ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αστυνομικοί

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Σ. Αναγνωστόπουλος, Ιλίσια (η πλήρης διεύθυνσή του
είναι στα χέρια μας), γράφει: «Όλοι γνωρίζουμε ότι η απόπειρα ληστείας και η
ληστεία είναι ένα έγκλημα το οποίο τιμωρείται από τον Ποινικό Κώδικα· σε
καμιά, όμως, περίπτωση δεν τιμωρείται με την ποινή του θανάτου! Τελευταία
διαβάσαμε στις εφημερίδες δύο περιστατικά, κατά τα οποία αστυνομικοί εν
υπηρεσία ή εκτός υπηρεσίας ευρισκόμενοι πυροβόλησαν και σκότωσαν δύο νέα
παιδιά, “ερασιτέχνες” ληστές, τα οποία ποιος ξέρει σε τι οικονομική κατάσταση
βρέθηκαν για να προβούν στην απερίσκεπτη αυτή πράξη. (Χρήστες ναρκωτικών ­
κατά πάσα πιθανότητα ­ ή και απλά άνεργοι ή άνθρωποι που βρέθηκαν σε κάποια
δύσκολη οικονομική κατάσταση και έβλεπαν μπροστά τους το αδιέξοδο).

Οι “κύριοι αστυνομικοί”, οι οποίοι μάλλον πατάνε την σκανδάλη εκεί που δεν
πρέπει και δειλιάζουν να την πατήσουν εκεί που πρέπει (όπως πρόσφατα και με
τον νεαρό Σέρβο μαθητή στη Θεσσαλονίκη) προφασιζόμενοι πάντα ότι βρίσκονται σε
άμυνα (!), μήπως θα ήταν καλύτερα να συλλάβουν ή και να πυροβολήσουν και να
σκοτώσουν ακόμη αυτούς τους αδίστακτους εγκληματίες (κυρίως Αλβανούς), οι
οποίοι σκοτώνουν κατά τον πιο βάναυσο τρόπο ηλικιωμένους κυρίως για να
καρπωθούν μερικά χιλιάρικα; Ή μήπως θα πρέπει να εντοπίσουν, κάποτε, τους
αισχρούς δολοφόνους του ζεύγους Νικολαΐδη – Καλαθάκη (που συγκλόνισε το
πανελλήνιο), οι οποίοι ασφαλώς με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά και πλαστά χαρτιά
κυκλοφορούν ελεύθεροι σε κάποιο μέρος του πλανήτη;

Ας δείξουν τις ικανότητές τους στα δύσκολα περιστατικά και όχι να εκτονώνονται
σε άοπλους και σε όσους αποτελούν εύκολη λεία. Θα μπορούσαν ίσως να
πυροβολήσουν στα πόδια…

Σαν γονιός και εγώ, όπως και εσείς κ. Παπαδόπουλε, φαντάζομαι τους γονείς των
δύο νέων αυτών παιδιών, τα οποία αντί να οδηγηθούν στο δικαστήριο και να
δικαστούν ως διαπράξαντα αξιόποινες πράξεις, άφησαν την τελευταία τους πνοή
στον δρόμο στο άνθος της ηλικίας τους.

Ακόμη και σε απεχθείς δολοφόνους και σατανιστές, που δολοφονούν και τεμαχίζουν
(!) τα αθώα θύματά τους για κάποιο απωθημένο τους η “βρασμό ψυχής”, ο Νόμος
δίνει το δικαίωμα να παρίστανται ενώπιον δικαστηρίου και να καταδικάζονται σε
ισόβια (άσχετο αν σε λίγα χρόνια βγαίνουν έξω!).

Γιατί, λοιπόν, σ’ αυτά τα νέα, άπειρα παιδιά να μην τους δοθούν αυτά τα
δικαιώματα; Αισθάνομαι βαθιά θλίψη και ντροπή».