ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τις πταίει;

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Γ. Νικολαΐδης, Λυκούργου 220, Καλλιθέα, γράφει:
«Αναρωτήθηκα πολλές φορές, τις μέρες των καταλήψεων των σχολείων, τις πταίει;
Δεν θα πω τη γνώμη μου. Όμως, ως ένας απλός πολίτης αυτής της χώρας δικαιούμαι
να ρωτήσω: με ποιο δικαίωμα οι επαναστατημένοι μαθηταί κατέβηκαν στους
δρόμους, που ανήκουν σ’ όλους μας, και τους έκλεισαν με την ογκώδη κι άναρχη
παρουσία τους, εμποδίζοντας όλο τον άλλο κόσμο που διακινείται στα διάφορα
σημεία των Αθηνών για να πάει στη δουλειά του;

Σ’ αυτές τις άναρχες και αδικαιολόγητες κινητοποιήσεις έγινε πολλή χρήση της
λέξης “Δημοκρατία και δημοκρατικά δικαιώματα”. Πόσο πολύ έχουμε παραποιήσει
αυτή την μεγάλη λέξη που κανονικά θα πρέπει να μας χωράει όλους αλλά χωράει
μόνο αυτούς που την έχουν οικειοποιηθεί με το ζόρι.

Ρωτώ εγώ ο ίδιος παραπάνω, “τις πταίει”. Αδίστακτα θ’ απαντήσω πως για όλες
αυτές τις επιζήμιες και αντιδημοκρατικές ενέργειες τμημάτων του λαού, που για
να κερδίσουν αυτά που επιδιώκουν δεν νοιάζονται για τις ζημιές που επισωρεύουν
στον τόπο και στις πλάτες των άλλων που δεν τους φταίνε σε τίποτα, φταίει το
ίδιο το κράτος! Το κράτος που δεν χτυπά με τα μέσα που διαθέτει την
οποιαδήποτε παράνομη ενέργεια που γίνεται από κάποιο τμήμα του λαού, άμεσα και
αποτελεσματικά, ώστε να μην υπάρξει δεύτερη φορά μιμητής. Το κράτος μας όμως
δεν σκέπτεται έτσι. Σκέπτεται κομματικά. Κρίνει ψηφοθηρικά. Έτσι σκέφτηκε και
τότε στην Λάρισα, στον πρώτο αποκλεισμό της εθνικής οδού Λαρίσης.

Το αστείο δε και το γελοίο, για ένα κράτος, ήταν πως ο λόγος του αποκλεισμού
του δρόμου Λαρίσης προς Αθήνα και Τέμπη ήταν κάποια ποδοσφαιρική διαφορά της
ομάδας της Λαρίσης με την αντίπαλο τής ομάδας. Οι Λαρισαίοι είχαν την εντύπωση
πως το αποτέλεσμα του αγώνα αδικούσε την ομάδα τους. Η μεγάλη θλίψη εξ αυτού
θόλωσε το μυαλό τους και συνέλαβαν την φαεινή ιδέα του αποκλεισμού για να
βρουν το δίκιο τους. Και το βρήκανε, παρακαλώ. Με την επέμβαση των διαφόρων
παραγόντων ποδοσφαιρικών και κρατικών δικαιώθηκαν! Κι έλυσαν τον αποκλεισμό.
Ως εκ τούτου οι Λαρισαίοι μπορούν δίκαια να είναι υπερήφανοι διότι πρώτοι
αυτοί ανακάλυψαν ένα μέσο που ανάγκασε την πολιτεία να υποκύψει!

Έκτοτε η χρήση αυτού του μέσου, αυτού του όπλου, εχρησιμοποιήθη όχι λίγες
φορές. Άξιοι συνεχισταί οι αγρότες μας, άλλες συντεχνίες εργαζομένων και
τελευταίοι πολεμισταί μ’ αυτό το αποτελεσματικό όπλο οι μαθητές της ΜΕ. Όμως,
πολλά λάθη των εκάστοτε πολιτικών που μας κυβερνάνε τα πληρώνει ο ανίσχυρος
λαός. Αυτός πλήρωσε την ταλαιπωρία στους αθηναϊκούς δρόμους, αυτός θα πληρώσει
και τις ζημιές που έγιναν στα Γυμνάσια και τα Λύκεια. Ίσως, όλ’ αυτά τα
προβλήματα να μην είχαν δημιουργηθεί αν δεν είχαν θεσμοθετηθεί, επί
Παπανδρέου, τα πανίσχυρα, όπως απεδείχθη, 15μελή συμβούλια. Τι πρόσφεραν αυτά
τα συμβούλια στη μάθηση των μαθητών. Δεν αναλύω το ζήτημα. Σημειώνω, μονάχα,
πως τους δόθηκε μια δύναμη, που την χρησιμοποίησαν εναντίον τους και εναντίον
του ελληνικού λαού. Των εργαζομένων».