ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Οτζαλάν

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Αντ. Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγία
Παρασκευή, γράφει:

«Ζούμε όλοι την ένταση των συγκλονιστικών γεγονότων της τραγικής υπόθεσης του
αγωνιστή Οτζαλάν. Θλίψη για ό,τι τον βρήκε, ντροπή για μας. Διάβασα τις
“ματιές” που εκφράζουν τόσο έντονα αυτά ακριβώς τα συναισθήματα. Και παρ’ όλο
ότι κι εγώ από τα ίδια αυτά συναισθήματα κατέχομαι, θα επιχειρήσω να εκθέσω με
ηρεμία κάποιες σκέψεις που έρχονται στον νου μου σε αντίθεση με τον καταιγισμό
των ρητορικών επιδόσεων στη Βουλή και με το εντυπωσιακό πάθος των καναλιών και
του Τύπου.

Νομίζω δηλαδή ότι η θλιβερή υπόθεση Οτζαλάν ήταν και είναι τέτοια που
οποιαδήποτε πρωτοβουλία ή απόφαση και αν ελάμβανε οποιαδήποτε ελληνική
κυβέρνηση θα ήταν λάθος, γιατί δεν υπήρχαν περιθώρια μη διάπραξης λάθους. Ας
σκεφτούμε με νηφαλιότητα. Τα δεδομένα του κουρδικού ζητήματος και συναφώς της
υπόθεσης Οτζαλάν είναι πρώτο ότι το κουρδικό ζήτημα, παρ’ όλο ότι είναι ζήτημα
αυτοδιάθεσης ενός λαού, θεωρείται από τα ισχυρά κράτη της Ευρώπης και από άλλα
εκτός Ευρώπης σαν ζήτημα τρομοκρατίας. Φυσικά, τα κράτη αυτά γνωρίζουν καλά
την αλήθεια, αλλά υπάρχουν συμφέροντα που δεν τα αφήνουν να το αναγνωρίσουν
και ασκούν φιλοτουρκική πολιτική, όπως γίνεται και με το Κυπριακό.

Το δεύτερο δεδομένο είναι ότι η χώρα μας, μπροστά στην τουρκική επεκτατική
πολιτική, έχει φυσικό της σύμμαχο τον κουρδικό λαό, τον οποίο πάντως στηρίζει
πολιτικά, κυρίως για λόγους Αρχών. Με αυτά τα δεδομένα, ο αγωνιστής Οτζαλάν
αναζητεί στην Ευρώπη πολιτικό άσυλο. Όμως, καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι
διατεθειμένη να του το παράσχει. Δεν εξαιρείται ούτε η χώρα μας, η οποία όμως
έχει τον πρόσθετο λόγο ότι έτσι μεταβάλλεται το κουρδικό ζήτημα σε ζήτημα
ελληνοτουρκικό, υποβαθμίζεται δηλαδή το ζήτημα αυτό σοβαρά. Υπό τις συνθήκες
αυτές, ο Οτζαλάν ζητεί από την Ελλάδα πολιτικό άσυλο και μάλιστα έρχεται, με
όποιο τρόπο ήλθε, στην Ελλάδα μετά την ουσιαστικά αναγκαστική αναχώρησή του
από την Ιταλία. Τι μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση;

Αν του έδινε πολιτικό άσυλο, αυτό θα ήταν για την Τουρκία αιτία πολέμου
εναντίον μας, όπως το επισημαίνετε και εσείς. Και πέρα από αυτό, άλλες
ευρωπαϊκές χώρες, όπως και οι ΗΠΑ, θα μας θεωρούσαν σαν χώρα που υποθάλπει την
τρομοκρατία. Αν δεν του έδινε πολιτικό άσυλο, θα χάναμε ίσως τον σύμμαχό μας
κουρδικό λαό. Αδιέξοδο, δηλαδή. Διατυπώνονται τώρα και άλλες ενδιάμεσες
λύσεις. Κάποια, λένε, ήταν να συλληφθεί ­ ουσιαστικά για προστασία του ­ ο
Οτζαλάν ως παράνομα εισελθών στη χώρα μας, να δικαστεί σε κάποιους μήνες
φυλακή και μετά να τον στείλουμε στην Ιταλία κ.λπ. Ερωτάται όμως: Οι Τούρκοι
και οι άλλοι, οι φιλότουρκοι, δεν θα καταλάβαιναν ότι όλα αυτά θα ήταν
προσχηματικά; Θα τον δεχόταν η Ιταλία; Δεν θα ζητούσε την έκδοσή του η
Τουρκία; Όλα αυτά δεν θα δημιουργούσαν σοβαρότατη διένεξη με την Τουρκία με
απρόβλεπτες συνέπειες; Και με όσα μέτρα και αν λαμβάνονταν, δεν θα ανέκυπτε
σοβαρότατο ζήτημα ασφάλειας του ίδιου του αγωνιστή Οτζαλάν; Κάποια άλλη, λένε,
ήταν να τον δεχτούμε στην Ελλάδα και να ζητήσουμε οδηγίες από την Ευρωπαϊκή
Ένωση θέτοντάς την προ των ευθυνών της. Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τα κράτη
που έχουν “εκπεφρασμένη” την άποψη ότι πρόκειται για τρομοκράτη, για αρχηγό
τρομοκρατών. Τι μπορούσαμε να περιμένουμε; Κάποια ακόμη, λένε, ήταν να τον
πάμε στο Άγιο Όρος και εκεί να παραμείνει για ασφάλειά του! Δεν νομίζω ότι
είναι σοβαρά αυτά.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η κυβέρνηση βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Όποια
λύση και αν ακολουθούσε θα αποδεικνυόταν γρήγορα λάθος. Προτίμησε να του
εξασφαλίσει μία ολιγοήμερη διαμονή στην πρεσβεία μας στην Κένυα και στη
συνέχεια να ευρεθεί, έστω και μακριά, κάποια χώρα που θα δεχόταν να του
παράσχει πολιτικό άσυλο. Ατυχώς, το σχέδιο απέτυχε, διότι βρίθει ο κόσμος από
κάθε λογής πράκτορες και όση προσοχή και αν κατέβαλε η χώρα μας, όποια επιλογή
πρεσβείας μας και αν γινόταν, σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να είναι βέβαιη
η επιθυμητή έκβαση.

Να γιατί πιστεύω ότι πρέπει όλοι να σκεφτούν με νηφαλιότητα και να μην
επιδίδονται σε υπερπατριωτικές ρητορείες ακατάσχετες, λες και αν ήταν στη θέση
της κυβέρνησης, της όποιας κυβέρνησης, θα έδιναν αυτοί λύση χωρίς λάθος. Δεν
υπήρχε λύση χωρίς να είναι λάθος ή και λάθος. Το μέτρο, λοιπόν, στις
επικρίσεις είναι απόλυτα αναγκαίο και εδώ, αφού μάλιστα υπάρχει το
αποφασιστικής σημασίας ζήτημα της ένταξής μας στην ΟΝΕ».