Ε. προς την Τουρκία, όταν μάλιστα είναι
γνωστό ότι το τουρκικό στρατιωτικό καθεστώς συνεχώς αυξάνει τις παράνομες
διεκδικήσεις και προκλήσεις του κατά της χώρας μας και της Κύπρου και βαθαίνει
την αντιδημοκρατική του λειτουργία.

Κλείνοντας, θέλουμε να τονίσουμε ότι έθνη που δεν είναι διατεθειμένα να
αγωνιστούν, πρέπει να είναι έτοιμα για τον ρόλο του υπηρέτη αυτών που
αγωνίζονται γι’ αυτό, που, καλώς ή κακώς, θεωρούν υπόθεσή τους. Έτσι ήταν
πάντα στην Ιστορία και δεν βλέπουμε σήμερα να έχει αλλάξει κάτι. Άλλωστε, μια
γρήγορη ματιά στον κόσμο γύρω μας θα μας αφυπνίσει, όσους τουλάχιστον από εμάς
θέλουν να αφυπνιστούν.