[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ποιος φταίει για αυτό το φαινόμενο της ανόδου της πολιτικής θερμοκρασίας, με
λαθρομετανάστευση και εξωτερική πολιτική να διαγκωνίζονται για την
πρωτοκαθεδρία; Μα, ποιος άλλος; Ο κ. Σημίτης και η κυβέρνησή του που έχοντας,
καθώς φαίνεται, πάρει το «μήνυμα» των ευρωεκλογών ­ ε, με κάποια καθυστέρηση ­
βάλθηκαν να αποδείξουν ότι δεν καταλαβαίνουν από κόπωση του χειμώνος ή από
παραδόσεις. Πού ξέρουμε; Μπορεί αυτό να ήταν το βαθύτερο νόημα του
εκσυγχρονισμού που μας διέλαθε τόσον καιρό ­ ο σταχανοφισμός.

Ανέβασαν στροφές

Το ανησυχητικό, μάλιστα, είναι ότι αυτή η ροπή της κυβέρνησης συμπαρασύρει και
την αντιπολίτευση ­ αλλιώς πώς να εξηγηθεί το φαινόμενο ότι, με εξαίρεση της
Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή, όλοι οι άλλοι λίγο πολύ τα… βρήκαν με την
κυβέρνηση σε ένα από τα πιο ακανθώδη ζητήματα της σύγχρονης ελληνικής
κοινωνίας ­ αυτό της λαθρομετανάστευσης;

Πήγε και ήρθε, που λέτε, ο κ. Σημίτης, σε επαφές με την αντιπολίτευση για το
θέμα, τους είπε τις σκέψεις της κυβέρνησης, άκουσε και τις δικές τους
ανησυχίες ­ και ακολούθως συνεκάλεσε το Υπουργικό Συμβούλιο και «τα βάλανε
κάτω». Και έλεγχο στα σύνορα και προσλήψεις και περιορισμούς γεωγραφικούς και
χρονικούς και διακρατικές συμφωνίες…

Τα πάντα για να μπει «τάξη στο μαγαζί». Βέβαια, ενέσκηψαν και κάποιες
αιφνίδιες σκέψεις: το ζήτημα της χορήγησης ιθαγένειας, μονής ή διπλής, αλλά
και το ζήτημα μιας δεύτερης ευκαιρίας για νομιμοποίηση των 350.000 παράνομων μεταναστών.

Όλοι ξέρουν από αγκάθια

Αγκάθια; Φυσικά ­ σε ποια χώρα υπήρξε από τα «εύκολα» θέματα αυτό της
λαθρομετανάστευσης; Ρωτήστε και τους Ευρωπαίους ­ κάτι ξέρουν και πριν από εμάς.

Όπως και να έχει, η κυβέρνηση θα ξανακάνει τον γύρο των κομμάτων ­ με
οικοδεσπότη τούτη τη φορά τη Βάσω Παπανδρέου και κουβέντα πολύ πιο λεπτομερή ­
και στη συνέχεια, κατά τον Σεπτέμβριο, θα έρθει στη Βουλή και το νομοσχέδιο.

Παραμένει όμως άγνωστο, πότε θα έρθει στη Βουλή για κύρωση η Συνθήκη για την
προστασία των μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης ­ την οποία έχουμε μεν
υπογράψει από το 1997, αλλά δεν έχουμε επικυρώσει σχεδόν δύο χρόνια μετά.

Αν λάβουμε υπόψη και τον σάλο που δημιουργήθηκε με τις δηλώσεις του υπουργού
Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, ε, μάλλον δεν θα έρθει γρήγορα στη Βουλή αυτό
το κείμενο…

Πού το πάμε

Όπου ο κ. Παπανδρέου κατάφερε να ταράξει τα νερά περισσότερο και από τον
αείμνηστο πατέρα του σε άλλες εποχές ­ λέγοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι
μουσουλμάνοι της Θράκης έχουν δικαίωμα να ονομάζονται όπως θέλουν, ακόμη και
Τούρκοι! «Και η Συνθήκη της Λωζάννης;», αναρωτήθηκαν όλοι.

«Και γιατί τώρα όλα αυτά;», αναρωτήθηκαν κάποιοι άλλοι. Και ­ στο… βάθος ­
το μεγάλο ερώτημα: «Πού το πάμε;».

