ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί Οτζαλάν

Ο λόγος στους αναγνώστες. Η Λουίζα Αθανασακοπούλου, Καστόρι Λακωνίας, γράφει:
«Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου δεν τα έζησα. Γεννήθηκα πολύ αργότερα. Τον
Θεοδωράκη τον γνώρισα από τα τραγούδια του και τα βιβλία Ιστορίας. Και τον
αγάπησα. Πόσο έξω μπορεί να έπεσα; Όταν τον είδα να μιλά στην τηλεόραση για
την Ντιλάν, το θέαμα ήταν αφόρητο. Μιλούσε με θράσος περισσό, πιστεύοντας ότι
εκπροσωπεί τον ίδιο τον Αγώνα για ελευθερία.

Κι ήταν αστείο αυτό, αφού ο ίδιος δεν ήταν ελεύθερος. Ήταν δεσμευμένος σ’ αυτό
που ο ίδιος θεωρεί φιλοπατρία. Χωρίς να αισθάνεται ότι η Ελλάδα είναι αλήθεια
και ότι “βάρβαρος” είναι αυτός που ζητά ανερυθρίαστα να κουκουλωθούν γεγονότα,
για να μη βάλουν οι ξένοι κακό με τον νου τους για μας.

Και ερωτώ: Τι με νοιάζει εμένα τι θα σκεφθεί ο κάθε Βέλγος που σαφώς θεωρεί
τον Τεν-Τεν σημαντικότερο απ’ τον κουρδικό λαό ή ο κάθε Γερμανός που ακόμα δεν
έχει ξεπεράσει τα οράματα για την Άρια Φυλή; Η Ελλάδα δεν είναι ο σπασίκλας,
το “φυτό” της τάξης που ­ ναι μεν ­ αντέγραψε, αλλά, αφού ο δάσκαλος δεν το
κατάλαβε, καυχιέται για τον βαθμό και την επιμέλειά του. Μεγαλείο θα πει να
αναγνωρίζεις τα λάθη σου, να τα βροντοφωνάζεις, να ξύνεις τις πληγές σου και
μέσα απ’ τη συντριβή σου να εξαγνίζεσαι, να φτάνεις στη Λύτρωση και στη Συγχώρεση.

Πιθανόν τα χρόνια που ο Θεοδωράκης έζησε εξόριστος να είναι περισσότερα απ’ τα
χρόνια της ζωής μου, αλλά για μένα ο Θεοδωράκης ξέπεσε από τον Μεγάλο Άνδρα
στον άριστο μουσικό. Παρ’ όλ’ αυτά, του εύχομαι γρήγορη ανάρρωση».

Ο Ε. Μαυρούλης, «ένας χωρικός από το Ριζόμυλο Μεσσηνίας», μου γράφει, «με
αγάπη και τιμή»: «Ήθελα να σου πω, πως εσύ, ένας άνθρωπος της τέχνης, που τόσα
χρόνια αφουγκράζεσαι τον ελληνικό λαό και γνωρίζεις όλα τα ενδόμυχά του, από
τότε που ξεκίνησε η υπόθεση Οτζαλάν έχεις κλειστεί στο καβούκι σου και δεν
έχεις γράψει τίποτα γι’ αυτή την υπόθεση.

Προ ημερών έγραψες ότι είσαι 40 χρόνια στα “ΝΕΑ”, αντί να γράψεις πώς να
απεγκλωβιστεί η συνείδηση του ελληνικού λαού, από το όνειδος της προδοσίας του
Κούρδου ηγέτη, που μας θυμίζει την υπόθεση του Ρήγα. Δηλαδή, ο ελληνικός λαός
καίγεται, πονάει και σπαράσσεται και συ, πέρα βρέχει. Κρίμα…».