Ιστορίες… καθημερινής τρέλας στα δικαστήρια

«Κάποτε, το 1988, ένας πολίτης κατέθεσε μήνυση κατά της διεύθυνσης
Κρατικών Λαχείων. Ζητούσε την ποινική τους δίωξη για απάτη επειδή, όπως
διατεινόταν, η γνωστή διαφήμιση “Ένας στους δύο κερδίζει” ήταν παραπλανητική
και τον παρέσυρε στην αγορά λαχείων. Αποδείκνυε μάλιστα, στο περιεχόμενο της
μήνυσης, ότι στην πραγματικότητα, από τους αγοραστές Κρατικών Λαχείων κερδίζει
ο ένας στους δυόμισι και όχι ο ένας στους δύο! Προσέθετε δε ότι αν το γνώριζε
αυτό δεν θα είχε αγοράσει λαχείο. Όταν μελέτησα τη μήνυση, ως εισαγγελέας
ποινικής αγωγής της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της Αθήνας, έκρινα ότι ήταν νόμω
αβάσιμη. Με διάταξή μου, όπου τεκμηρίωνα την άποψή μου, την έθεσα στο αρχείο,
εφόσον τα καταγγελλόμενα δεν στοιχειοθετούσαν αξιόποινη πράξη. Η διαφήμιση των
Κρατικών Λαχείων ήταν γνωστή σε όλους και δεν υπέκρυπτε κανέναν κίνδυνο
εξαπάτησης του κοινού. Ο μηνυτής όμως κατέθεσε αναφορά εναντίον μου στον
αείμνηστο εισαγγελέα Τσεβά, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθώ πάρα πολύ μέχρι να
κλείσει η υπόθεση. Τέτοιες περιπτώσεις αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Μας τιμά το
γεγονός ότι ο πολίτης αναγνωρίζει στο πρόσωπο του εισαγγελέα εκείνον που θα
δώσει τη δίκαιη λύση στο πρόβλημά του, αλλά και οι δυνάμεις μας δεν είναι
απεριόριστες. Σκεφθείτε ότι στην Εισαγγελία της Αθήνας κατατίθενται καθημερινά
160 μηνύσεις κατά μέσο όρο. Μέσα σε δύο ημέρες ο εισαγγελέας οφείλει να τις
χαρακτηρίσει. Να ασκήσει δίωξη ή να διατάξει προκαταρκτική εξέταση ή, τέλος,
να τις θέσει στο αρχείο τεκμηριώνοντας την άποψή του. Αν καταλήξει στην
τελευταία ενέργεια, δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τον μηνυτή ο οποίος
αρνείται να το δεχθεί, αλλά και τους ανωτέρους του, όπου ενδέχεται εκείνος να
προσφύγει. Πάντως, όσοι έρχονται στην Εισαγγελία με τη μήνυση στο χέρι είναι
αποφασισμένοι να την καταθέσουν. Όσο και αν προσπαθούμε καμιά φορά να τους
μεταπείσουμε ­ αν κρίνουμε πως η μήνυση δεν ευσταθεί ­ δεν τα καταφέρνουμε».

Αποτελεί μόνιμη απειλή μεταξύ διαπληκτιζόμενων Ελλήνων. «Θα σου κάνω μήνυση».
Ή, τα τελευταία χρόνια, αγωγή που φαίνεται πιο προσοδοφόρα. Και δεν μένουν στα
λόγια. Υλοποιούν τη διάθεσή τους να εκδικηθούν τον… αντίπαλο της στιγμής
μέσω των δικαστηρίων. Τα έξοδα ­ ακόμη κι εκείνοι που δυσκολεύονται να βρουν
τα προς το ζην ­ δεν τα υπολογίζουν. Πολλές φορές το μένος, που εκτονώνεται
μέσα από το δικόγραφο, στοιχίζει περισσότερο από την οικονομική διαφορά την
οποία προσδοκούν να επιλύσουν.

