30 Ερωτήσεις ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΟΝΤΖΑΣ

ΠΥΡΑΓΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στα Λεχαινά Ηλείας, στις 9-7-1958.

ΜΕΓΑΛΩΣΕ: Μετά τα 14 στην Αθήνα.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Λογοτεχνία και Ιστορία.

ΜΟΥΣΙΚΗ: Κυρίως ελληνική.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Με τα όνειρα.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στις ανθρώπινες αξίες.

Η δυσκολότερη στιγμή για τον πυραγό Δημήτρη Τρόντζα είναι όταν παραδίδει
έναν νεκρό στους συγγενείς του. Κάθε φορά εύχεται να είναι η τελευταία.
Βρέθηκε μαζί με τους συναδέλφους του ως επικεφαλής λίγες ώρες μετά τον σεισμό
στην Τουρκία, τη μεγαλύτερη καταστροφή που έχει βιώσει μέχρι σήμερα. Μετά
τέσσερις ημέρες αγωνίας, αϋπνίας, επίμονης προσπάθειας, αλλά και θυμού (για
τις μπουλντόζες στα συντρίμμια από τη δεύτερη κιόλας ημέρα), βρέθηκε μια
στιγμή που έκλεισε τα μάτια: από ευτυχία για την κερδισμένη ζωή του 9χρονου Γκιουνζέν.

ΕΡ.: Τελικά είστε ήρωες;

ΑΠ.: Είμαστε άνθρωποι.

ΕΡ.: Γιατί μπήκατε στην ΕΜΑΚ;

ΑΠ.: Το να ζεις επικίνδυνα και να προσφέρεις στους ανθρώπους δίνει
νόημα στη ζωή.

ΕΡ.: Πρώτη φορά στην Τουρκία;

ΑΠ.: Ναι.

ΕΡ.: Όταν ακούσατε για τον σεισμό;

ΑΠ.: Ευχήθηκα να μην υπάρχουν νεκροί. Επιθυμία μου να πάω να βοηθήσω.

ΕΡ.: Τι θα κάνατε εκείνη την ημέρα αν δεν φευγάτε για Κωνσταντινούπολη;

ΑΠ.: Θα συνέχιζα τη βάρδια με τη σκέψη στους ανθρώπους που δοκιμάζονται
και στους συναδέλφους.

ΕΡ.: Οι σκέψεις όταν είδατε το Αβτσιλάρ;

ΑΠ.: Καταστροφή. Λύπη. Συμπόνια. Ο Εγκέλαδος δεν ξεχωρίζει γειτονιές,
κράτη, έθνη, φυλές, χρώμα.

ΕΡ.: Αισθανθήκατε με «δεμένα τα χέρια»;

ΑΠ.: Ναι. Δεν αξιοποιηθήκαμε όσο έπρεπε, σύμφωνα με τις δυνατότητές μας.

ΕΡ.: Όταν βλέπετε μια κατάρρευση:

ΑΠ.: Εύχομαι να μην υπάρχουν άνθρωποι στα ερείπια.

ΕΡ.: Ποιο είναι το δυσκολότερο βήμα;

ΑΠ.: Όταν υπάρχουν ζωντανοί, δεν υπάρχει δύσκολο βήμα. Όταν υπάρχουν
νεκροί, το δυσκολότερο είναι όταν τους παραδίδεις στους δικούς του.

ΕΡ.: Πόσες ώρες πάνω από το μόνιτορ;

ΑΠ.: Τόσες όσες είναι ανάγκη για να δούμε αν υπάρχει ζωή.

ΕΡ.: Πόσο δύσκολο είναι να πεις «τέλος, εδώ δεν υπάρχει ζωντανός»;

ΑΠ.: Όσο δύσκολο είναι να πεις τη λέξη «θάνατος».

ΕΡ.: Από τη δεύτερη ημέρα εκσκαφείς στην κατάρρευση;

ΑΠ.: Δυστυχώς έτσι έγινε.

