[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αγγίζει, πλέον, τα όρια της μεταφυσικής αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τούτο
τον άγριο Σεπτέμβρη του ’99. Η μια τραγωδία διαδέχεται την άλλη και οι πολίτες
στέκονται αμήχανοι όχι μπροστά σε αυτό που έχει συμβεί, αλλά στον φόβο τού τι
άλλο μπορεί να συμβεί. Όλοι αυτό δεν αναρωτηθήκαμε μετά την ανείπωτη τραγωδία
με θύμα τον Γιάννο Κρανιδιώτη, τον γιο του Νικόλα και άλλα τέσσερα άτομα, η
οποία διαδέχθηκε τον φονικό σεισμό; Έτσι, οι φήμες βρίσκουν γόνιμο έδαφος και
ο κόσμος πανικόβλητος σπεύδει να πιστέψει το καθετί που κυκλοφορεί. Ό, τι
ακριβώς γινόταν στην αρχαία Ρώμη της παρακμής. Μόνο που τώρα, στον αιώνα της
πληροφορικής, το τελευταίο που θα περίμενε κανείς είναι να κυριαρχεί το
σκοτάδι της ημιμάθειας. Αν μπορεί ο φόβος από έναν ενδεχόμενο σεισμό να έχει
σχέση ποτέ με τη μόρφωση, την κοινωνική τάξη, την ηλικία, το φύλο, την
οικονομική κατάσταση…

Οι μάντεις του… μπακλαβά

Κάπως έτσι την πάτησαν πολλοί με την προειδοποίηση του ΒΑΝ περί επικείμενου
μεγάλου σεισμού κι άρχισαν να κοιμούνται έξω από το σπίτι τους. Βεβαίως, το να
προβλέπεις ότι στην Ελλάδα θα υπάρξει μεγάλος σεισμός είναι σαν να μαντεύεις
ότι αύριο θα ξημερώσει και πως ο Ήλιος θα βγει από την Ανατολή. Διότι το
γνωρίζουν ακόμη και οι πέτρες αυτής της χώρας ότι από τα πολλά ρήγματα ο
χάρτης της Ελλάδας μοιάζει με… μπακλαβά! Και επειδή τα ρήγματα γεννούν
σεισμούς ­ πώς αλλιώς να εκτονωθεί η τρομακτική δύναμη που κρύβει στα σωθικά
της η Γη ­ ενίοτε τα κομμάτια του «μπακλαβά» διαχωρίζονται, μετακινούνται πολύ
ή λίγο και γίνεται ό,τι γίνεται. Με θύματα ανθρώπους, ζώα, περιουσίες…

Και παπά και γάτα…

Φταίνε όμως οι πολίτες που πανικοβάλλονται από τις προβλέψεις του ΒΑΝ, διότι
σου λέει, εντάξει, μπορεί να μην είναι εφικτή έως τώρα η πρόβλεψη των σεισμών.
Αλλά αν ΑΥΤΗ τη φορά έχει δίκιο η ομάδα του ΒΑΝ; Αν δηλαδή ΑΥΤΗ τη φορά,
καταφέρνοντας ενδεχομένως να τελειοποιήσουν το σύστημά τους, είναι σε θέση να
προβλέψουν με ακρίβεια το μέγεθος του σεισμού, την ημέρα και την ώρα της
εκδήλωσής του και κυρίως τον τόπο όπου βρίσκεται το επίκεντρο; Γελούν οι
ειδικοί ­ οι σεισμολόγοι δηλαδή ­ με κάτι τέτοια, επιμένοντας ότι πρόβλεψη
σεισμών δεν έχει καταστεί δυνατόν να υπάρξει. Ωραία. Πρόβλεψη δεν είναι
εφικτή. Αλλά αν γίνει; Είναι ακριβώς η περίπτωση όπου έχει εφαρμογή η παροιμία
«φέρε τον παπά να κάνει αγιασμό, αλλά καλού – κακού φέρε και καμιά γάτα»!..

Και αγιασμό

Τα περί αγιασμού στη χώρα τα σκέφθηκαν πολλοί, ειδικά μετά το απίστευτο
δυστύχημα στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος που κόστισε τη ζωή σε έξι ανθρώπους.
Ιδιαίτερα από τον τρόπο που συνέβη και υπό τις συνθήκες που εξελίχθηκε. Το ότι
αυτοί που χάθηκαν ήταν φίλοι αγαπητοί, σε πολιτικούς και δημοσιογράφους, λίγο
διαφοροποιεί το είδος της τραγωδίας, που προκάλεσε κι αυτή πανικό στους
πολίτες. Αν, σκέφθηκαν πολλοί, συμβαίνει κάτι ανάλογο με το αεροπλάνο με το
οποίο μετακινούνται μόνοι ή και μαζί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο
Πρωθυπουργός, κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης, δηλαδή η πολιτική και
πολιτειακή ηγεσία της χώρας, πώς να ανέβω εγώ ο απλός πολίτης τις σκάλες του
αεροπλάνου της Ολυμπιακής; Γνωρίζοντας μάλιστα ότι τη συντήρηση του ιπτάμενου
φέρετρου την είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου η πολύπαθη εταιρεία;