Ειρηνική λήξη

Ωστόσο, όταν φτάσει η ώρα της δικαστικής διεκπεραίωσης ασήμαντων υποθέσεων, ο
άλλοτε μαινόμενος μηνυτής έχει ήδη ξεχάσει ακόμη και τον λόγο που τον οδήγησε
κάποτε στο γραφείο του εισαγγελέα. Γι’ αυτό παρατηρείται συχνά το φαινόμενο
της ειρηνικής λήξης της αντιδικίας και της λήξης της συνεδρίασης του
δικαστηρίου αμέσως μετά την έναρξη.

Ποιές διαδικασίες όμως έχουν μεσολαβήσει έως εκεί; Πόσοι εισαγγελείς, πόσοι
δικαστές, πόσοι δικαστικοί υπάλληλοι έχουν απασχοληθεί από τη στιγμή της
κατάθεσης της ασήμαντης ή της ψευδούς ή, πολύ συχνά, της «τρελής» μήνυσης
μέχρι το… αγκάλιασμα των αντιδίκων; Αν ο εισαγγελέας που παραλαμβάνει τις εκ
των προτέρων καταδικασμένες μηνύσεις, ο οποίος έχει το δικαίωμα από τη
δικονομία, τις έβαζε κατ’ ευθείαν στο αρχείο μήπως θα είχε αποφευχθεί η άσκοπη
κινητοποίηση του μηχανισμού της Δικαιοσύνης; «Όταν το κάνουμε αυτό δεν
ξεμπλέκουμε εύκολα από τον μηνυτή. Μας καταδιώκει επί χρόνια», μας λέει ο
εισαγγελέας κ. Χρ. Μαρκογιαννάκης, που υπηρέτησε επί σειρά πολλών ετών στο
γραφείο Ποινικής Αγωγής της Εισαγγελίας της Αθήνας.

Αστείες διαφορές

Αλλά και από τα αστικά δικαστήρια δεν λείπουν οι παράλογες αξιώσεις. Αιτήσεις
ασφαλιστικών μέτρων και αγωγές, διά των οποίων ζητείται η επίλυση αστείων
διαφορών, απασχολούν καθημερινά τους αρμόδιους δικαστές, που καλούνται να
εκδώσουν οπωσδήποτε μια απόφαση ακροβατώντας πάνω στο τεντωμένο σκοινί που
τραβούν οι αντίδικες πλευρές.

Βεβαίως δεν πρέπει να παραβλέπουμε και το γεγονός ότι άσκοπες κινήσεις δεν
προκαλούν στις υπηρεσίες της Δικαιοσύνης μόνο οι… παράλογοι πολίτες αλλά και
τα ίδια της τα όργανα, που ενεργοποιούν διαδικασίες χωρίς κανέναν απολύτως
λόγο. Τη στιγμή που ο φόρτος δουλειάς εισαγγελέων, δικαστών και υπαλλήλων δεν
επιτρέπει τέτοιες πολυτέλειες…

KANNABISHOP

Στο σκαμνί για… κλωστική κάνναβη

Ρούχα, τσάντες, παπούτσια… Η χρήση τους μάλλον δεν εθίζει στα ναρκωτικά!

Οι περίεργοι των δικαστηρίων νόμιζαν πως στο εδώλιο κάθονταν έμποροι
ναρκωτικών. Οι καλύτερα γνωρίζοντες το απέκλεισαν, καθώς τα σχετικά αδικήματα
δεν εκδικάζονται από τα πλημμελειοδικεία. Τι ήταν τελικά;

Επρόκειτο για την έμπορο ειδών ένδυσης και άλλων αντικειμένων κ. Γιούλη
Καλοφωλιά, η οποία μαζί με τους υπευθύνους του περιοδικού «01» αντιμετώπιζε
την κατηγορία της πρόκλησης σε χρήση και διαφήμιση ναρκωτικών ουσιών! Η
υπόθεση είχε φτάσει στο ακροατήριο έπειτα από μήνυση του κ. Ιω. Δαραβίγκα,
προέδρου του Πανελληνίου Αντιναρκωτικού Αγώνα, ο οποίος… έκρουε στις
εισαγγελικές αρχές τον κώδωνα του κινδύνου για όσα συνέβαιναν στο κατάστημα
της κ. Καλοφωλιά όπου, κατά την άποψή του, γινόταν ευρεία διάδοση των
ναρκωτικών, όπως διαπίστωσε διαβάζοντας ρεπορτάζ του προαναφερόμενου εντύπου.

