Πληρώνουν για τα ιατρικά λάθη

Για τον φυσιοθεραπευτή Θωμά Μιχαλέλια μια λάθος διάγνωση άνοιξε την πόρτα
του ψυχιατρείου. Οι γιατροί αποφάνθηκαν εσφαλμένα ότι θα… τυφλωθεί και οι
δικαστές αποφάνθηκαν αποζημίωση 20 εκατ. δραχμών. Η 7χρονη Μαρία Ηλιοπούλου
έχασε το ένα μάτι της γιατί οι γιατροί δεν αντελήφθησαν ένα ψήγμα μετάλλου που
είχε σφηνωθεί εκεί ύστερα από ατύχημα. Αποζημίωση 60 εκατ. δραχμές.

Αγγελική Παπαπαναγιώτου-Λέζα: «Όπου στοιχειοθετούνται ιατρικά λάθη και παραλείψεις, τα διοικητικά δικαστήρια δείχνουν ιδιαίτερη κοινωνική ευαισθησία…», τονίζει η γενική γραμματέας της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών

Η Κωνσταντίνα Δημακοπούλου «έσβησε» στα 11 χρόνια της, ύστερα από μετάγγιση
αίματος, μολυσμένου με τον ιό του AIDS. Αποζημίωση 160 εκατ. δραχμές. Πλέον,
τα ιατρικά λάθη πληρώνονται. Και, μάλιστα, όλο και ακριβότερα…

Με σωρεία αγωγών που πληθαίνουν χρόνο με το χρόνο, τα ελληνικά νοσοκομεία
καλούνται να καταβάλλουν δεκάδες εκατομμύρια δραχμές σε ασθενείς ή συγγενείς
ασθενών για λάθη των γιατρών τους. Και η πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού
Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης για τον φυσιοθεραπευτή Θωμά Μιχαλέλια ήρθε να
επιβεβαιώσει τη «στροφή» των πολιτών προς τα διοικητικά δικαστήρια, με
αιτήματα για χρηματικές αποζημιώσεις, αφού η προσπάθειά τους να δικαιωθούν
μέσω των ποινικών δικαστηρίων τις περισσότερες φορές δεν είχε αποτελέσματα. Οι
γιατροί απαλλάσσονταν ελλείψει επαρκών στοιχείων, ενώ και μια ενδεχόμενη
καταδίκη τους σε ολιγόμηνη ποινή φυλάκισης (μετατρέψιμη) έδειχνε και πάλι
προσπάθεια χωρίς αντίκρυσμα.

Ήδη, περισσότερες από 120 αγωγές εκκρεμούν σήμερα στα διοικητικά δικαστήρια
της χώρας για ιατρικά λάθη και παραλείψεις, όπως επισημαίνει η γενική
γραμματέας της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών κ. Αγγελική Παπαπαναγιώτου-Λέζα.
«Τα τελευταία χρόνια υπάρχει πράγματι μια αύξηση στις αγωγές κατά νοσοκομείων
για εσφαλμένες ιατρικές διαγνώσεις και αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι με
τις νομοθετικές αλλαγές του 1985 άνοιξε ο δρόμος για αντίστοιχες αγωγές
αποζημιώσεων, ύστερα από λάθη και παραλείψεις υπηρεσιών του Δημοσίου».

Και τα δικαστήρια, όπου στοιχειοθετούνται παραλείψεις ­ και ανεξάρτητα από το
εάν υπάρχει καταδικαστική ή απαλλακτική απόφαση σε ποινικό επίπεδο για τους
γιατρούς ­ δεν είναι πλέον… φειδωλά στις αποζημιώσεις που επιδικάζονται. «Τα
διοικητικά δικαστήρια, τονίζει η κ. Παπαπαναγιώτου-Λέζα, όπως προκύπτει από τη
νομολογία που έχει μέχρι τώρα διαμορφωθεί, έχουν επιδείξει στις υποθέσεις
αυτές ιδιαίτερη κοινωνική ευαισθησία, αποδίδοντας την αξία της ανθρώπινης ζωής
­ πόσο άραγε αυτή αποτιμάται; ­ σε όποιες περιπτώσεις κρίνουν ότι
στοιχειοθετούνται οι παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των γιατρών, εξαιτίας των
οποίων επήλθε βλάβη ή και θάνατος στον ασθενή…».

Με τις αγωγές που εκκρεμούν στα δικαστήρια ζητούνται αποζημιώσεις για
ανεπανόρθωτες βλάβες που έχουν υποστεί ασθενείς λόγω εσφαλμένων διαγνώσεων,
αλλά και για την ταλαιπωρία που υπέστησαν σε δημόσια νοσοκομεία, ενώ σε
περίπτωση θανάτου ζητούνται αποζημιώσεις για την ψυχική οδύνη της οικογενείας
του ασθενούς.

