ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το 35ωρο

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Ν. Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π.
Ψυχικό, γράφει: «Η εφαρμογή του 35ωρου χωρίς μείωση των αποδοχών αποτελεί
επίκαιρο αίτημα του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, μέσα σε
μία απώτερη προοπτική να μειωθεί ακόμη περισσότερο, φτάνοντας τις 32 ώρες. Ήδη
το 35ωρο έχει αποκτήσει μια νέα δυναμική μετά τις θετικές εξελίξεις σε Γαλλία
και Ιταλία, όπου οι προοδευτικές κυβερνήσεις αυτών των χωρών αποφάσισαν να
θεσμοθετήσουν με καταληκτικές ημερομηνίες την εφαρμογή του, παρά τις σφοδρές
αντιδράσεις των δεξιών εργοδοτικών οργανώσεων. Το ζήτημα τέθηκε και στα
πλαίσια των δύο μεγάλων διαδηλώσεων που διοργανώθηκαν το 1997 από συνδικάτα
και ανέργους όλης της Ευρώπης.

Από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής του το παγκόσμιο εργατικό κίνημα έθεσε ως
στόχο τη χρονική μείωση της εργάσιμης ημέρας, προκειμένου να ελαττωθεί η
καπιταλιστική εκμετάλλευση, να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος ως αναγκαίο στοιχείο
για την ανεμπόδιστη ανάπτυξη της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου, και να
βελτιωθούν οι όροι εργασίας των εργαζομένων. Σήμερα, αρκετές δεκαετίες μετά
την κατοχύρωση του οκτάωρου, πρέπει να διεκδικηθεί το ημερήσιο επτάωρο, που
αποτελεί το πιο σίγουρο μέσο για τη μείωση της ανεργίας. Μια γενικευμένη
εφαρμογή του στην Ελλάδα θα δημιουργούσε 130.000 θέσεις εργασίας και θα
διέσωζε άλλες 50.000 υπάρχουσες θέσεις.

Το επιχείρημα των εργοδοτικών φορέων ότι το 35ωρο θα συμβάλει στην αύξηση του
κόστους εργασίας και στη μείωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων δεν
ευσταθεί, διότι ειδικά στην Ελλάδα υπάρχει το χαμηλότερο κόστος εργασίας απ’
όλη την Ευρώπη (αφού ανέρχεται μόνο στο 17% του κόστους των προϊόντων έναντι
του 30-37% που είναι στις υπόλοιπες χώρες, με προεξάρχουσα τη Γερμανία). Αυτό
σημαίνει ότι εάν ένα τμήμα της υψηλής κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων
διατεθεί για την κάλυψη της αύξησης του κόστους εργασίας, τότε είναι απολύτως
εφικτή η μείωση του χρόνου εργασίας.

Επίσης, από μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ προκύπτει ότι εάν
εφαρμοστεί το 35ωρο σε συνδυασμό με κατάλληλα αναπτυξιακά κίνητρα εκ μέρους
του κράτους που θα ευνοούν (π.χ. ως προς τις ασφαλιστικές εισφορές) εκείνες
τις επενδύσεις που θα συνοδεύονται από μείωση του χρόνου εργασίας για τους
εργαζομένους, τότε η τελική αύξηση του συνολικού κόστους παραγωγής θα κινηθεί
σε πολύ χαμηλά επίπεδα (1-2%). Επιπλέον, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ένας
ξεκούραστος εργαζόμενος παράγει περισσότερο από έναν κουρασμένο εργαζόμενο».