ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ποια πρόνοια;

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ. Κρίσπης, πάροδος Καλυβίων,
Αμαλιάδα, γράφει:

«Διαβάζοντας στα “ΝΕΑ” για τις “Μειωμένες προσδοκίες” του κ. Μεν. Γκίβαλου,
ξαναέζησα τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Και μ’ αυτό εννοώ: τον σάλο από
την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, τις απεργίες των νοσοκομείων, τα (παραλίγο)
“αγροτικά μπλόκα” και φυσικά την “κορωνίδα” Οτσαλάν. Διάβασα, άκουσα και είδα,
μαζί με όλο το πανελλήνιο, πολλά.

Τελικά, τι ήταν και πώς κατέληξε αυτή η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση;

Τελικά, ήταν σωστά αυτά που όλοι είδαμε και ζήσαμε από τη
συμπεριφορά των “παιδιών” μας;

Τελικά: αυτά τα “παιδιά”, που τα περισσότερα έδειξαν ότι αρέσκονται στον
“χαβαλέ” και τις “συναυλίες”, με καθοδηγητές, οι περισσότεροι των οποίων όντας
αποδεδειγμένα “φυγόστρατοι”, εθεώρησαν εαυτούς ικανούς “τιμητές” των μη
“πατριωτών”, αυτά τα παιδιά λέω, μπορούν μελλοντικά να σηκώσουν το βάρος μιας
“υπεράσπισης της πατρίδος” με ό,τι αυτό συνεπάγεται;

Τελικά, ποιος είναι ο ρόλος των “σύγχρονων γονέων” και η στάση των
περισσοτέρων από αυτούς κατά τα τελευταία γεγονότα; Ήταν η ενδεδειγμένη και
απέδειξαν ότι πράγματι επιτελούν σωστά τον σπουδαιότατο και καίριο ρόλο τους;

Τελικά, το ΠΑΣΟΚ που είναι στην εξουσία τα τελευταία 15 χρόνια (με εξαίρεση το
’91-93) τι προσέφερε σ’ αυτόν τον τόπο, πέρα από τον αδιαμφισβήτητο
“δημοκρατικό άνεμο”;

Ο κ. Γκίβαλος, στο άρθρο του γράφει: “Δύο υπήρξαν οι ιστορικοί «πυλώνες» (τα
τελευταία εισαγωγικά δικά του) πάνω στους οποίους θεμελιώθηκε η κυριαρχία του
ΠΑΣΟΚ στη σύγχρονη ζωή της χώρας: Ήταν αφενός η οικοδόμηση του κράτους
πρόνοιας και αφετέρου η ανάδειξη μιας εθνικής… ” και συνεχίζει με την
ανάλυση θεμάτων που σχετίζονται με την εθνική κυριαρχία κ.λπ.

Εγώ προσωπικά, στην ηλικία των 74 ετών και έχοντας ζήσει στο πετσί μου τον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο και τα εμφυλιακά επάρατα χρόνια, καθώς και αναστήσει 4 παιδιά
(τα τρία αρσενικά), τα έχω ειλικρινά χαμένα. Μέχρι το 1980 (όντας λόγω
επαγγέλματος ετεροδημότης με βάση την Αθήνα) σπανίως έκανα χρήση του εκλογικού
μου δικαιώματος. Από το 1981 όμως και μετά, με συνεπήρε το υπέροχο “σάλπισμα
της Αλλαγής” του μακαρίτη Αντρέα. Από το 1987 και ιδίως μετά το Χέρφιλντ, το
γυαλί μέσα μου ράγισε. Αισθάνθηκα βαθύτατα προδομένος και όπως σου έγραφα και
δημοσίευσες παλαιότερα από τη στήλη σου (καρεκλομαχίες) από τότε και μετέπειτα
ψήφιζα ΠΑΣΟΚ, για να μην ξανανιώσω στον σβέρκο μου, την επάρατη δεξιά της Ν.Δ.

Τελικά ποιος θα μου εξηγήσει: “ο περιβόητος ένας «Πυλώνας» του κράτους…
«Πρόνοιας» πάνω σε ποια θεμέλια είχε οικοδομηθεί, όταν όλοι οι Τομείς που το
απαρτίζουν, βρίσκονται μετά 15 χρόνια εφαρμογής του (Υγεία, Εκπαίδευση,
Δικαιοσύνη, Αστυνόμευση, Περίθαλψη δεινοπαθούντων κ.ά.π.) σε οικτρά χάλια;

Τελικά, όλοι όσοι αυτοαποκαλούνται “προεδρικοί”, μήπως θα πρέπει σε μας τους
(ηλίθιους) ψηφοφόρους, να μας εξηγήσουν αν εκτός από τον πραγματικό “Άνεμο
Δημοκρατίας” που μας κληροδότησε ο αείμνηστος Πρόεδρός μας, για όλα τα
υπόλοιπα θα πρέπει να αρκεσθούμε στο “κληροδότημα” της “Ροζ Βίλας” με ό,τι
αυτό συνεπάγεται;

Για μια ειλικρινή διαφώτισή μου θα ήμουν προς πάντα αρμόδιο ειλικρινά υπόχρεος».