Στην κορυφή των δικαστικών αποφάσεων για αποζημιώσεις από ιατρικά λάθη
βρίσκεται η απόφαση που εξέδωσε πριν από δύο χρόνια το Συμβούλιο της
Επικρατείας για την περίπτωση της 11χρονης Κωνσταντίνας Δημακοπούλου από τον
Αρχάγγελο Ρόδου, που πέθανε ύστερα από μετάγγιση αίματος μολυσμένου από τον ιό
του AIDS. To Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο επιδίκασε στην οικογένεια του
άτυχου κοριτσιού, που «έσβησε» το 1992, αποζημίωση 160 εκατ. δραχμών. Παρά το
γεγονός ότι για τη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρξαν ποινικές κυρώσεις και
ότι η επίμαχη μετάγγιση έγινε το 1985, όταν ακόμη οι έλεγχοι στο μεταγγιζόμενο
αίμα για εντοπισμό του ιού ήταν πλημμελείς, και επιπλέον το κορίτσι έκανε
αλλεπάλληλες μεταγγίσεις γιατί έπασχε από μεσογειακή αναιμία, το ΣτΕ δέχθηκε
ότι οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου έπρεπε να έχουν λάβει τα κατάλληλα μέτρα
ελέγχων του μεταγγιζόμενου αίματος.

Για μία αντίστοιχη περίπτωση, τη μετάγγιση αίματος μολυσμένου με AIDS στη
μικρή Ειρήνη Γκούφα, πριν από λίγους μήνες στο μαιευτήριο «Έλενα», αναμένεται
μάλιστα τους προσεχείς μήνες να υποβληθεί και η μεγαλύτερη στα δικαστικά
χρονικά αγωγή αποζημίωσης στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθήνας. Για το μικρό
κορίτσι, που είναι σήμερα φορέας του ιού, έχει υποβληθεί μήνυση και στα
ποινικά δικαστήρια.

Πέθανε γιατί ο γιατρός έλειπε αν και εφημέρευε!

Τα διοικητικά δικαστήρια δεν περιορίζονται, εξάλλου, στην επιδίκαση
αποζημιώσεων μόνο για ιατρικά σφάλματα, αλλά πλέον έχουν προχωρήσει και σε
αποφάσεις που σχετίζονται με τα καθήκοντα των γιατρών.

Χαρακτηριστική είναι απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Σερρών που επιδίκασε
αποζημίωση 1.800.000 δραχμών στην οικογένεια (σ.σ. το ποσό αυτό είχε ζητηθεί
με την αγωγή) της 62χρονης Βασιλικής Γεωργοπούλου, η οποία πέθανε στην
ουρολογική κλινική του νοσοκομείου της πόλης, χωρίς να τύχει της απαιτούμενης
ιατρικής φροντίδας γιατί ο γιατρός Ν. Σιδηρόπουλος που εφημέρευε απουσίαζε!

Μάλιστα, όπως τονίζεται στην απόφαση, «ο γιατρός αν και εφημέρευε δεν
βρισκόταν στο νοσοκομείο, αλλά ούτε και στο σπίτι του, ώστε να ειδοποιηθεί και
να προσέλθει εγκαίρως για να παράσχει τις ενδεδειγμένες υπηρεσίες προς
αποτροπή του θανάτου…». Και η απουσία του γιατρού, κατά την απόφαση,
αποτελεί ιατρική παράλειψη.

* Το δεύτερο μεγαλύτερο ποσό (90 εκατ. δραχμές) επιδικάστηκε προ
διετίας από το Διοικητικό Εφετείο Αθήνας στην οικογένεια του εισαγγελέα Κων.
Ανδρουλιδάκη, ο οποίος είχε χτυπηθεί στα πόδια από τη «17 Νοέμβρη», αλλά
υπέκυψε δέκα ημέρες αργότερα στον «Ευαγγελισμό», όπου διακομίσθηκε μετά την
τρομοκρατική επίθεση χωρίς να κινδυνεύει η ζωή του. Οι γιατροί του νοσοκομείου
είχαν αθωωθεί από τα ποινικά δικαστήρια, αλλά το Διοικητικό Εφετείο επεδίκασε
αποζημίωση εις βάρος του νοσοκομείου, κρίνοντας ότι ο θάνατος επήλθε από
παραλείψεις των γιατρών του στη διάρκεια της νοσηλείας.

* Εξήντα εκατομμύρια δραχμές επιδικάστηκαν από τα διοικητικά δικαστήρια
της Αθήνας στην 7χρονη Μαρία Ηλιοπούλου από την Καλαμάτα και στην οικογένειά
της για παραλείψεις γιατρών του Νοσοκομείου Παίδων και του Γενικού Κρατικού
Αθηνών. Το κορίτσι είχε τραυματιστεί στο αριστερό μάτι σε ατύχημα στο σπίτι
της. Οι γιατροί τόσο στο ένα, όσο και τις επόμενες ημέρες στο άλλο νοσοκομείο,
που την εξέτασαν κι ενώ είχαν ράψει πλέον το τραύμα, δεν διαπίστωσαν ότι ένα
μικρό κομμάτι μετάλλου είχε παραμείνει στο μάτι του κοριτσιού. Και ύστερα από
ταλαιπωρία μηνών, το κορίτσι έχασε τελικά την όραση από το χτυπημένο μάτι του.

Για το δικαστήριο, όμως, «παραβαίνει το καθήκον του και ο γιατρός που έστω και
από άγνοια δεν εξέτασε τον ασθενή κατά τους κανόνες της επιστήμης και προέβη
σε εσφαλμένη διάγνωση…».