ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μέγας Μίκης!

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Δημ. Χαβάτζας, Λεωφ. Κηφισίας 15, Αθήνα, γράφει:

«Με αφορμή τις γνωστές δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη επεσήμανα και αντιδράσεις
κάπως απρεπείς προς τον μεγάλο μας συνθέτη (μίλησε αυτός…, άρρωστος δεν
ήτανε…, μόλις ξύπνησε φαίνεται… και άλλα πολλά το ίδιο ευτελή). Επιτρέψατέ
μου να θυμίσω σε ορισμένους ότι η εποχή του Ψυχρού Πολέμου παρήλθε πλέον και
οι καιροί που έρχονται χρειάζονται όχι μόνο την παραταξιακή νοοτροπία του
χθες, αλλά και κοινή λογική, που σωστά ειπώθηκε ότι δεν είναι και τόσο κοινή
όσο νομίζουμε.

Βέβαια είναι λογικό να αντιδρά κανείς όπως ο Μίκης, όταν “κινείται η πτέρνα
κατά του ευεργέτου”, όταν οι ηγέτες μας εκλεκτοί κατά πλειοψηφίαν του
ελληνικού λαού, μέσα στη χώρα μας, αποκαλούνται προδότες από φιλοξενουμένους,
όταν οι πρεσβείες μας βιάζονται και πυρπολούνται και μάλιστα από τον συχνά
ευεργετηθέντα, κατά τα άλλα συμπαθή κουρδικό λαό, που δικαίως βέβαια
αγωνίζεται για την ελευθερία του. Τέτοια φαινόμενα πρέπει να μας ενώνουν και
όχι να μας διχάζουν. Είμαστε λίγοι στον πλανήτη και μόνον ενωμένοι θα
επιβιώσουμε, όπως ενωμένοι το ’21 αναγεννηθήκαμε.

Μην ξεχνάμε ότι η ελευθερία μας είναι “βγαλμένη από τα κόκαλα των Ελλήνων τα
ιερά”, μετά 400 χρόνια σκλαβιά, μετά παγκοσμίους πολέμους, κατοχές, εμφυλίους
πολέμους και θα πρέπει να μην την εκθέτουμε σε κινδύνους. Οι κυβερνήτες μας θα
πρέπει να γνωρίζουν τις λεπτές ισορροπίες. Να βοηθούμε τους μικρούς και τους
αδύνατους, παρ’ όλο που και εμείς μικροί και αδύνατοι είμαστε, αλλά ταυτόχρονα
να έχουμε κατά νου την αρχαία ρήση: “ε¨ τυφλός τυφλόν ïδηγεί,
àμφότεροι ε¨ς βόθινον πεσοÜνται”.

Ο Μίκης Θεοδωράκης, νομίζω προ του Γκορμπατσώφ ακόμη, μπήκε στο πνεύμα του
καινούργιου κόσμου και των νέων απαιτήσεων, αφήνοντας πίσω του την εποχή που
έφευγε. Κατά την οκταετία 67-75 που ζούσα στη Βρετανία παρακολουθούσα τα συχνά
σχόλια που αφιέρωνε το BBC στον Μίκη, στις διώξεις του, στις φυλακίσεις του
και στο παγκόσμιας εμβέλειας καλλιτεχνικό έργο του.

Από τα χρόνια εκείνα ουδέποτε ξεχνώ μια χειμωνιάτικη νύχτα όταν, νεαρός
γιατρός τότε, γύριζα στο νοσοκομείο μου από κάποια εκδήλωση. Έψαχνα για ταξί
στις δύο τα ξημερώματα, περπατώντας μόνος, με ένα αίσθημα ανήσυχης μοναξιάς
στους έρημους δρόμους του περιφερικού Λονδίνου. Όλα άλλαξαν όταν από κάποιο
μισοφωτισμένο παράθυρο έφτασαν στα αυτιά μου νότες γνωστές. Ήταν η μουσική του
Μίκη στη μεγάλη αυτή μητρόπολη του Δυτικού κόσμου. Κυρίαρχη στη σιγαλιά της
νύχτας η τέχνη όχι των Απολλωνίων ή Βυζαντινών, αλλά των συγχρόνων Ελλήνων.
Μέσα μου μεγάλωσα, δεν ήμουν πια μόνος.

Όταν ο Αμερικανός ιστορικός έγραφε ότι οι προηγμένες κοινωνίες της Δύσης είναι
πνευματικές αποικίες των αρχαίων Ελλήνων, δεν είχε προλάβει να καταγράψει και
τη συμβολή της νεώτερης Ελλάδας, των σημερινών παιδιών της, όπως ο Μίκης, που
συντηρούν το μέγα φως της μικρής μας πατρίδας ανέσπερο για όλη την οικουμένη».