ΕΡ.: Έχετε ζήσει σεισμό;

ΑΠ.: Όχι σε τέτοιο μέγεθος.

ΕΡ.: Αν το παιδί σας ήταν ο 9χρονος Γκιουνζέν;

ΑΠ.: Πίστη και εμπιστοσύνη στους Έλληνες ΕΜΑΚίτες ότι θα του έδιναν τη
ζωή και το χαμόγελο.

ΕΡ.: Πότε χάνεται η ελπίδα;

ΑΠ.: Ύστερα από πολλές ημέρες και πάντα τελευταία.

ΕΡ.: Πίστη δίνει…

ΑΠ.: Η θέληση για προσφορά, η αγάπη στον άνθρωπο και η αγάπη για τη
δουλειά μας.

ΕΡ.: Να σώσεις έναν «δύσκολα» ή πέντε «εύκολα»;

ΑΠ.: Πέντε «εύκολα», αλλά και ο ένας «δύσκολα» λίγο είναι; Η άξια της
ζωής δεν μετριέται με αριθμούς.

ΕΡ.: Εσείς δεν κινδυνεύετε;

ΑΠ.: Πάντα. Δεν έχει όμως σημασία. Έχουμε συμβιβαστεί με τον κίνδυνο.

ΕΡ.: Κατεβαίνοντας στην «τρύπα» της κατάρρευσης με τα μάτια του Έντερ
να παρακολουθούν με αγωνία;

ΑΠ.: Λαχτάρα, ελπίδα να δω κάτι να κινείται, κάτι ζωντανό.

ΕΡ.: Έχετε πει ποτέ σε γονιό «δυστυχώς δεν ζει»;

ΑΠ.: Δυστυχώς ναι, είναι παρά πολύ δύσκολο. Εύχομαι κάθε φορά να είναι
η τελευταία.

ΕΡ.: Τι σας εξόργισε στο Ντεγιρμέντερε;

ΑΠ.: Ο διωγμός μας από τη Γιάλοβα μετά τη διάσωση του 9χρονου, ενώ
είχαμε ακόμη να προσφέρουμε.

ΕΡ.: Τι ζήλεψε η ελληνική ΕΜΑΚ από Γάλλους, Ισραηλινούς, Ελβετούς;

ΑΠ.: Αυτοί ζηλεύουν την καρδιά, την ψυχή, το φιλότιμο και τον
επαγγελματισμό μας. Αυτά μας ξεχωρίζουν, όχι ο εξοπλισμός.

ΕΡ.: Η χειρότερη στιγμή σας ήταν όταν…;

ΑΠ.: Όταν παραμέναμε στην Κωνσταντινούπολη και δεν μας προωθούσαν στον
τόπο της κύριας καταστροφής.

ΕΡ.: Ένας λόγος για να ξαναπάτε Τουρκία;

ΑΠ.: Να δω τον Γκιουνζέν.

ΕΡ.: Με ποια εμπειρία θα παραλληλίζατε τον σεισμό;

ΑΠ.: Σε τέτοια μεγέθη μόνο με τον θάνατο.

ΕΡ.: Μια στιγμή που κλείσατε τα μάτια;

ΑΠ.: Όταν έφευγε ο Γκιουνζέν για το νοσοκομείο. Τα έκλεισα από ευτυχία
και ικανοποίηση.

ΕΡ.: Οι δικοί σας άνθρωποι;

ΑΠ.: Συμπαραστέκονται και αγωνιούν. Δεν τους λέω πάντα την αλήθεια.

ΕΡ.: Έλληνας σώζει Τούρκο;

ΑΠ.: Γιατί όχι; Είναι Άνθρωπος και στα δύσκολα όταν ο πόνος μοιράζεται,
λιγοστεύει, γλυκαίνει.

ΕΡ.: Τι θα σας έκανε να φύγετε από την ΕΜΑΚ;

ΑΠ.: Πιστεύω να μην φύγω. Εύχομαι να βγάλω τη στολή πυροσβέστη από την ΕΜΑΚ.