Οι αετοί και τα κοράκια

Το εθνικό πουλί των ΗΠΑ είναι ο αετός. Το πουλί που χτυπάει από ψηλά και
αλίμονο στη ζωντανή ύπαρξη που θα πετύχει κάτω στη γη. Είναι χαρακτηριστικό
των κορακιών να τρέχουν όπου υπάρχει ψοφίμι για να χορτάσουν από τα θύματα που
δημιούργησαν άλλοι. Γι’ αυτό και ο λαός λέει γι’ αυτούς που εφορμούν με
βουλιμία σε ατυχείς καταστάσεις ότι έπεσαν σαν τα κοράκια. Αυτά τα θυμήθηκα
προ ημερών όταν στα ίδια δελτία ειδήσεων που βλέπαμε τις καταστροφές και τα
ανθρώπινα θύματα των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, ακούγαμε επίσης
ότι έγινε σύσκεψη 57 επιχειρηματιών, διαπλεκομένων ή μη, υπό την προεδρία
πρωτοκλασάτου υπουργού για να αξιολογήσουν τις ευκαιρίες που θα υπάρξουν σ’
αυτήν τη δύστυχη χώρα και στις γειτονικές της χώρες μετά τη λήξη των
εχθροπραξιών. Στη συνέχεια και στο ίδιο πνεύμα βλέπουμε κυβερνητικά στελέχη
από διάφορους άμβωνες και σε περιοδείες τους στη Βόρεια Ελλάδα να υπόσχονται
σε πόλεις και νομούς πακτωλούς κερδών από την ανοικοδόμηση της Γιουγκοσλαβίας,
όταν τελειώσει ο πόλεμος. Και όλα αυτά για δημιουργία εντυπώσεων και
προεκλογικές σκοπιμότητες.

Τόσο η σύσκεψη αυτή καθαυτή και η σχετική ανακοίνωση όσο και οι συνεχιζόμενες
υποσχέσεις για παχυλά κέρδη μπορούν να χαρακτηρισθούν σαν έκδηλος κυνισμός και
στην επιεικέστερη περίπτωση σαν ατυχείς ενέργειες. Δεν μπορείς να διαλαλείς
τις ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες της χώρας προς τους πολυπαθείς Σέρβους και
Κοσοβάρους, να διατυμπανίζεις τον ειρηνευτικό ρόλο της Ελλάδας και την ίδια
στιγμή να ανακοινώνεις ότι 57 συν ένας συσκέπτονται για το πώς, σαν κοράκια,
θα μεγιστοποιήσουμε τη λεία από τα ερείπια που αφήνει πίσω της αυτή η λαίλαπα.

Με τέτοιες ενέργειες θυμίζεις αυτούς που η Ιστορία μάς λέει ότι ακολουθούσαν
τα νικηφόρα στρατεύματα και επεδίδοντο σε αρπαγές και πλιάτσικο από τους
δυστυχείς νικημένους.

Αλλά είναι ακόμη προκλητικό να κάνεις τέτοιες εξαγγελίες όταν στην ίδια
πλατεία και αλλού, καλλιτέχνες και άνθρωποι του πνεύματος, που τους είπαν
«κουραμπιέδες», διαδηλώνουν ειρηνικά και συμπαρίστανται στα θύματα αυτού του
παρανοϊκού εγχειρήματος.

Είναι ακόμη πρόκληση και προς το 98% του ελληνικού λαού, που έχει
ποικιλοτρόπως εκφράσει τη συμπάθεια και συμπαράστασή του προς τον
γιουγκοσλαβικό λαό. Αυτά για την ανθρώπινη διάσταση αυτών των ατοπημάτων.

Ας έλθουμε τώρα στην ουσία του θέματος των ωφελημάτων για την Ελλάδα από την
ανοικοδόμηση της άτυχης αυτής χώρας την επόμενη ημέρα. Κατ’ αρχήν δεν ξέρουμε
ποτέ θα ξημερώσει η επόμενη ημέρα, πόσο φως θα φέρει και ούτε τι έκταση θα
πάρει και πόσο θα διαρκέσει η ανοικοδόμηση. Το βασικό ερώτημα είναι πόσα λεφτά
θα πέσουν στο τραπέζι και ποιος θα τα βάλει. Και φυσικά αυτοί που θα βάλουν τα
λεφτά θα κρατήσουν για τον εαυτό τους, όπως γίνεται πάντα, το μερίδιο του
λέοντος από τα οφέλη.

Τώρα τα περί γειτονίας, τα περί μόνης χώρας της Ε.Ε. στην περιοχή, τα περί
διασυνδέσεων με τις χώρες αυτές και τα περί φιλικών αισθημάτων των λαών αυτών
προς την Ελλάδα, αυτά σηκώνουν πολύ νερό. Κατ’ αρχήν, δεν αποφασίζουν οι λαοί
ποιος θα πάρει τις μεγάλες δουλειές και ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε και εμείς
βάλει την υπογραφή μας για τους βομβαρδισμούς.

Τα περί γειτονίας μού θυμίζουν παλαιότερες εποχές, όταν εμείς θα γινόμαστε,
υποτίθεται, η γέφυρα προς τα πετροδολάρια της Μέσης Ανατολής και για τις
δουλειές μετά τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο. Βρε μανία με τους γεφυροποιούς.
Ξέρουμε όμως ότι τις μεγάλες δουλειές στο Κουβέιτ τις πήρε η Μπέχτελ, από την
Καλιφόρνια, χωρίς να περάσει από τη δική μας γέφυρα. Τώρα που όλος ο κόσμος
έγινε μια γειτονιά, ας πάψουμε να είμαστε θύματα των γεωγράφων.

Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν θα υπάρξουν ευκαιρίες για τις ελληνικές επιχειρήσεις
στην ανοικοδόμηση και ανάπτυξη της περιοχής όταν και στην έκταση που θα
υλοποιηθεί. Ας σταματήσουμε όμως να ονειρευόμαστε από τώρα πακτωλούς κερδών
μέσα στα ερείπια.

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, όπως για παράδειγμα
η Διεθνής Τράπεζα και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD)
θα ευνοήσουν την Ελλάδα και τις ελληνικές επιχειρήσεις κατά παράβαση των
κανόνων του διεθνούς ανταγωνισμού, κάτω από τους οποίους λειτουργούν. Όσο για
τα περί ενός νέου Σχεδίου Μάρσαλ για τα Βαλκάνια, καιρός είναι να
προσγειωθούμε.

Από ιδέες καλά πάμε, αλλά ακόμη δεν βρήκαμε ποιος θα βάλει τα κεφάλαια. Μην
ξεχνάμε ακόμη ότι το Σχέδιο Μάρσαλ γεννήθηκε από τον φόβο για την επεκτατική
πολιτική του σοβιετικού μπλοκ. Σήμερα, δεν υπάρχει τέτοιος φόβος και οι
μεγάλοι και πλούσιοι δεν φημίζονται για τη φιλανθρωπία τους.

Με δυο λόγια, ας μην είμαστε αιθεροβάμονες, ας δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά
και ας μη δημιουργούμε φρούδες ελπίδες.

Και το σπουδαιότερο, ας μην αντιφάσκουμε ρητορικά και ας μη γινόμαστε κυνικοί
την ώρα που άλλοι σκοτώνονται στον άδικο αυτό πόλεμο. Φθάνει πια, οι Έλληνες
δεν είναι κοράκια.

Ο Δημήτρης Θ. Κουλουριανός είναι πρώην υπουργός Οικονομικών.