Βάλτε πιο σίγουρες κλειδαριές…

Το μήνυμα προς τους καταστηματάρχες του Internet είναι σαφές: «Βάλτε πιο
σίγουρες κλειδαριές»! Μια ομάδα, αποτελούμενη από επιστήμονες από ολόκληρο τον
κόσμο, απέδειξε πρόσφατα πως είναι εύκολο να «σπάσει» κανείς τις «κλειδαριές»
που χρησιμοποιούνται συνήθως για την ασφάλεια των οικονομικών συναλλαγών μέσω
του Δικτύου.

Η έρευνά τους έδειξε πως τα συστήματα ασφαλείας που χρησιμοποιούνται συνήθως
είναι σίγουρα έως κάποιον βαθμό. Από εκεί κι έπειτα, κάποιος που γνωρίζει πώς
λειτουργούν, που είναι εξοικειωμένος τόσο με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές
όσο και με τα… μαθηματικά, μπορεί να «μπει στη μέση» και να αποκτήσει
πρόσβαση σε «ευαίσθητα αρχεία», σε εκείνα που περιέχουν προσωπικά στοιχεία,
αριθμούς πιστωτικών καρτών ή τραπεζικών λογαριασμών.

Η «απειλή» βρίσκεται τόσο μέσα όσο και έξω από τα δίκτυα που χειρίζονται τις
συναλλαγές. Μια άλλη έρευνα, η οποία έγινε σε εταιρείες που λειτουργούν μέσω
του Internet, έδειξε πως από τις 1.290 ηλεκτρονικές επιχειρήσεις το 20%
ανέφερε απόπειρες παραβίασης των «λουκέτων». Σύμφωνα πάλι με μία μελέτη σε
12.000 συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, τα οποία χειρίζονται προσωπικά και
οικονομικά στοιχεία, το 88% είναι τρωτό, επιτρέπει δηλαδή το… πέρασμα εισβολέων.

Για τις περισσότερες οικονομικές συναλλαγές, κυρίως στον χώρο του ηλεκτρονικού
εμπορίου, χρησιμοποιείται ένα συγκεκριμένο σύστημα ασφαλείας, κώδικες
κρυπτογράφησης που ακούν στο όνομα «RSA 512». Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων,
εκείνη που ερεύνησε τα όρια για την ασφάλεια τού όλου συστήματος, εντόπισε
«κενά» τα οποία δεν σχετίζονται με το σύστημα αυτό καθαυτό, αλλά με τη…
δύναμη που συγκεντρώνουν στα χέρια τους εκείνοι που το απειλούν.

Πιο συγκεκριμένα, το σύστημα ασφαλείας «RSA 512» λειτουργεί άκρως
ικανοποιητικά σε υπολογιστές με μέτρια ή πολύ καλή απόδοση και με δεδομένο ότι
ο πιθανός εισβολέας δεν θα έχει στη διάθεσή του πιο «δυνατά» συστήματα. Όμως,
σύμφωνα με τον «νόμο του Μουρ» (έναν νόμο που έχει επιβεβαιωθεί πολλάκις στην
εξέλιξη της πληροφορικής), η δύναμη και η απόδοση των ηλεκτρονικών υπολογιστών
διπλασιάζεται σχεδόν κάθε 18 μήνες. Αυτό σημαίνει πως κάποια μέρα, στο εγγύς
μέλλον, πανίσχυροι υπολογιστές, όμοιοι με εκείνους που σήμερα βρίσκονται μόνο
σε κυβερνητικές υπηρεσίες και μεγάλες επιχειρήσεις, θα είναι προσιτοί στον
οποιονδήποτε. Άρα ο κίνδυνος αυξάνεται.

Επιπλέον, το γεγονός ότι βελτιώνονται διαρκώς οι τεχνικές προγραμματισμού,
κρυπτογράφησης και αποκρυπτογράφησης, δίνει συγκριτικό πλεονέκτημα σε αρκετούς
πιθανούς «ληστές» του κυβερνοχώρου. «Όταν μπορεί κάποιος να “σπάσει” έναν
κωδικό σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, τότε μπορεί να κάνει το ίδιο και
κάποιος άλλος, και κάποιος άλλος…», λέει στην εφημερίδα «New York Times» ο
Arjen Lenstra, ένας από τους επιστήμονες που συμμετείχαν στην έρευνα η οποία
διήρκεσε επτά μήνες. «Είμαι σίγουρος πως μέσα στα επόμενα χρόνια, το να
“σπάει” κανείς τους κωδικούς και τα κλειδιά ασφαλείας που χρησιμοποιούνται
σήμερα, θα είναι κάτι εξαιρετικά απλό και θα απαιτεί ελάχιστες ειδικές γνώσεις».

«Πονοκέφαλος» τα συστήματα κωδικοποίησης

Το μεγάλο πρόβλημα, σε ό,τι αφορά την ασφάλεια των οικονομικών συναλλαγών που
γίνονται μέσω του Internet είναι η ίδια η πολυπλοκότητα των συστημάτων
κωδικοποίησης που χρησιμοποιούνται. Ο μεγάλος «πονοκέφαλος» για τους ανθρώπους
που ασχολούνται με το θέμα, βρίσκεται στις… λεπτομέρειες, στα μικρά εκείνα
στοιχεία που κρίνουν τελικά αν οι κώδικες είναι πράγματι ασφαλείς.

Το πιο διαδεδομένο μέχρι στιγμής σύστημα ασφαλείας, το RSA, στηρίζεται σε ένα
σύστημα που χρησιμοποιεί κωδικούς, τα λεγόμενα «ασυμμετρικά» και «δημόσια»
κλειδιά. Κάθε έμπορος που δραστηριοποιείται στο Δίκτυο κατέχει ένα «δημόσιο»
κλειδί RSA, το οποίο ανακοινώνεται σε μια λίστα, και ένα «προσωπικό» κλειδί,
το οποίο γνωρίζει αυτός και μόνον ο έμπορος. Όταν ένα μήνυμα ή ένα αρχείο έχει
«κλειδωθεί» με το δημόσιο κλειδί, τότε μόνο το «προσωπικό» κλειδί μπορεί να το ανοίξει.

Αυτή η ασσυμετρία των κλειδιών και των κωδικών ασφαλείας είναι απαραίτητη για
τις συναλλαγές μέσω του Internet, μιας και δεν απαιτεί ο αποστολέας και ο
δέκτης των δεδομένων να βρίσκονται μαζί προκειμένου να στείλουν μέσω του
Δικτύου έναν μυστικό κωδικό.

Μια ασφαλής συναλλαγή μέσω του Δικτύου, μια αγορά μέσω πιστωτικής κάρτας, για
παράδειγμα, συνήθως γίνεται μέσα σε ένα προστατευμένο «κανάλι», το οποίο
τοποθετείται προσωρινά ανάμεσα στο σύστημα πλοήγησης του χρήστη (Web browser)
και σε ένα site ηλεκτρονικού εμπορίου. Αυτό το «κανάλι» το οποίο αρχικά
σχεδιάστηκε από τη Netscape, αλλά σήμερα αποτελεί στάνταρ για όλες τις
συναλλαγές μέσω του Δικτύου, ονομάζεται SSL (Secure Socket Layer).