ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το ενικό της Νίνας

«Ήταν 15-6-95 όταν το αυτοκίνητο που μας μετέφερε από το σταθμό της Συκοράχης
σταμάτησε μπροστά σε κάτι λυόμενα. Δεν βρίσκω λόγια να σας περιγράψω το πόσο
άσχημα ένιωσα όταν είδα αυτό το θέαμα μπροστά μου. Ίσως επειδή δεν μπορούσα να
πιστέψω πως εκεί μέσα ζουν άνθρωποι. Και πιο άσχημα ένιωσα όταν έμαθα πως θα
ζήσω κι εγώ εκεί. Όμως δεν μπορούσαμε να κάνουμε κι αλλιώς. Η μόνη μας ελπίδα
ήταν να σκοτώσουμε την περηφάνια μας και να μείνουμε εκεί χωρίς δεύτερη
κουβέντα. Το δικό μας λυόμενο είχε ένα μικρό μπάνιο και ένα υπνοδωμάτιο. Η ζωή
εκεί μέσα ήταν ανυπόφορη. Τα βράδια γίνονταν ζωολογικός κήπος τα λυόμενά μας.
Ο τόπος γέμιζε από διάφορα ζώα και έντομα. Γύρω από τα λυόμενα, κατά το
βραδάκι, θα έβρισκες σαύρες, ποντίκια, σαρανταποδαρούσες, αρουραίους,
κουνούπια. Το καλοκαίρι οι τοίχοι έβραζαν και το χειμώνα πάγωναν. Μόλις
φυσούσε βοριάς, τα ‘παιρνε και τα σήκωνε όλα, ακόμα και τη σκεπή. Τις βροχερές
μέρες ο δρόμος γύρω από τα λυόμενα γέμιζε βατράχια. Αλλά ο κόσμος ζούσε εκεί
μέσα παλεύοντας κάθε φορά με τον εαυτό του. Τους δέκα μήνες που έζησα εκεί
μέσα κατάλαβα τι τραβάνε οι καημένοι οι άνθρωποι που ζουν όλη τη ζωή τους σε
τέτοια μέρη, όπως οι Τσιγγάνοι και κάποιοι λαοί που έχουν χάσει την πατρίδα
τους. Έμαθα πως πρέπει να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες που έρχονται στην Ελλάδα
πιστεύοντας σε ένα καλύτερο αύριο. Πως πρέπει να σταθούμε δίπλα τους».

* Η Νίνα Σαακιάν είναι μαθήτρια του Διαπολιτισμικού Δημοτικού Σχολείου στις
Σάπες Ροδόπης και γράφει τακτικά στην «Εφημεριδούλα μας». Το παραπάνω
απόσπασμα με τίτλο «Η ζωή μου στα λυόμενα» αποτελεί ενότητα σειράς κειμένων τα
οποία τιτλοφορούνται «Μία από τις 1.000 εμπειρίες». Η Νίνα ήρθε από την
Αρμενία πριν από τέσσερα χρόνια με τους γονείς της.