Ο λόγος που προκάλεσε τόση ανησυχία στον μηνυτή ­ την οποία συμμερίστηκαν οι
διωκτικές αρχές ­ λέγεται κλωστική κάνναβη και είναι ένα είδος ίνας από την
οποία κατασκευάζονται ρούχα, παπούτσια, καπέλα και άλλα αντικείμενα τα οποία
πωλούνται από την αλυσίδα καταστημάτων KannabiShop. Από αυτή την ίνα
κατασκευάζονται και τα γνωστά σε όλους τσουβάλια, όπως και ο καμβάς.

Το γεγονός ότι ο εισαγωγέας των… ύποπτων ειδών διαθέτει νόμιμη άδεια
λειτουργίας των καταστημάτων και πως η καλλιέργεια της κλωστικής κάνναβης, που
δεν έχει καμιά σχέση με ναρκωτική ουσία, επιδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση
δεν εμπόδισε τη μήνυση του κ. Δαραβίγκα να προχωρήσει, να προκαλέσει τη
σύλληψη των υπευθύνων του καταστήματος, την κατάσχεση του εμπορεύματος και,
τέλος, την καταδίκη τους σε πολύμηνες ποινές φυλάκισης. Τα αδικήματα που
κατηγορήθηκαν ότι διέπραξαν συνιστούν παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, τη
στιγμή κατά την οποία βεβαιώνεται πως η κλωστική κάνναβη δεν έχει καμιά σχέση
με την ινδική κάνναβη ή με οποιοδήποτε άλλο ναρκωτικό. Άλλωστε, αν υπήρχε έστω
και υπόνοια διάδοσης των ναρκωτικών μέσω των ειδών ένδυσης που διαθέτει το εν
λόγω κατάστημα, δεν θα είχε χορηγηθεί άδεια λειτουργίας, πράγμα που θα έπρεπε
να ληφθεί υπόψη των δικαστικών αρχών πριν επιληφθούν.

Η όλη διαδικασία, που δεν προκάλεσε μόνο ηθική αλλά και υλική ζημιά στους
μηνυθέντες, δεν θα είχε κινηθεί αν η έγκληση του κ. Δαραβίγκα έπαιρνε το δρόμο
του αρχείου. Ωστόσο, αντί να γίνει αυτό, λίγο καιρό αργότερα επενέβη
αυτεπαγγέλτως ο εισαγγελέας Αγορανομίας ασκώντας ποινική δίωξη κατά των
υπευθύνων του ιδίου καταστήματος για τα ίδια ακριβώς αδικήματα!

Στην απόγνωσή του ο εισαγωγέας των ειδών, στον οποίο το κράτος επιτρέπει την
εισαγωγή και διάθεση των προϊόντων αλλά οι διωκτικές αρχές αντιτίθενται,
κατέθεσε αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου διεκδικώντας αποζημίωση ύψους ενός
δισεκατομμυρίου δραχμών για την αποκατάσταση της ζημιάς που έχει υποστεί. Ήδη,
λόγω των συνεχών διώξεων, έχουν κλείσει τέσσερα από τα καταστήματά του.

Πάντως, για να μην αναφέρουμε μόνο τα «στραβά», πρέπει να τονίσουμε ότι
δικαστήρια επαρχιακών πόλεων έχουν αθωώσει τους υπευθύνους των καταστημάτων
που έχουν οδηγηθεί ενώπιόν τους.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΘΗΝΗ

Τη χαστούκισε και της έκανε και μήνυση!

Αναστασία Αθήνη: μετά το χαστούκι υπέβαλε μήνυση στο θύμα της!

