ΡΙΠΕΣ Η σύγχυση

ΚΑΙ έτσι καταλάβαμε πως κοτζάμ Ευρωπαϊκή Ένωση…

ΜΕ άπειρα ­ και αδρά αμειβόμενα ­ συμβούλια, θεσμικά όργανα και ειδικές
επιστημονικές επιτροπές…

ΔΕΝ διαθέτει ­ ή δεν μπορεί να ενεργοποιήσει ­ μηχανισμούς ελέγχου και
ασφαλείας στην παραγωγή τροφίμων…

ΩΣΤΕ οι πολίτες της να μη μεταβάλλονται σε καταναλωτές άκρως
επικίνδυνων προϊόντων…

ΠΟΤΕ προέλευσης από τη μία χώρα και πότε καλλιέργειας από την άλλη…

ΚΑΠΟΤΕ μάλιστα ­ όπως τώρα ­ από περισσότερες μαζί που
αλληλοτροφοδοτούνται με μολυσμένες πρώτες ύλες.

ΚΑΙ όλες τις τελευταίες ημέρες που σε όλες τις ανύποπτες χώρες η
αποκάλυψη για τις διοξίνες στα εισαγόμενα τρόφιμα έχει προκαλέσει πανικό…

ΚΑΝΕΝΑ υπεύθυνο κοινοτικό όργανο δεν έχει ξεδιαλύνει την κατάσταση…

ΩΣΤΕ να πληροφορηθούν οι τρομοκρατημένοι ­ τάχα αναίτια; ­ καταναλωτές
τι μπορούν με ασφάλεια να βάζουν στο τραπέζι τους…

ΜΕ άλλα λόγια τι να τρώνε που να μην «τους τρώει».

ΚΑΙ κάθε χώρα ­ όπως η δική μας ­ προσπαθεί με ίδια μέσα να προβεί σε ελέγχους…

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ δύσκολη και χρονοβόρα για τόσο ευαίσθητο θέμα…

ΠΟΣΟ μάλλον που καθημερινά νέα «φασούλια» βγαίνουν για το ένα ή το άλλο
προϊόν και επιτείνουν τη σύγχυση.

ΟΛΗ αυτή η ιστορία, πάντως, καταδεικνύει πως το ενδιαφέρον για τη
δημόσια υγεία σε κοινοτικά πλαίσια έχει δραματικά υποβαθμισθεί…

ΜΕΣΑ σ’ ένα κλίμα γενικής αδιαφορίας για όσα αφορούν ­ ακριβώς και
αμέσως ­ την ποιότητα ζωής.