ΜΑΤΙΕΣ Ο θάνατος

Βιάστηκα να πω, παρασυρμένος από τη σοβαρή κυβερνητική κινητοποίηση, αμέσως
μετά τον μεγάλο σεισμό της 7ης Σεπτεμβρίου, ότι το ελληνικό κράτος αρχίζει να
δείχνει ότι δεν είναι πια «της πλάκας». Ήρθε, όμως, η τραγωδία του Φάλκον, τη
νύχτα της περασμένης Τρίτης και γύρισε το νόμισμα ανάποδα.

Δεν είναι δυνατόν, το αεροπλάνο με το οποίο ταξιδεύει ο Πρωθυπουργός, ο
άνθρωπος που παίρνει αποφάσεις γι’ αυτή τη χώρα, ο άνθρωπος που σχεδιάζει το
μέλλον όλων μας, να είναι σαράβαλο! Το αεροπλάνο αυτό έπρεπε να είναι τέλειο.
Από κάθε πλευρά. Και να ελέγχεται καθημερινώς, ει δυνατόν, η «αξιοπιστία» του.

Κι όμως, αυτό το αεροπλάνο, όπως αποδείχθηκε, παρουσίαζε προβλήματα. Όχι ένα,
αλλά πολλά. Πέντε φορές, στο παρελθόν, είχε υποστεί βλάβες! «Επικίνδυνες
ελλείψεις στις διαδικασίες συντήρησης και εκμετάλλευσης», διαπίστωσε, πριν από
ένα χρόνο, ο τότε σύμβουλος ασφαλείας της ΥΠΑ Α. Τσολάκης! Αλλά οι πάντες
αγρόν ηγόρασαν!

Κατά τη γνώμη μου, όσοι μπλέκονται σ’ αυτή τη φοβερή ιστορία με το κυβερνητικό
αεροσκάφος έπρεπε ήδη να έχουν συλληφθεί. Γιατί είναι υπεύθυνοι, με πράξεις ή
παραλείψεις, για τον θάνατο επτά ανθρώπων. Κι όχι ενός ­ του αναπληρωτή
υπουργού Εξωτερικών Γιάννου Κρανιδιώτη. Και το λέω αυτό, γιατί δόθηκε τεράστια
σημασία στον χαμό του υπουργού και του γιου του, από τα ΜΜΕ, αλλά και την
κυβέρνηση και καμιά, σχεδόν, σημασία στην απώλεια των δύο δημοσιογράφων, του
μηχανικού, του αστυνομικού και του εικονολήπτη!

Δεν λέω, υπουργός ο Κρανιδιώτης ­ και πρώτης γραμμής! Και αξιόλογη
προσωπικότητα! Και στέλεχος, που έπεσε κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του.
Αλλά, κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους δεν έπεσαν και οι δημοσιογράφοι
και ο αστυνομικός και οι άλλοι; Και, για να πάω το πράγμα ακόμη πιο μακριά,
κατά την εκτέλεση του καθήκοντός της δεν έπεσε και η τελευταία εργάτρια του
εργοστασίου «Ρικομέξ», που κατέρρευσε από τον σεισμό;

Χύθηκε πολύ δάκρυ, αυτόν τον μαύρο Σεπτέμβρη, στην Αθήνα. Εκατόν πενήντα
άνθρωποι, σχεδόν, χάθηκαν στις 7 Σεπτεμβρίου. Και απορώ γιατί, ο αρχιεπίσκοπος
Χριστόδουλος, που γνωρίζει ότι ο πλούσιος και ο πένης δεν διαφέρουν σε τίποτα
την ώρα του θανάτου, δεν πήγε, με τα χρυσά άμφιά του, στην κηδεία ενός
ταπεινού και καταφρονεμένου, ενός ανώνυμου θύματος του Εγκέλαδου. Αν το έκανε,
όλοι θα τού ‘βγαζαν το καπέλο.