ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Δικτάτορας, αλλά δικός μας

Ειρηνοποιός. Μετριοπαθής. Φίλος της Δύσης. Ένας φιλόσοφος στην εξουσία. Σε
λίγο θα μας πουν ότι ο Χασάν ήταν ένας άγιος.

Κακές παρέες: ο βασιλιάς Χασάν κάνει ιππασία με τον Ρόναλντ Ρήγκαν

Τέσσερις σοβαρές υποθέσεις παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σημάδεψαν τη
θητεία του βασιλιά Χασάν του 2ου, που την περασμένη Παρασκευή άφησε ορφανούς
και απαρηγόρητους 27 εκατομμύρια ανθρώπους. Η πρώτη αφορά τον Μπεν Μπαρκά,
πρώην επικεφαλής της εξόριστης μαροκινής αντιπολίτευσης, ο οποίος απήχθη στις
29 Οκτωβρίου 1965 στο κέντρο του Παρισιού και από τότε δεν τον ξαναείδε
κανείς. Στην απαγωγή, που προκάλεσε τη μήνι του Ντε Γκωλ, είχαν αναμιχθεί
ευθέως δύο στενοί συνεργάτες του Χασάν, ο τότε υπουργός Εσωτερικών Μοχάμεντ
Ουφκίρ και ο τότε διευθυντής ασφαλείας Αχμέντ Ντλίμι, γεγονός που δεν αφήνει
αμφιβολίες για την εμπλοκή του ίδιου του μονάρχη.

Ακολούθησε επτά χρόνια αργότερα η εκτέλεση του Ουφκίρ, που κατηγορήθηκε για
την αποτυχημένη επίθεση εναντίον του Μπόινγκ του Χασάν, και η εκδικητική
φυλάκιση επί 18 χρόνια της οικογένειάς του χωρίς ποτέ να δικαστούν ή να τους
απαγγελθεί κατηγορία. Πενήντα οκτώ αξιωματικοί και υπαξιωματικοί που
κατηγορήθηκαν κι αυτοί για απόπειρες πραξικοπήματος απήχθησαν το 1973 από τις
φυλακές και μεταφέρθηκαν στο κάτεργο Ταζμαμάρτ, όπου 30 απ’ αυτούς άφησαν τα
επόμενα χρόνια την τελευταία τους πνοή. Με 17 χρόνια στη φυλακή πλήρωσε τις
θέσεις του υπέρ της αυτοδιάθεσης της Δυτικής Σαχάρας και ο Αμπραάμ Σερφάτι,
ιδρυτικό μέλος του Μαροκινού Κομμουνιστικού Κόμματος, που απελευθερώθηκε
ύστερα από διεθνή εκστρατεία και περιμένει εδώ και οκτώ χρόνια στη Γαλλία
άδεια για να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Αν προστεθούν οι μυστικές φυλακές στα βουνά, οι βασανισμοί και «εξαφανίσεις»
των πολιτικών του αντιπάλων που έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα από τη Διεθνή
Αμνηστία, καθώς και η κατοχή της Δυτικής Σαχάρας, προκύπτει ότι ο Χασάν ήταν
ένας κλασικός δικτάτορας της Μέσης Ανατολής. Η διαφορά του από τους άλλους,
γράφει ο Ρόμπερτ Φισκ στην «Ιντιπέντεντ», είναι ότι ανήκε στο «δικό μας»
στρατόπεδο. Ήταν ο άνθρωπος που συνέβαλε αποφασιστικά στην επίτευξη των
συμφωνιών του Καμπ Ντέηβιντ και του Όσλο. Ο προστάτης των Εβραίων. Ο ηγέτης
που έπεισε το 1994 τον Γιασέρ Αραφάτ ότι πρέπει να είναι ευγνώμων στους
Ισραηλινούς, αφού χάρις σ’ αυτούς μετετράπη μέσα σε 24 ώρες από τρομοκράτης σε
ειρηνοποιό και είδε να ανοίγουν οι πόρτες του Λευκού Οίκου, της Παγκόσμιας
Τράπεζας και της Ντάουνινγκ Στρητ. Και, πάνω απ’ όλα, ο άτεγκτος φύλακας του
κοσμικού χαρακτήρα της χώρας του απέναντι στην ισλαμική τρομοκρατία.

Στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1993 με τίτλο «Απομνημονεύματα ενός
Βασιλιά», ο Χασάν παραδέχεται ότι το 60% των αποφάσεών του υπήρξαν εσφαλμένες.
Τα τελευταία χρόνια, είναι αλήθεια, είχε βάλει νερό στο κρασί του. Δεν έπαψε
όμως ποτέ να πιστεύει ότι το Μαρόκο είναι ένα λιοντάρι που πρέπει να το κρατάς
από το λουρί. Πολλοί από τους δυτικούς ηγέτες που τον αποχαιρέτησαν χθες ίσως
γι’ αυτή του τη θέση να τον θαύμαζαν. Ή να τον ζήλευαν.