ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανάλυσέ το

Θα σας πω τη γνώμη μου. Υπάρχουν καλοί ηθοποιοί, κακοί ηθοποιοί, και μέτριοι.
Υπάρχει και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Μόνος του, ξεχωριστή κατηγορία, ένας και
μοναδικός. Μετά όλοι οι άλλοι. Την ώρα που αρχίζει σιγά σιγά να «φορτώνει»,
που ξεκινάει ήρεμα ήρεμα, σύμφωνα με τις οδηγίες του ψυχαναλυτή, και μετά
βρίσκει τον πραγματικό του εαυτό και ξεσπαθώνει απέναντι στον κακό Πρίμο.
Εκατό τοις εκατό Ντε Νίρο. Ή στο «Ακρωτήρι του Φόβου» που μόλις έχει βγει από
τη φυλακή και τρομοκρατεί το Νικ Νόλτι. Ή εκεί που πρωτοεμφανίζεται στο
Copland και πίνει μόνος του τον καφέ του. Δεν μιλάει, δεν κάνει τίποτε
απολύτως και δίνει ρεσιτάλ. Στο «Καζίνο» ­ ε, εκεί κι αν είναι. Μόνο και μόνο
για τον τρόπο που φοράει τα απίστευτα κοστουμάκια του. Υπάρχει βέβαια, ο Αλ
Πατσίνο. Γοητευτικός, συγκινητικός, άνετος, άψογος. Αλλά… υπάρχει ο Ντε
Νίρο. Ο Τζακ Νίκολσον. Μάλιστα. Αλλά ο Τζακ Νίκολσον είναι ο Τζακ Νίκολσον, το
ίδιο παρανοϊκό βλέμμα. Ο Νίκολας Κέιτζ, ναι. Ο Κέιτζ σε κάνει να σκεφτείς
σοβαρά. Ναι, ο Νίκολας Κέιτζ είναι υπεράνω. Ο Ντε Νίρο όμως, στα «Κακά
Παιδιά»; «Οργισμένο Είδωλο» και «Ταξιτζή». Ποιος ­ άλλος ­ θα ­ μπορούσε;

Σύμφωνοι. Ο Χάρβεϊ Καϊτέλ. Εκεί που έχει χαλάσει η δουλειά στο Reservoir Dogs,
ή στο Bad Lieutenant του Φεράρα. Σύμφωνοι, ο Ντάστιν Χόφμαν μόνο που είχε
καιρό να μας πείσει, μέχρι το Wag The Dog. Όπου πάλι πέφτουμε στον Ντε Νίρο. Ο
Χάρισον Φορντ; Ναι, αλλά παίζει με το ίδιο πλάγιο χαμόγελο, μπροστά στα φίδια
και μπροστά στην ωραία της ταινίας. Ο Τζον Τραβόλτα και η δύναμη των «καλτ»
της οθόνης. Άξιοι, δεν λέω. Στιβ Μπουσέμι, Κέβιν Μπέικον, Σάμιουελ Τζάκσον. Οι
ωραίοι, εντάξει, είναι ωραίοι. Κιάνου Ριβς, Μπραντ Πιτ, Τομ Κρουζ, Ματ Ντίλον.
Όχι μόνοι ωραίοι ­ μη διαμαρτύρεστε. Ο Ρέιφ Φάινς και ο Κέβιν Κόστνερ… Σας
παρακαλώ! Ο Κλιντ! Α, του Κλιντ τού οφείλουμε άλλο κομμάτι. Αν δεν επανέλθω
στον Ντε Νίρο.