Στο κέντρο το εθνικό συμφέρον

Μια Κρεντί Λιονέ που έχει εξυγιανθεί, τρεις μεγάλες τράπεζες που έχουν
εμπλακεί σε μια χρηματιστηριακή μάχη με άγνωστη κατάληξη. Η αντίθεση είναι
εντυπωσιακή. Ο κρατικός χρηματοπιστωτικός τομέας, σε πλήρη σύγχυση το 1997,
βρήκε και πάλι τον δρόμο του. Αποδοτικές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα
επέλεξαν να καθορίσουν οι ίδιες το μέλλον τους με μοναδικό γνώμονα την
ετυμηγορία των αγορών. Αυτό αποτελεί μια απόδειξη της αλλαγής που έχει συντελεστεί.

Τον Ιούνιο του 1997 ανακάλυψα ότι ο κρατικός χρηματοπιστωτικός τομέας
κινδύνευε με κατάρρευση. Το έλλειμμά του ξεπερνούσε τα 130 δισεκατομμύρια
φράγκα! Μάλιστα, η οικονομική κρίση του 1993 προκάλεσε τη διόγκωση αυτού του
ελλείμματος. Μεταξύ 1995 και 1997, το έλλειμμα της Κρεντί Λιονέ αυξήθηκε από
τα 50 στα 100 δισεκατομμύρια φράγκα.

Οι τέσσερις στόχοι

Η κυβέρνηση θα μπορούσε τότε να είχε λειτουργήσει ως μία απλή επιτροπή
εκκαθάρισης επιχειρήσεων που είχαν πτωχεύσει. Η αποκατάσταση της τάξης και η
πώληση των υπό πτώχευση επιχειρήσεων θα μπορούσε να είναι οι βασικές
κατευθύνσεις μιας λογικής, καθαρά λογιστικής. Ωστόσο, ο Λιονέλ Ζοσπέν
τοποθέτησε το εθνικό συμφέρον στο κέντρο της κυβερνητικής στρατηγικής για τον
δημόσιο τομέα.

Από αυτή τη στρατηγική ξεχώρισα τέσσερις στόχους:

* Ο πρώτος από αυτούς ήταν η προστασία του κρατικού συμφέροντος και του
συμφέροντος των φορολογουμένων. Κάθε φράγκο που εξοικονομούσαμε ήταν ένα
φράγκο που θα μπορούσε να δαπανηθεί για την εκπαίδευση ή τη μάχη ενάντια στον
κοινωνικό αποκλεισμό. Με τις τομές που εφαρμόστηκαν ­ ανεξάρτητες διοικήσεις
στις επιχειρήσεις, απαγόρευση των πολιτικών παρεμβάσεων ­ καταφέραμε μέσα σε
δύο χρόνια να μειώσουμε το έλλειμμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα από τα 130
στα 50 δισεκατομμύρια φράγκα. Το έλλειμμα είναι ακόμη υψηλό, αλλά η μείωση
δείχνει ότι η προσπάθεια άξιζε τον κόπο.

* Ο δεύτερος ήταν η ανάγκη για διαφάνεια και διάλογο. Για πρώτη φορά οι
ιδιωτικοποιήσεις έγιναν με πλήρη διαφάνεια. Τα εργατικά σωματεία συμμετείχαν
σε όλα τα στάδια των διαπραγματεύσεων.

Λιονέλ Ζοσπέν: To εθνικό συμφέρον στο κέντρο της κυβερνητικής στρατηγικής για τον δημόσιο τομέα

* Η τρίτη επιλογή ήταν η διάσωση και η ενδυνάμωση του χρηματοπιστωτικού τομέα
μας. Η Κρεντί Λιονέ και μια σειρά από άλλες τράπεζες απειλούνταν με πτώχευση
και εκποίηση των περιουσιακών τους στοιχείων. Έπρεπε, επίσης, να εξασφαλίσουμε
την ανάπτυξή τους. Είμαι ευτυχής που οι επιλογές μας από το 1997 ενίσχυσαν τα
θεμέλια του χρηματοπιστωτικού μας τομέα και ενδυνάμωσαν τις επιχειρήσεις μας ­
κρατικές ή ιδιωτικές, μετοχοποιημένες ή όχι.

Αυτό σηματοδοτεί μια διαφοροποίηση από τις προηγούμενες ιδιωτικοποιήσεις. Οι
επιχειρήσεις που αφέθηκαν στην αγορά έχασαν την ανεξαρτησία τους ή ενεπλάκησαν
σε χρηματιστηριακές μάχες με αβέβαιη κατάληξη.

* Η τέταρτη επιλογή μας ήταν η ενίσχυση των μέσων ελέγχου του
χρηματοπιστωτικού τομέα, η παροχή των κατάλληλων εγγυήσεων, η πρόταση για τη
θέσπιση νέων ευρωπαϊκών ή διεθνών κανόνων και η παροχή στη Δικαιοσύνη όλων των
μέσων που απαιτούνται για την ανεξαρτησία της. Το τελευταίο έγινε στις 25
Ιουνίου 1999 με την ψήφιση του νόμου για την αποταμίευση και την ασφάλεια του
χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Συμβόλαιο μεταρρύθμισης

Πριν από μερικούς μήνες πρότεινα στους κοινωνικούς εταίρους του τραπεζικού
συστήματος την υπογραφή ενός συμβολαίου μεταρρύθμισης. Σκοπός της πρότασής μου
ήταν η αναζήτηση των κατάλληλων λύσεων για την αναμόρφωση του τραπεζικού
τομέα. Από το 1997 το κράτος εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις που προβλέπει αυτό το
συμβόλαιο. Πιστεύω στην αναγκαιότητα ύπαρξης ισχυρών γαλλικών επιχειρήσεων για
μια ισχυρή γαλλική οικονομία.

Ο Ντομινίκ Στρος Καν είναι υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών και
Βιομηχανίας της Γαλλίας.