ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άμα τελειώσει το Κόσοβο…

Ημέρα 63η. Θα μπορούσε, όμως, να είναι και 89η ­ ή εκατοστή. Δε μετρούμε πια ­
ο πόλεμος έχει γίνει κομμάτι μας, εγκατεστημένος στα σπλάγχνα μας, κολλημένος
στο δέρμα μας, ένα διαρκές βάρος στον αυχένα, μια σκιά κάτω από τα μάτια.

Και μέρα παρά μέρα φτιάχνω καταλόγους, ατέλειωτες λίστες, με τα πράγματα που
θα κάνω «άμα τελειώσει το Κόσοβο», χαϊδεύω τον εαυτό μου με αυταπάτες, τον
παρηγορώ με ουτοπίες, τα ελάχιστα γίνονται άπιαστοι στόχοι:

Άμα τελειώσει το Κόσοβο, θα πάω διακοπές, Αννούλι, θάλασσα και ήλιος, φιλιά
και αγκαλίτσες σε overdose, γέλια και «μαμού σ’ αγαπάω» επαξίως.

Άμα τελειώσει το Κόσοβο, θα διαβάσω βιβλία χαρούμενα ή λυπητερά, αλλά χωρίς
αναφορές στα Βαλκάνια, και περιοδικά με γυαλιστερό χαρτί κι όμορφες φάτσες.

Άμα τελειώσει το Κόσοβο, θα πάρω τηλέφωνο τους φίλους μου, θα τους διαβεβαιώσω
ότι υπάρχω κι ότι υπάρχουν κι αυτοί στη σκέψη μου και ­ ποιος ξέρει ­ μπορεί
και να βρεθούμε κιόλας με ψαράκια και κρασί και κουβέντες για μας.

Άμα τελειώσει το Κόσοβο, θα διαλέξω μια ωραία συνταγή, θα ψωνίσω και θα
μαγειρέψω και θα περιμένω χαμογελώντας για τη δαπάνη χρόνου πάνω από την κατσαρόλα.

Άμα τελειώσει το Κόσοβο, θα πάω στην Αμερική, να δω τον Νότη και τη Βάλη και
τη Νεφέλη και τον μικρό Λευτέρη, θέλω μπάρμπεκιου και τα πιτσιρίκια μας να
παίζουνε στον κήπο.

Άμα τελειώσει το Κόσοβο, θα βγάλω το ρολόι και θα αγαπήσω τον Μάγο για μια
στιγμή που δε θα ‘χει αρχή και τέλος, σαν να ‘μουν άνθρωπος και καθρέφτης…