Ηταν ένα χαστούκι πράγματι πολύ ηχηρό. Παρουσία όλων των Μέσων Μαζικής
Ενημέρωσης, μια υπάλληλος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που έως εκείνη
τη στιγμή περίμενε υπομονετικά στην ουρά για να της υπογράψει η κ. Δήμητρα
Παπανδρέου το βιβλίο της, πλησίασε τη συγγραφέα και…

Τη χαστούκισε με μανία. Το θύμα της χειροδικίας αιφνιδιάστηκε, όπως άλλωστε
και όλοι οι παρευρισκόμενοι. Η κ. Αναστασία Αθήνη με έκδηλη την ικανοποίηση
στην έκφρασή της απομακρύνθηκε από τους άνδρες της προσωπικής ασφάλειας της κ.
Παπανδρέου. Ήθελε, είπε, να την εκδικηθεί εκ μέρους όλων των Ελληνίδων.

Εναντίον τής κ. Αθήνη ασκήθηκε ποινική δίωξη αυτεπαγγέλτως για απρόκλητη έργω
εξύβριση. Την ίδια στιγμή η κ. Δήμητρα Παπανδρέου με γραπτή δήλωσή της
βεβαίωνε πως δεν επιθυμούσε τη δίωξή της, υπογραμμίζοντας όμως πως η κ. Αθήνη
«ευτελίζει με τη συμπεριφορά της τη θέση της ως δημοσίου υπαλλήλου».

Και ήταν το λιγότερο που μπορούσε να πει. Γιατί ακόμη και στη δίκη της
κατηγορουμένης, η οποία έγινε γνωστή στο πανελλήνιο από το περιβόητο χαστούκι,
η κ. Παπανδρέου κατέθεσε ως απλή μάρτυρας και όχι ως πολιτικώς ενάγουσα. Αν
και γνώριζε πως η Αναστασία Αθήνη δεν είχε καν αναγνωρίσει τη στάση που
τήρησε. Αντί να μετανιώσει για ό,τι έκανε μετά από τη δήλωση της κ.
Παπανδρέου, έσπευσε να υποβάλει εκείνη μήνυση εναντίον της!

Όσο κι αν ακούστηκε απίστευτο ήταν αληθινό. Συνέβη πέρυσι το καλοκαίρι όταν
έγινε γνωστό πως ο πταισματοδίκης Αμαρουσίου καλούσε την κ. Δήμητρα Παπανδρέου
σε απολογία για την κατηγορία της εξύβρισης εις βάρος τής κ. Αθήνη. Η
τελευταία την είχε μηνύσει ενοχλημένη από το σημείο της δήλωσής της που
αναφερόταν στην ιδιότητά της ως δημοσίου υπαλλήλου.

Παρά το γεγονός λοιπόν ότι η Αναστασία Αθήνη είχε ήδη τιμωρηθεί και από την
υπηρεσία της, ο εισαγγελέας που παρέλαβε τη μήνυσή της άσκησε δίωξη κατά της
κ. Παπανδρέου. Και ακολουθήθηκε βεβαίως η γνωστή διαδικασία, επιβαρύνοντας
όλες τις υπηρεσίες με άσκοπη δουλειά. Με τη διεκπεραίωση μιας διαδικασίας που
ξεκίνησε χωρίς λόγο, έτσι για να μη χάσει η ιστορία τη δημοσιότητά της.

Η Αναστασία Αθήνη καταδικάστηκε από το Β’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας
σε φυλάκιση 7 μηνών για την απρόκλητη έργω εξύβριση εις βάρος της κ.
Παπανδρέου. Στην απολογία της ισχυρίστηκε πως τα κίνητρά της ήταν ιδεολογικά
και όχι ταπεινά. «Ήμουν αγανακτισμένη ως Ελληνίδα και έκρινα ότι έπρεπε να
αποδοκιμάσω τη συμπεριφορά της,» είπε.«Η κατηγορουμένη υπερέβη το μέτρο,»
τόνισε η εισαγγελέας της έδρας. «Η κ. Αθήνη ήθελε τη δημοσιότητα,» υπογράμμισε
το θύμα της χειροδικίας, που δεν θέλησε να μηνύσει την κατηγορουμένη αλλά
βρέθηκε να κατηγορείται η ίδια. Αν είχε τεθεί η μήνυση της κ. Αθήνη στο
αρχείο, μάλλον θα ευγνωμονούσε τους λειτουργούς της η Δικαιοσύνη…