Κοινωνικό κράτος

Δεν είναι μόνο η συκοφαντική για το ΠΑΣΟΚ και η καταστροφική για το κράτος
πρόνοιας αχαλίνωτη υποσχεσιολογία της Νέας Δημοκρατίας, που με υποχρεώνει να
απαντήσω από το φιλόξενο βήμα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ».

Είναι και η παντελής αγνόηση από μια μεγάλη μερίδα συντρόφων και φίλων του
Κινήματος του τόσο σημαντικού έργου που συντελέσθηκε στην 5ετία 1994-98 και η
ανάπτυξη μιας έντεχνα κατευθυνόμενης αμφισβήτησης της κοινωνικής πολιτικής της
κυβέρνησης. Και είναι ακόμα η υφέρπουσα και σκόπιμα καλλιεργούμενη
αντιπαράθεση από τα πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστερά κόμματα για ανάλγητη κοινωνικά
κυβερνητική πολιτική και πρόθεση κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους. Κανείς
δεν υποστήριξε ότι δεν έγιναν λάθη. Και όλοι γνωρίζουμε ότι κάποιοι πραγματικά
υποφέρουν, γιατί υφίστανται τις συνέπειες της ανεργίας και της οικονομικής
συγκυρίας που διαμορφώνουν, από τη μια μεριά, η αυξημένη ανταγωνιστικότητα των
οικονομιών και από την άλλη η προσπάθεια επίτευξης των στόχων, που θα μας
εξασφαλίσουν την εθνικά, κοινωνικά και οικονομικά αναγκαία ένταξή μας στην ΟΝΕ.

Όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επισκιάζεται, να περιθωριοποιείται και
να υποβαθμίζεται το κοινωνικό έργο, που κτίσθηκε την τελευταία 5ετία και
αποδεικνύει περίτρανα την κοινωνική ευαισθησία της κυβέρνησης και την
αταλάντευτη πρόθεσή της για τη διατήρηση και την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας
που οικοδομήσαμε τη δεκαετία του ’80.

* Η ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων με το ΕΚΑΣ στα επίπεδα των 20,3 ΗΑΕ.

* Η ασφάλιση για ασθένεια των μακροχρόνια ανέργων, των απολυθέντων και των
νέων μέχρι 29 ετών.

* Η διασφάλιση της χορήγησης των συντάξεων σε 200 και πλέον χιλιάδες
συνταξιούχους χρεοκοπημένων Ταμείων (ένταξη στο ΙΚΑ – ΤΕΑΜ).

* Η αναστολή ή ρύθμιση των οφειλών σε πλημμυροπαθείς, σεισμοπαθείς και θύματα
τρομοκρατικών ενεργειών, καθώς και η ανοικοδόμηση ολόκληρων πόλεων (π.χ.
Αίγιο, Κοζάνη, Γρεβενά), που ρήμαξαν οι σεισμοί.

* Η μείωση, ναι η μείωση, των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης με 35 χρόνια
απασχόλησης σε υπόγειες και υποθαλάσσιες εργασίες.

* Η ασφάλιση 300.000 αλλοδαπών.

* Τα μέτρα αποφόρτισης της οικοδομής, γενικά κατά 10% των εισφορών και
ειδικότερα σε αγροτικές κατασκευές και οικοδομές μεταναστών ποντιακής καταγωγής.

* Η πλήρης ασφάλιση των αγροτών σε κύριας ασφάλισης φορέα.

* Η εναρμόνιση της κοινωνικής ασφάλισης με την αρχή της ισότητας των δύο φύλων
(σύνταξη και στον χήρο σύζυγο, το εφάπαξ του θανόντος και στον επιζώντα σύζυγο κ.λπ.).

* Η αύξηση των συντάξεων χηρείας (από 5/10 στα 7/10).

* Η αναγνώριση ως χρόνου ασφάλισης της απασχόλησης σε μεταλλεία, Τουρκία,
Αίγυπτο, ηθοποιών, επαναπροσληφθέντων (Ν. 2190/94) και του χρόνου εκτόπισης,
φυλάκισης ή εκτός εργασίας (ΕΑΣ) κ.λπ.

Αναμφίβολα όλα όσα συνοπτικά εξέθεσα συνιστούν μέτρα κοινωνικής προστασίας
σημαντικής σπουδαιότητας, γιατί επέλυσαν χρόνια προβλήματα εργαζομένων και
ικανοποίησαν ώριμες προσδοκίες κοινωνικών ομάδων, που δεν είχαν δικαιωθεί ούτε
την περίοδο της 10ετίας του ’80. Και όλα αυτά, όταν οι διαμορφούμενες
δημογραφικές, δημοσιονομικές και υγειονομικές συνθήκες, σε συνδυασμό με τις
νέες οικονομικές παραμέτρους της εποχής μας, μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη
αγορά, έχουν δημιουργήσει επιτακτική την ανάγκη διαρθρωτικών αλλαγών στα
συστήματα κοινωνικής προστασίας.

Ανταποκρινόμενη στην ανάγκη αυτή η κυβέρνηση, σε συνεργασία με εργαζομένους
και εργοδότες, είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει στις αναγκαίες παρεμβάσεις που
θα διασφαλίσουν μακροοικονομική σταθερότητα και επιβίωση του κράτους πρόνοιας.
Οι μεταρρυθμίσεις των αρχών της 10ετίας του ’90 απομάκρυναν βέβαια για λίγα
χρόνια την κατάρρευση του κοινωνικοασφαλιστικού μας συστήματος. Δεν
εξασφάλισαν όμως μακροπρόθεσμα τη βιωσιμότητά του. Επομένως, θα πρέπει να
κατανοήσουν όλοι ότι ανάλγητη κοινωνικά πολιτική δεν συνιστά η λήψη
διαρθρωτικών μέτρων και η οικοδόμηση ενός συστήματος κοινωνικής προστασίας,
αλλά ο πληθωρισμός υποσχέσεων για παροχές, τις οποίες δεν δύναται να
ικανοποιήσει το ευρισκόμενο σε δημοσιονομική ανεπάρκεια εδώ και 15 χρόνια
κοινωνικό μας σύστημα. Ούτε έχει κοινωνικό πρόσωπο μια κυβέρνηση όταν οι
οποιεσδήποτε παροχές που υπόσχεται χρεώνουν τις επερχόμενες γενιές. Προσωπικά,
επειδή μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω από κοντά τα προβλήματα των εργαζομένων
και των συνταξιούχων αλλά και την κυβερνητική προσπάθεια των πέντε τελευταίων
χρόνων, ποτέ δεν έπαψα να υπεραμύνομαι του γόνιμου έργου που συντελέσθηκε στο
επίπεδο της κοινωνικής προστασίας του λαού μας και το οποίο σε καμιά περίπτωση
και για κανένα λόγο δεν μπορεί ούτε να αμαυρωθεί ούτε να αγνοηθεί ούτε να
ακυρωθεί. Αντίθετα, πιστεύω ότι ο λαός που βλέπει ότι όχι μόνο διασφαλίσθηκε
αλλά επεκτάθηκε το κράτος πρόνοιας με έμφαση στη στήριξη των ασθενεστέρων, θα
γυρίσει την πλάτη την ερχόμενη Κυριακή στο «μέτωπο της άρνησης» και θα
στηρίξει με την ψήφο του μια πολιτική που εγγυάται ασφάλεια, σταθερότητα,
ειρήνη και πάνω απ’ όλα τη διατήρηση και θωράκιση του κοινωνικού κράτους.