Ριψοκίνδυνη πορεία των ΗΠΑ στον πόλεμο

Η διπλωματία, που βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη για την επίλυση της κρίσης στο
Κοσσυφοπέδιο, επικυρώνει τη λογική που προέκυψε από το Συμβούλιο Πολέμου του
ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, τον περασμένο μήνα. Κινούμενη από λαϊκισμό, από επιθυμία
διατήρησης της ενότητας στους κόλπους της Ατλαντικής Συμμαχίας και από
στρατηγική μυωπία, η κυβέρνηση Κλίντον συνέχισε να αποκλείει το ενδεχόμενο
εμπλοκής χερσαίων δυνάμεων. Η στρατηγική της Ατλαντικής Συμμαχίας στηρίχτηκε
στη ρωσική μεσολάβηση, θεωρώντας την ως τον καλύτερο και ταχύτερο τρόπο
διεξόδου. Με τον τρόπο αυτό ο πόλεμος μπορεί να τελειώσει, σίγουρα όμως χωρίς
νίκη του ΝΑΤΟ.

Στο μεταξύ, ζητείται από την αεροπορία να κάνει και τη δική της δουλειά και τη
δουλειά των χερσαίων δυνάμεων. Αλλά ακόμα κι αν το ΝΑΤΟ κλιμακώνει τους
βομβαρδισμούς, τα αποτελέσματα γίνονται αισθητά στα μετόπισθεν του σερβικού
στρατού και όχι στον ίδιο τον στρατό. Αργά ή γρήγορα, η κατάρρευση της
οικονομίας του Βελιγραδίου και της ικανότητάς του να διοικεί, να εφοδιάζει και
να κινητοποιεί τις δυνάμεις του, θα καταστήσει κατά πάσα πιθανότητα αδύνατη τη
διατήρηση της στρατιωτικής άμυνας. Ταυτόχρονα, όμως, δεν θα υπάρχει καλά
σχεδιασμένη χερσαία δράση, για να επιβάλει τις επιταγές του ΝΑΤΟ.

Παράλληλα, τα αναπόφευκτα ατυχήματα του πολέμου πολλαπλασιάζουν τις απώλειες,
από τις οποίες τα θύματα του βομβαρδισμού της κινεζικής πρεσβείας δεν θα είναι
τα τελευταία. Ο αμερικανικός λαός και τα άλλα κράτη-μέλη της Συμμαχίας, αν και
υποστηρίζουν πλήρως τα πλήγματα κατά του Μιλόσεβιτς και του σερβικού στρατού,
αρχίζουν να αμφιβάλλουν για τη χρησιμότητα μιας στρατηγικής που δεν βοηθά τους
Κοσοβάρους και στερείται στρατιωτικής λογικής, εφόσον δεν μετέχουν χερσαίες δυνάμεις.

Λάθος ερμηνεία

Επιπλέον, το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να ερμηνεύει λανθασμένα τη σερβική στρατηγική.
Αν οι διπλωματικές προσπάθειες αποτύχουν, ο Μιλόσεβιτς θα είναι ακόμα σε θέση
να στέλνει κύματα προσφύγων στις εύθραυστες γειτονικές χώρες της Σερβίας. Για
τον λόγο αυτό ­ για να μην αναφέρουμε το βραδυφλεγές πραξικόπημα κατά της
κυβέρνησης του Μαυροβουνίου ­ ΝΑΤΟϊκές χερσαίες επιχειρήσεις μπορεί τελικά να
απαιτηθούν απλώς και μόνον για τη σταθεροποίηση του ίδιου του μετώπου της
Συμμαχίας. Και τη στιγμή που το ΝΑΤΟ τις αποκλείει, υπόσχεται εντούτοις να
προστατεύσει από κάθε επιθετική ενέργεια τους γείτονες της Σερβίας και να
προειδοποιεί για «σοβαρές συνέπειες», αν υπονομευτεί η κυβέρνηση του Μαυροβουνίου.

Όλα αυτά διογκώνουν τη χρόνια αποτυχία που χαρακτήριζε τη δυτική διπλωματία σε
όλους τους βαλκανικούς πολέμους ­ υπερβολική ρητορεία και ανεπαρκής
στρατιωτική δύναμη. Γι’ αυτόν τον λόγο η ουσιαστική έκβαση της διάσκεψης του
ΝΑΤΟ αντικατέστησε τη στρατιωτική δράση με τη δονκιχωτική ρωσική επιλογή.
Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, η Μόσχα αναμένεται να κάνει ό,τι δεν έκανε ποτέ ­
να κάνει πλάτες στο ΝΑΤΟ για να νικήσει, παρά τον αντικειμενικό στόχο της να
εξασθενίσει το ΝΑΤΟ.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα. Η διστακτικότητα της κυβέρνησης Κλίντον
θα φέρει μία ήττα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ, που θα κλονίσει τα
θεμέλια της δυτικής συμμαχίας. Οδήγησε τους Ρώσους και τους Κινέζους σε κοινές
θέσεις, που μπορεί να μας βλάψουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να
συνεχίσουν αυτή τη ριψοκίνδυνη πορεία στο ζήτημα του πολέμου ­ μία πορεία που
επιβαρύνει τη Δύση με τεράστια έξοδα ανοικοδόμησης κρατών, εξαντλεί τους
στρατιωτικούς πόρους μας και δεν λύνει βασικά προβλήματα. Σίγουρα πρέπει να
υπάρχει καλύτερος τρόπος.

Ο Alexander Haig διετέλεσε πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (1981-’82)
και ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ (1974-’79). Ο Harvey Sicherman είναι πρόεδρος
του Ινστιτούτου Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής.