30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ – ΣΥΝΘΕΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: 7 Φεβρουαρίου 1966 στην Αθήνα.

ΕΜΑΘΕ ΠΡΩΤΑ: Να λέει αλήθεια, να πιστεύει στη φιλία, να σέβεται ό,τι
γνήσιο, και να έχει υπομονή.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑ: Η γέννηση της κόρης μου πριν από λίγους μήνες.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΠΙΑΝΟ: Κοντά στη θάλασσα όταν θέλω ενέργεια. Κοντά στα
κοινωνικά προβλήματα, στους ανθρώπους, στη ζωή, στην καθημερινότητα, στο
ρεαλισμό. Κοντά στο Θεό, όταν φοβάμαι…

Με αφορμή τον παγκόσμιο εορτασμό για τα 150 χρόνια από τον θάνατο του
Φρειδερίκου Σοπέν, ο σολίστ του πιάνου και συνθέτης Βασίλης Τσαμπρόπουλος
αύριο το βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής θα μας οδηγήσει σε μια μουσική περιπλάνηση
στα Βαλς, τα Νυκτερινά, τις Μαζούρκες, τα Πρελούδια, τις Πολωνέζες. Ο Β.
Τσαμπρόπουλος πιστεύει ότι αυτό είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής σ’ έναν από
τους μεγαλύτερους και πιο διαχρονικούς δημιουργούς, τον Φρειδερίκο Σοπέν.

ΕΡ.: Εκατόν πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, τι σημαίνει ένα αφιέρωμα στον Σοπέν;

ΑΠ.: Ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο
διαχρονικούς δημιουργούς.

ΕΡ.: Γιατί εδικά στον Σοπέν;

ΑΠ.: Ο Σοπέν είναι ένα ιερό κεφάλαιο για κάθε πιανίστα. Είναι ένας συνθέτης-
ορόσημο στην πιανιστική τέχνη. Μέσα από τη μουσική του ο ακροατής μπορεί να
νιώσει τον άνθρωπο, τις ιδέες του, τους πόθους του και τα όνειρά του.

ΕΡ.: Τι διακρίνετε στη μουσική του;

ΑΠ.: Σπάνια αμεσότητα, διαχρονικότητα, εκπληκτική αίσθηση της λεπτομέρειας.
Πάθος, χάρη, λεπτότητα.

ΕΡ.: Αν έπρεπε να επιλέξετε μεταξύ πιάνου και συνθέσεως;

ΑΠ.: Δεν επιλέγω. Θεωρώ απαραίτητα και τα δύο. Άλλωστε το ένα δεν αναιρεί το
άλλο. Αντιθέτως, στην περίπτωσή μου επενεργούν και τα δύο συμπληρωματικά.

ΕΡ.: Η μουσική έμπνευση είναι…

ΑΠ.: Η βιωματική έκφραση και οι ευαισθησίες του ανθρώπου στα μηνύματα που
δίνει η ίδια η ζωή.

ΕΡ.: Και η μουσική;

ΑΠ.: Μια σταθερά και ένα αδιαμφισβήτητο μέτρο που χαρακτηρίζει το πολιτισμικό
επίπεδο κάθε λαού.

ΕΡ.: Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Παιδί-θαύμα, ετών 10…

ΑΠ.: Βιασύνη, όνειρα, φιλοδοξίες, μέτρο, κίνδυνοι, σωστή καθοδήγηση.

ΕΡ.: Όταν πια φεύγει η λέξη «παιδί»;

ΑΠ.: Κοινωνικοποίηση, ωριμότητα, ζωή, ανασφάλεια, αγωνία, αγώνας, σιγουριά.

ΕΡ.: Τι δεν θα ξεχάσετε από τις πρώτες σας εμφανίσεις;

ΑΠ.: Ότι δεν έφτανα να πατήσω τα πεντάλ του πιάνου.

ΕΡ.: Τρακ. Ισχύει πάντα;

ΑΠ.: Ναι. Αλλά σταματάει μόλις αγγίζεις το κλαβιέ.

