ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Συλλήψεις

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Με αγανάκτηση παρακολούθησα τις μαζικές συλλήψεις Αλβανών μεταναστών που
αποτελούν συλλογικό στιγματισμό μιας ολόκληρης πληθυσμιακής ομάδας. Ο
εγκλεισμός σε γήπεδα και οι εισβολές σε λεωφορεία είναι όνειδος για τον
ελληνικό πολιτισμό και καταρρακώνουν κάθε έννοια φιλελεύθερου κράτους δικαίου,
διότι ανατρέπουν το τεκμήριο της αθωότητας, θεωρώντας εκατοντάδες ανθρώπους ως
“υποψήφιους ενόχους” χωρίς καμία εκ των προτέρων βάσιμη υπόνοια και
χωρίς κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί τον μαζικό έλεγχο ταυτοτήτων, παρά
μόνο το χρώμα ή την “αλλογενή” προέλευση των συλλαμβανομένων.

Τα ρατσιστικά αυτά περιστατικά έλαβαν χώρα λίγες ημέρες μετά τα έκτροπα στην
κηδεία του δικτάτορα. Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη τραγική ειρωνεία από
αυτήν: ήταν ίσως ο καλύτερος “φόρος τιμής” εκ μέρους της Πολιτείας απέναντι σε
έναν απεχθή δικτάτορα που χρησιμοποιούσε παρόμοιες πολιτικές πρακτικές, δηλαδή
μαζικούς εγκλεισμούς ατόμων σε γήπεδα. Ντρέπομαι ειλικρινά.

Επιτέλους, τι ψύχωση είναι αυτή που έχει κυριέψει πολιτικούς, ΜΜΕ και μεγάλη
μερίδα του λαού; Είναι προφανές ότι η τρομολαγνεία “πουλάει” πολύ και ανεβάζει
την τηλεθέαση, ενώ παράλληλα η καταστολή αποτελεί την εύκολη μέθοδο για
πολιτικές εξουσίες που επιθυμούν να αυξήσουν τις ψήφους τους εις βάρος της
προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χαϊδεύοντας τα λαϊκίστικα και
ξενοφοβικά ένστικτα κοινωνικών στρωμάτων με χαμηλό μορφωτικό και πνευματικό επίπεδο.

Ας το πάρουμε όλοι απόφαση. Όσο υπάρχει φτώχεια και εξαθλίωση στις γειτονικές
χώρες, θα υπάρχει και “παράνομη” μετανάστευση. Επίσης, είναι γνωστό ότι η
παραμονή των μεταναστών σε καθεστώς παρανομίας (που συνεπάγεται οικονομική
ανασφάλεια) τρέφει τις ρίζες του εγκλήματος. Άρα, μόνη λύση είναι η
νομιμοποίηση. Όμως μόνο το ένα τρίτο των μεταναστών κατόρθωσε να καταγραφεί,
διότι, αφενός, η διαδικασία της νομιμοποίησης ήταν μια Οδύσσεια (π.χ. υποβολή
δυσεύρετων δικαιολογητικών σε ατελείωτες ουρές ανοργάνωτων κρατικών υπηρεσιών)
και, αφετέρου, οι εργοδότες ήταν απρόθυμοι στο να πληρώσουν ένσημα για τους
μετανάστες. Θα έπρεπε, επομένως, όχι μόνο να δοθούν περισσότερα κίνητρα, αλλά
θα ήταν αναγκαίο να υπάρξει και νομιμοποίηση χωρίς ένσημα, ιδίως για όσους
βρίσκονταν ήδη στη χώρα πάνω από τρία συνεχή χρόνια (όπως έπραξε στη Γαλλία η
κυβέρνηση Ζοσπέν)».