Το οποίο ερώτημα ουδόλως απασχόλησε τους κ.κ. Σκοπελίτη, Γεροκωστόπουλο,
Αιλιανό κ.ά. ­ ενδεχομένως δε ούτε τον κ. Λόγκογλου. Ποιοι είναι όλοι αυτοί;

Μα, οι άνθρωποι που ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας τον διάλογο Ελλάδας –
Τουρκίας για τα θέματα «χαμηλής πολιτικής» ­ τα «μικρά» που λέμε κι εμείς.

Και το ερώτημα δεν τους απασχόλησε, διότι απλούστατα η ατζέντα τους ήταν
συγκεκριμένη: εμπορική και οικονομική συνεργασία, περιβάλλον, πολιτιστικά,
αλλά και τρομοκρατία…

Μυρίζει παγίδα

Όχι ότι τα «μεγάλα» ελληνοτουρκικά εξέλιπαν από το προσκήνιο ­ και να το
θέλαμε αυτό μας τα θύμισε ο Αμερικανός συντονιστής για το Κυπριακό. Ο Τόμας
Μίλερ εγκατέλειψε τα «δικά μας», πάει πρέσβης στη Βοσνία και ήρθε να μας
αποχαιρετήσει.

Επί τη ευκαιρία, μας διαβεβαίωσε πόσο αποφασισμένοι είναι οι δικοί του να
«σπρώξουν» για κάποια λύση ­ και ότι δεν θέλουν να ακούσουν περί της
συνομοσπονδίας του Ραούφ Ντενκτάς. Αδιέξοδο; Όχι, πιστεύει ο κ. Μίλερ ­ ε,
κάπου εκεί είναι που η λέξη παγίδα, όπως στα παλιά αστυνομικά, βγαίνει στην επιφάνεια…

Βέβαια, ο κ. Μίλερ ­ και όλοι οι εμπλεκόμενοι ­ κάτι ξέρει. Για παράδειγμα,
ότι μέχρι τον Δεκέμβριο πρέπει να ξεκαθαριστεί το καθεστώς των σχέσεων της
Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οπότε ­ σε μια γνήσια αποθέωση του κοινοτικού
«παζαριού» ­ όλα είναι ανοιχτά

Παιχνίδι για έναν

Βαριές κουβέντες όλες αυτές… Τι να κάνουμε; Αυτός ο έρμος ο κ. Σάλλας μάς
στέρησε όλο το ενδιαφέρον για την υπόθεση της Τράπεζας Εργασίας. Απεσύρθη η
Τράπεζα Πειραιώς, οπότε μόνος του ο κ. Λάτσης της «Γιούρομπανκ» δεν
προσφέρεται ούτε για θρίλερ ούτε για σενάρια ούτε για πρωτοσέλιδα. Πώς το
έλεγε ο άλλος; Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος…

Αντιθέτως, οι Τράπεζες μας τάραξαν αυτή την εβδομάδα όχι με αυτά που μας
έλεγαν, αλλά με αυτά που δεν μας έλεγαν: κέρδη εις βάρος μας, τοκογλυφία,
κρυφά επιτόκια και άλλα συναφή. Καλά, στην ΟΝΕ μπαίνουμε ή στον λάκκο των λεόντων;

Έρχεται το 35ωρο

Παρηγορηθείτε, τσίριξαν κάποιοι στην κυβέρνηση ­ έρχεται το 35ωρο! Πειραματικά
σε οκτώ Τράπεζες, με την κάθε μία να επιστρατεύει δύο υποκαταστήματα.

Τώρα, ευλόγως θα αναρωτηθεί κανείς ­ τι δουλειά έχουν οι Τράπεζες με το 35ωρο,
αφού είναι μέτρο καταπολέμησης της ανεργίας (υποτίθεται) και οι Τράπεζες μόνον
από ανεργία δεν πλήττονται… Έλα ντε…

Δίδυμο δουλειάς

Ευχάριστα, όμως, τα νέα από το μέτωπο της Ολυμπιάδας 2004 ­ της άλλης
ευκαιρίας της χώρας για ανάπτυξη, μετά την ΟΝΕ. Ύστερα από σκέψη πολλή ­ και
από παρασκήνιο ανάλογο ­ ο κ. Σημίτης έβαλε ένα «δίδυμο» αναλόγων προσόντων με
τον εαυτό του να κάνει τη δουλειά: ο κ. Θωμόπουλος και η κ. Τζαβέλλα, με
χαμηλό και τεχνοκρατικό προφίλ αμφότεροι, θα «τραβήξουν το κάρο» και, βοήθειά
τους, εδώ που τα λέμε…

Αυτά όλα, όμως, είναι… ψηλές μπαλιές ­ εμείς διακοπές χωρίς… διακοπές
φιλοδοξούμε να κάνουμε…