ΕΡ.: Ο μεγαλύτερος φόβος σας μπροστά στο κλαβιέ;

ΑΠ.: Να μπορώ σε κάθε συναυλία να εξωτερικεύω με πιστότητα και ειλικρίνεια το
κάθε έργο.

ΕΡ.: Και η μεγαλύτερη ευχαρίστηση;

ΑΠ.: Η επαφή με τους ακροατές.

ΕΡ.: Είναι δύσκολα τα πράγματα στην Ελλάδα για έναν νέο πιανίστα;

ΑΠ.: Ναι, είναι. Δεν έχουμε κοινό σημείο αφετηρίας με άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Ο
μουσικός δρόμος μοιάζει με μαραθώνιο. Θέλει αντοχή!

ΕΡ.: Δύο λέξεις για τη μουσική μας παιδεία;

ΑΠ.: Μεγάλο θέμα. Θα πρέπει να υπάρχει κοινός και πιο λεπτομερής σχεδιασμός
των μουσικών σπουδών σε όλη τη χώρα.

ΕΡ.: Και για το κοινό της κλασικής μουσικής;

ΑΠ.: Πιστεύω πως μετά τη δημιουργία του Μεγάρου Μουσικής και χάρη σε αυτό, το
κοινό πληθαίνει, έχοντας την ευκαιρία να έρχεται κοντά σε μεγάλα καλλιτεχνικά γεγονότα.

ΕΡ.: Αυξάνονται οι νέοι φίλοι του πιάνου;

ΑΠ.: Εφόσον το πολιτισμικό επίπεδο της χώρας προοδεύει, τότε και οι φίλοι της
κλασικής μουσικής και του πιάνου θα αυξάνονται.

ΕΡ.: Η ελληνική δισκογραφία του πιάνου καλά κρατεί;

ΑΠ.: Μοιάζει με ένα μωρό, που κανείς δεν ενδιαφέρεται να μεγαλώσει. Ούτε καν
οι γονείς του…

ΕΡ.: Τι σημαίνει ένα συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία ECM;

ΑΠ.: Μεγάλη τιμή και ευθύνη, δυνατότητα επικοινωνίας με μεγάλους μουσικούς,
διεθνή καριέρα.

ΕΡ.: Και τι η σύμπραξη με δύο μουσικούς της τζαζ σε τρίο;

ΑΠ.: Μοναδικές στιγμές ανθρώπινης επαφής μέσα από τη μουσική.

ΕΡ.: Με τι θα αλλάζατε τη φιλία σας με τον Βλαντιμίρ Ασκενάζι;

ΑΠ.: Με τίποτα. Αν κάποιος δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στις πραγματικές αξίες
και τις δήθεν, η σχέση του με την τέχνη θα θρυμματιστεί.

ΕΡ.: Θα γράψετε και άλλα έργα για εκείνον μετά τα «12 πρελούδια για πιάνο»;

ΑΠ.: Ναι. Ετοιμάζω ένα κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, που ελπίζω να παιχθεί σύντομα.

ΕΡ.: Πιάνο στο Μέγαρο Μουσικής, πιάνο και στο κλαμπ «Half Note». Ο στόχος;

ΑΠ.: Η τέχνη, όταν αντιμετωπίζεται με σεβασμό, καθαγιάζει όλους τους χώρους
όπου φιλοξενείται.

ΕΡ.: Τι θα κάνατε για να προσεγγίσετε τους νεώτερους;

ΑΠ.: Τίποτα περισσότερο από το να είμαι αληθινός μαζί τους και πιστός σε αυτό
που υπηρετώ σαν σολίστ εδώ και 18 χρόνια.

ΕΡ.: Ένα έργο που χαρακτηρίζει την καριέρα σας;

ΑΠ.: Η δισκογραφική μου πορεία να ηχογραφήσω το μεγαλύτερο μέρος των έργων του Σοπέν.