Λεκές στη γραβάτα

Η κυβέρνηση έσπευσε να επιδεινώσει την κατάσταση γιατί πρώτα απ΄ όλα σκέφθηκε
τη δική της θέση. Οι ευθύνες συνήθως, και δη οι πολιτικές, είναι κάτι σαν τον
λεκέ στη γραβάτα. Όσο προσπαθείς να τον καθαρίσεις με πετσέτα και νερό,
απλώνει, απλώνει και στο τέλος η γραβάτα δεν βλέπεται. Πριν, λοιπόν, αποδοθούν
οι ευθύνες για το ποιος ευθύνεται που το ιπτάμενο φέρετρο πετούσε και μάλιστα
έπαιρνε και άδεια για να πετάει, η κυβέρνηση έσπευσε να μιλήσει για «μεγάλες
ευθύνες». Και μία ημέρα μετά να δώσει στη δημοσιότητα ολόκληρο τον φάκελο με
τις τεχνικές εκθέσεις σχετικά με την κατάσταση του Φάλκον. Το θέμα τώρα είναι
αν θα την πληρώσει κανείς…

Τώρα είναι ακλόνητος

Εκείνος που δεν φαίνεται να την πληρώνει, επί του παρόντος τουλάχιστον, είναι
ο υπουργός Μεταφορών Τάσος Μαντέλης. Παρά τις έντονες φήμες που κυκλοφόρησαν
ότι ο Πρωθυπουργός θα τον αντικαταστήσει και θα τοποθετήσει άλλον στη θέση
του, η αλήθεια είναι ότι αν υπάρχει σήμερα ­ λέμε σήμερα ­ ένας υπουργός που
είναι ακλόνητος στη θέση του, αυτός είναι ο Μαντέλης. Διότι έτσι και τον
αντικαταστήσει ο Κ. Σημίτης θα είναι σαν να αποδέχεται ότι η κυβέρνηση φέρει
ευθύνη γιατί το Φάλκον δεν είχε αποσυρθεί και πετούσε ακόμη παρά τα τόσα
τεχνικά προβλήματα που παρουσίαζε έχοντας ως επιβάτη ακόμη και τον
Πρωθυπουργό. Διότι και συνέβη, πέρυσι τον Οκτώβριο, κατά την πτήση του
Πρωθυπουργού και της ακολουθίας του από το Πέρτσαχ της Αυστρίας προς την Αθήνα…

Χωρίς τον… ξενοδόχο

Ο Μαντέλης δεν την πληρώνει, αλλά ούτε και άλλος υπουργός φαίνεται να την
πληρώνει παρά το γεγονός ότι ο Θεόδωρος Πάγκαλος ζητούσε μέσα από άρθρο του
στα «ΝΕΑ» «να πέσει το κεφάλι υπουργού για τις σκηνές» των σεισμοπλήκτων.
Ποιον ή ποια εννοούσε δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει ότι ο Θ. Πάγκαλος
έκανε μια δεύτερη (μετά τους «γραικύλους») εμφάνιση εκτός προγράμματος, που
αποσταθεροποίησε το «πιστεύω» της κυβέρνησης ότι θα πορευόταν χωρίς εσωτερικά
προβλήματα μέχρι τον Μάρτιο οπότε θα πραγματοποιηθούν κατά πάσα πιθανότητα οι
εκλογές. Ενδιαφέρον είχε επίσης και το πώς η κυβέρνηση αντιμετώπισε το όλο
θέμα. Ήρεμα και μαλακά, γιατί (γνωρίζουν πολύ καλά) ότι με τον Πάγκαλο δεν
είναι να τα βάζεις…

«Δάγκωσε» άγρια

Μεταξύ μας, ούτε και με τον Αλέκο Παπαδόπουλο είναι να τα βάζεις. Ο πρώην
υπουργός Οικονομικών και Εσωτερικών έκανε μια δυναμική επανεμφάνιση στο
προσκήνιο «δαγκώνοντας» άγρια! Η απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει τα
αντικειμενικά κριτήρια ήταν η αιτία, και η αντίδρασή του ήταν τέτοια που όχι
μόνο ξένισε την κυβέρνηση, αλλά προκάλεσε και την οργή του Πρωθυπουργού Κώστα
Σημίτη. Στον τελευταίο αποδίδεται η φράση «εδώ δεν μας κάνει αντιπολίτευση η
Νέα Δημοκρατία και μας κάνουν οι δικοί μας;»…

Φουντώνουν τα παράπονα

Σε λίγο πάντως θα (τούς) κάνει αντιπολίτευση και η Νέα Δημοκρατία. Ειδικά τώρα
που οι πρώτες καλές εντυπώσεις από το πώς κινήθηκε η κρατική μηχανή για την
αντιμετώπιση των επιπτώσεων από τον σεισμό, έδωσε τη θέση της στη μεμψιμοιρία,
τα παράπονα και την γκρίνια. Οι σεισμοπαθείς πολίτες, που όπως όλοι μας είχαν
μάθει στην άνεση του μικρόκοσμου που περικλείει ένα διαμέρισμα, βρέθηκαν
ξαφνικά στον δρόμο κάτω από μια σκηνή, με τη γραφειοκρατία να τους κοιτάει
απειλητικά πίσω από το τζάμι του γραφείου 10. Ούτε τη γραφειοκρατία μπορούν να
αντέξουν ούτε τις δυσκολίες που συνεπάγονται το ξεσπίτωμα και η εσωτερική
αναγκαστική μετανάστευση. Έτσι, φυσιολογικά, έχουν αρχίσει να παραπονούνται.
Κι όταν παραπονούνται όσοι υποφέρουν, τότε είναι η ώρα να υιοθετήσουν τα
παράπονά τους εκείνοι που ­ πώς να το κάνουμε ­ αυτή είναι η δουλειά τους!