Αντίλογος για τη σημερινή Αριστερά

Ο καθηγητής Ευτύχης Μπιτσάκης σχολιάζει ως εξής άρθρο της Άννας
Φραγκουδάκη, που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» το περασμένο Σάββατο:

«Πολλά συμβαίνουν στις ημέρες μας. Η τραγωδία του Οτζαλάν και η ισοπέδωση της
Γιουγκοσλαβίας έκαναν περισσότερο διακριτές τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσά
μας. Έτσι, και η συνάδελφος (και από τριακονταπενταετίας φίλη) Άννα
Φραγκουδάκη θεώρησε αρμόδιο τον εαυτό της να ορίσει το τι εστί αριστερός και
να ταυτίσει όσους επιμένουν αριστερά με τους οπαδούς της βίας και του πολέμου.
Οριακά, με τους νεοφασίστες της “Χρυσής Αυγής”.

Συγκεκριμένα: Σε άρθρο της στα “ΝΕΑ” (29/5) η Α.Φ. γράφει: “Αριστερά δεν
υπάρχει πια, οι λέξεις καταστράφηκαν και τα νοήματα διαλύθηκαν”. Έτσι απλά!
Σαν κάτι “αφ’ εαυτού φανερόν”! Αριστερά δεν υπάρχει πια! Αλλά, με μια
ανακόλουθη λογική, η Α.Φ. μιλάει για κρίση της Αριστεράς. (Η κρίση, προφανώς,
προϋποθέτει την ύπαρξη του υποκειμένου της κρίσης). Και την κρίση, γράφει,
“την συμβολίζει παραδειγματικά μία σύντομη είδηση περί «κοινής συνισταμένης»
της Χρυσής Αυγής με το ΚΚΕ, όπως γράφει άρθρο ακροδεξιάς εφημερίδας (7/5/99),
που εξυμνεί το ΚΚΕ για την «πατριωτική» του στάση και τελειώνει λέγοντας ότι
επέπρωτο τα δύο «μεγάλα επαναστατικά» κινήματα, «ο φασισμός και ο
κομμουνισμός», να συγκλίνουν μία ημέρα”. Δύο παρατηρήσεις: Πρώτον, ο φασισμός
υπήρξε “επαναστατικό κίνημα”; Και με ποια έννοια, ο “έπαινος” των νεοφασιστών
αντιστοιχεί στη φυσιογνωμία και την πολιτική του ΚΚΕ; Και τι φταίει το ΚΚΕ, αν
οι νεοφασίστες αναζητούν κάποια αντιστοιχία με τον εθνικισμό τους στην
πολιτική ενός κόμματος που δεκάδες χιλιάδες μέλη του θυσιάστηκαν για έναν νέο
διεθνισμό; Αλλά εδώ δεν πάσχει μόνον η λογική: Με ποιο δικαίωμα η Α.Φ.
εξομοιώνει τον λαϊκό πατριωτισμό του ΚΚΕ με τον εθνικισμό των νεοφασιστών; Δεν
πρόκειται συνεπώς μόνο για λογική ανακολουθία: πρόκειται για απαράδεκτη συσχέτιση.

Εντούτοις, η Α.Φ. νομίζει ότι βρήκε το επιχείρημα: “Σήμερα, η Αριστερά
συγκλίνει με τη Χρυσή Αυγή και έχει υποψήφιους στις ευρωεκλογές, που βασική
πολιτική τους θέση είναι να κάνουμε πόλεμο με τους Τούρκους, για να πάρουμε
την Πόλη”. Προφανώς, τα περί “συγκλίσεως” δεν χρειάζονται τεκμηρίωση! Όμως,
αλήθεια, ΚΚΕ και Αριστερά ταυτίζονται; Έστω! Αλλά ποιοι υποψήφιοι του ΚΚΕ
ζητούν “να πάρουμε την Πόλη”; Γιατί δεν τους κατονομάζει; Αν εννοεί την κυρία
Κανέλλη, αρμόδια είναι να της απαντήσει η ίδια. Όσο για τον πολεμοχαρή,
συμπαθή, γελωτοποιό και “καθηγητή”(;) Κ. Ζουράρι, καλά να πάθει το ΚΚΕ. Αλλά
μια οπορτουνιστική, χωρίς αρχές, επιλογή και συνεργασία χαρακτηρίζει ολόκληρο
το κόμμα; Ποιοι είναι λοιπόν οι αριστεροί που “συγκλίνουν” με τη Χρυσή Αυγή
και που ονειρεύονται “να πάρουν την Πόλη”; Τα μέλη και οι οπαδοί του ΚΚΕ; Του
Συνασπισμού; Όσοι ανήκουν στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά; Ο λαός των
ανένταχτων αριστερών;

Εν κατακλείδι, η Α.Φ. επιτρέπει στον εαυτό της το ακόλουθο σαρωτικό
συμπέρασμα: “Αριστεροί σήμερα είναι λοιπόν οι οπαδοί της βίας και του
αυταρχισμού. Αριστεροί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι τη «σωστή» πολιτική
θέση πρέπει να την επιβάλουν με το ζόρι σε όσους δεν την αποδέχονται.
Αριστεροί είναι όσοι καταδικάζουν τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ αλλά είναι υπέρ
της σερβικής ηγεσίας, που ξεκίνησε τον πόλεμο, διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία και
επεδίωξε να εξαφανίσει τους Αλβανούς. Αριστεροί, με δύο λόγια, είναι οι
φανατικοί της βίας”, κ.λπ. κ.λπ. Μπράβο Άννα! Ώστε όσοι παραμένουμε αριστεροί,
όσοι δεν μεταλλαχθήκαμε σε υβρίδια, όσοι αγωνιζόμαστε για να ανασυγκροτηθεί η
ελπίδα για έναν κόσμο δικαιοσύνης και ελευθερίας, όλοι εμείς, παλαιοί σου
φίλοι, είμαστε οπαδοί της βίας, φανατικοί, οπαδοί του “Μιλόσεβιτς”, υπέρ της
εξόντωσης των Αλβανοφώνων! Μπράβο Άννα! Πέρα απ’ αυτό: Αλήθεια, ο “Μιλόσεβιτς”
είναι αυτός που ξεκίνησε τον πόλεμο που διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία; Οποία
επιλεκτική μνήμη, που διαγράφει τον πρώτο πόλεμο κατά της χώρας αυτής και τον
πρώτο τεμαχισμό της! Και πόσοι βαθμοί αστιγματισμού απαιτούνται για να μην
διακρίνει κανείς το προφανές: ότι ο πόλεμος δεν γίνεται βέβαια για τους
Κοσσοβίτες! Το πάθος των υποστηρικτών της κυβέρνησης στην υπόθεση Οτζαλάν
(127, κ.λπ.) προέκυψε, όπως δηλωνόταν ρητά, από την αγωνία “να μην υπονομευθεί
η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας”, “η μεγάλη προσπάθεια που κάνει τα τελευταία
χρόνια η χώρα να συντονίσει το βήμα της με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη”. Οι ίδιοι
σήμερα, κατά κανόνα, σιγούν μπροστά στην καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας! Να μη
μείνουμε έξω του νυμφώνας του κ. Μπλερ! (Ο καθείς και η τάξη του). Τα ίδια
κίνητρα καθόρισαν και τη στάση της Άννας Φραγκουδάκη που, ενώ δικαίως αγωνιά
για τους Αλβανόφωνους, δεν βρίσκει σ’ αυτό το άρθρο λέξη για τα βομβαρδιστικά
του ΝΑΤΟ;

Η Άννα Φραγκουδάκη μπήκε ξυπόλητα στ’ αγκάθια. Δεν θέλει να είναι πλέον
αριστερή; Δικαίωμά της. Δεν θέλει “να πάρει την Πόλη;”. Και διαλέγει “για τον
εαυτό της και για τους άλλους” (ποιους;) τον τίτλο “ευώνυμοι”; Δικό της
ζήτημα. Αλλά να αυτοπροσδιορίζεται εισαγγελέας; Λίγη ψυχραιμία και λίγη
αυτογνωσία δεν θα έβλαπταν!».